ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନ ସା ଲିପ୍ଯତି ଦୋଷେଣ ଭୁଞ୍ଜମାନା ରଜସ୍ଵଲା

ସେ ରଜସ୍ସ୍ନାନୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଖାଇଲେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।

( ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମଜଂ ପୁରାଣଂ ରଜସ୍ଵଲା ଦେଵଵରଂ ନମାମି କରୋତି ଯାନି କର୍ମାଣି ନ ତୈର୍ଦୁଷ୍ଯେତ କର୍ହିଚିତ୍ ।। 142.

ଅନାଦି, ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁ ମହିଳା ରଜସ୍ସ୍ନାନୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ତାହାରେ କେବେ ଦୁଷିତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।

ସ୍ନାତ୍ଵା ସା ତୁ ମହାଭାଗେ ପଂଚମାତ୍ତୁ ଦିନାତ୍ପୁନଃ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ପଞ୍ଚମ ଦିନ ପରେ ସ୍ନାନ କରି—

ଯଥାର୍ହଂ କୁରୁତେ କର୍ମ ମଚ୍ଚିତ୍ତା ମତ୍ପରାଯଣା

ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ, ମୋ ପ୍ରତି ଚିତ୍ତ ଏବଂ ଭକ୍ତି ରଖି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଦୋଷେଣ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଜନ୍ମସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: କିପରି ସେମାନେ ଦୋଷ ଓ ଜନ୍ମ-ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମଯି ସଂନ୍ଯାସଯୋଗେନ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୋ ଉପରେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ମମ ଯୋଗେଷୁ ସଂନ୍ଯାସମେକଚିତ୍ତୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ମୋ ଯୋଗରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ରଖି, ସନ୍ନ୍ୟାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥାଏ—

ଜ୍ଞାନସଂନ୍ଯାସଯୋଗଂ ଵା ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍

କିମ୍ବା, ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଚାହେ, ତେବେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା—

ମନୋ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଚିତ୍ତଂ ଚ ତେ ହ୍ଯନୀଶାଃ ଶରୀରିଣାମ୍

ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚିତ୍ତ ଏହା ଶରୀରଧାରୀମାନଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନାହିଁ।

ସମଚିତ୍ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ନ ତେ ଲିପ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ

ଯେମାନେ ସମଚିତ୍ତ ଭାବରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି, ହେ ମାନବମାନେ।

ସମଂ ଚିତ୍ତଂ ମଯି ଯଦି ତଦା ତସ୍ଯ ନ ଚ କ୍ରିଯା

ମନ ଯଦି ମୋତେ ସମଭାବରେ ରହେ, ତେବେ ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନଥାଏ।

ଯତ୍କିଂଚିତ୍କୁର୍ଵତଃ କର୍ମ ପଦ୍ମପତ୍ରମିଵାଂଭସି 142.

ଯେଉଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଲାଗି ନାହିଁ, ଏହା ଜଳରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି।

ରାତ୍ରିନ୍ଦିଵଂ ମୁହୂର୍ତଂ ଵା କ୍ଷଣଂ ଵା ଯଦି ଵା କଲା

ରାତି କିମ୍ବା ଦିନ, କିମ୍ବା କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କିମ୍ବା କ୍ଷଣମାତ୍ର, କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଛୋଟ ସମୟ ହେଉ।

ସଦା ଦିଵାନିଶୋଶ୍ଚୈଵ କୁର୍ଵନ୍ତଃ କର୍ମସଙ୍କରମ୍

ସଦା, ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।

ଜାଗ୍ରତଃ ସ୍ଵପତୋ ଵାପି ଶୃଣ୍ଵତଃ ପଶ୍ଯତୋଽପି ଵା

ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ, କିମ୍ବା କିଛି ଶୁଣୁଥିବା କିମ୍ବା ଦେଖୁଥିବାବେଳେ।

ଦୁର୍ଵୃତ୍ତମପି ଚାଣ୍ଡାଲଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଚାଽପଥି ସ୍ଥିତମ୍

ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥାଉଛି।

ଯଜନ୍ତଃ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞା ଜ୍ଞାନସଂସ୍କାରସଂସ୍କୃତାଃ

ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ପରିପକ୍ୱ, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।

ଯେ ମତ୍କର୍ମାଣି କୁର୍ଵନ୍ତି ମଯା ହୃଦି ସମାଶ୍ରିତାଃ

ଯେମାନେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୋତେ ହୃଦୟରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି।

ଯେଷାଂ ପ୍ରଶାଂତଂ ଚିତ୍ତଂ ଵୈ ତେଽପି ଦେଵି ମମ ପ୍ରିଯାଃ

ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମନକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।

ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଚ ଦୁଃଖାନି ଭ୍ରମଚ୍ଚିତ୍ତା ନରାଧମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ଭ୍ରମିତ, ହେ ନିଚ ମନୁଷ୍ୟ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି।

ନ୍ଯସ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଯୋଗଂ ଚ ଏକଚିତ୍ତା ଭଜସ୍ଵ ମାମ୍

ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗକୁ ପଛକୁ ରଖି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ମୋତେ ଭଜ।

ମଚ୍ଚିତ୍ତଃ ସତତଂ ଯୋ ମାଂ ଭଜେତ ନିଯତଵ୍ରତଃ 142.

ଯେଉଁଠି ମନ ସଦା ମୋ ଉପରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ ନିଷ୍ଠାରେ ମୋତେ ଭଜେ।

ମଯା ଚୈଵ ପୁରା ସୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରଜାର୍ଥେନ ଵସୁନ୍ଧରେ

ହେ ବସୁଧା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।

ଏକଚିତ୍ତଂ ସମାଦାଯ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ତୁ ମମ ପ୍ରିଯମ୍

ଯଦି କେହି ଏକାଗ୍ର ମନରେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ।

ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ହନ୍ଯନ୍ତେ ଦଶ ପୂର୍ଵା ଦଶାପରାଃ

ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ପିତୃମାନେ ଦଶଜଣ ଓ ପରେ ଦଶଜଣ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାନଙ୍ଗଂ ଚ ମୋହଂ ଚ ପିତ୍ରର୍ଥାଯ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍

କାମ ଓ ମୋହକୁ ଛାଡ଼ି, ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହ ଯୋଗ ହେବା ଉଚିତ।

ନ ସଂସ୍ପୃଶେତ୍ତୃତୀଯାଂ ତୁ ଚତୁର୍ଥୀ ନ କଦାଚନ

ତୃତୀୟ ଜନାନୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚତୁର୍ଥୀକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଜଲସ୍ନାନଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦନ୍ଯଵସ୍ତ୍ରପରିଗ୍ରହମ୍

ତାପରେ, ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ରେତଃପାଃ ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଏଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ପାନ କରନ୍ତି—ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।