ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦେଵାନାଂ ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକାପିତାମହଃ 141.

ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ—

ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ

ତାପରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ—

ଵିଭାଵଯନ୍ତି ମାଂ ତତ୍ର ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ

ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।

ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ହୃଷୀକେଶ ପରମାନୁଗ୍ରହେଣ ଵୈ

ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ମଯା ଵିଲୋକିତାଃ ସର୍ଵେ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାଗତାଃ

ମୁଁ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଯଃ ସ୍ନାତି ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯସ୍ତତ୍ରୋତ୍ସୃଜତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ଏଠାରେ ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ—

ଶ୍ରୀବଦର୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଃ ସ୍ମରେତ୍

ଯିଏ କେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ—

ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସତତଂ ପଠେତ୍

ଯିଏ ଏହି କଥା ସଦା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ମୋ ଭକ୍ତ ନିରନ୍ତର ପାଠ କରେ—

ଧ୍ଯାନଯୋଗରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ ମୁକ୍ତିଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍

ଯିଏ ସଦା ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲୀନ ରହେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ପାଏ।

ଯୋଽଵଗଚ୍ଛତି ଚାତ୍ମାନଂ ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍ ।।141.

ଯିଏ ନିଜକୁ ବୁଝିପାରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ବଦରିକାଶ୍ରମମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବଦରିକାଶ୍ରମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶତଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଗୁହ୍ଯକର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତତୋ ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ଏବେ ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମହିମା: ତାପରେ ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଧରାମାତା ଧର୍ମକୁ ଆଶା କଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ମୃଦୁନା ଚ ସ୍ଵଭାଵେନ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଜନାର୍ଦନ

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: ମୋର ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିବି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।

ଅଲ୍ପପ୍ରାଣବଲା ନାର୍ଯୋ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିଭାଷିତମ୍

ମହିଳାମାନେ ଜୀବନଶକ୍ତି ଓ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ, ଯେପରି ତୁମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।

ଭୁଞ୍ଜମାନା ନରା ହ୍ଯତ୍ର ରଜସା ଯାଂତି ଶଂ ପରମ୍

ପୁରୁଷମାନେ ଏଠାରେ ଖାଇବାବେଳେ, ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାଧଵ୍ଯାଃ ସ ତୁ ମାଧଵଃ

ମାଧବୀଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ମାଧବ ତାପରେ—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ମମ ଭକ୍ତସୁଖାଵହମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୋତେ ଯେଉଁ ପରମ ଗୁପ୍ତ ଉତ୍ତର ପଚାରାଯାଇଛି, ଯାହା ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ସ୍ପୃଷ୍ଟା ଯା ରଜସା ଦେଵି ମମ କର୍ମପରାଯଣା

ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ଓ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ଯଦି ଭାଵସ୍ତଦା କଶ୍ଚିଦ୍ଭୋଜନେ କାଯସାଧନେ

ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ଥିଲେ, ଖାଇବା କିମ୍ବା ଦେହ ରକ୍ଷା କରିବାବେଳେ—

ନ ସା ଲିପ୍ଯତି ଦୋଷେଣ ଭୁଞ୍ଜମାନା ରଜସ୍ଵଲା

ସେ ରଜସ୍ସ୍ନାନୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଖାଇଲେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।

( ଅନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତମଜଂ ପୁରାଣଂ ରଜସ୍ଵଲା ଦେଵଵରଂ ନମାମି କରୋତି ଯାନି କର୍ମାଣି ନ ତୈର୍ଦୁଷ୍ଯେତ କର୍ହିଚିତ୍ ।। 142.

ଅନାଦି, ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେଉଁ ମହିଳା ରଜସ୍ସ୍ନାନୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେ ତାହାରେ କେବେ ଦୁଷିତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।

ସ୍ନାତ୍ଵା ସା ତୁ ମହାଭାଗେ ପଂଚମାତ୍ତୁ ଦିନାତ୍ପୁନଃ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ପଞ୍ଚମ ଦିନ ପରେ ସ୍ନାନ କରି—

ଯଥାର୍ହଂ କୁରୁତେ କର୍ମ ମଚ୍ଚିତ୍ତା ମତ୍ପରାଯଣା

ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ, ମୋ ପ୍ରତି ଚିତ୍ତ ଏବଂ ଭକ୍ତି ରଖି, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ଦୋଷେଣ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ଜନ୍ମସଂସାରବନ୍ଧନାତ୍

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: କିପରି ସେମାନେ ଦୋଷ ଓ ଜନ୍ମ-ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମଯି ସଂନ୍ଯାସଯୋଗେନ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୋ ଉପରେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—

ମମ ଯୋଗେଷୁ ସଂନ୍ଯାସମେକଚିତ୍ତୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ମୋ ଯୋଗରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ରଖି, ସନ୍ନ୍ୟାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥାଏ—

ଜ୍ଞାନସଂନ୍ଯାସଯୋଗଂ ଵା ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍

କିମ୍ବା, ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଚାହେ, ତେବେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା—

ମନୋ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଚିତ୍ତଂ ଚ ତେ ହ୍ଯନୀଶାଃ ଶରୀରିଣାମ୍

ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଚିତ୍ତ ଏହା ଶରୀରଧାରୀମାନଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନାହିଁ।