ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ତ୍ରିରାତ୍ରୋପୋଷିତୋ ନରଃ 141.

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ,

ଅଥାତ୍ର ମ୍ରିଯତେ ଦେଵି କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍

ଏଉଁଠି ଯଦି କେହି ଦୁର୍ଲଭ କର୍ମ କରି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ହେ ଦେବୀ,

ଅସ୍ତି ଚୋର୍ଵଶିକୁଣ୍ଡେତି ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ପରଂ ମମ

ସେଠାରେ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଉର୍ବଶୀକୁଣ୍ଡ ନାମକ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ତତ୍ର ତପ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ଦେଵାନାମପି କାରଣାତ୍

ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରେ।

ତତୋ ମେ ତପ୍ଯମାନସ୍ଯ ବହୁଵର୍ଷଵ୍ଯତିକ୍ରମାତ୍

ତାପରେ, ମୁଁ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ,

ଏକୈକେନ ଫଲେନାଽତ୍ର ବଦର୍ଯାଂ ତୁ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍

ଏଠାରେ ବଦରୀର ଏକ ଏକ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମହାଫଳ ମିଳେ।

ତତ୍ରାହଂ ଦଶ କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ଦଶଵର୍ଷଂ ଦଶାର୍ବୁଦମ୍

ସେଠାରେ ମୁଁ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ, ଦଶ ବର୍ଷ ଓ ଦଶ ଅର୍ବୁଦ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।

ତତସ୍ତେ ମାଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ଗୁହ୍ଯପଥେ ସ୍ଥିତମ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ପଥରେ ବସିବାରୁ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅହଂ ପଶ୍ଯାମି ସର୍ଵଂ ଵୈ ତପଃସଂସ୍ଥୋ ଵସୁନ୍ଧରେ

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହୋଇ ସବୁକିଛି ଦେଖେ, ଓ ଧରାମାତା।

ତତସ୍ତା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁଶ୍ଚ ପିତାମହମ୍

ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଦେଵାନାଂ ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକାପିତାମହଃ 141.

ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ—

ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ

ତାପରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ—

ଵିଭାଵଯନ୍ତି ମାଂ ତତ୍ର ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ

ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।

ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ହୃଷୀକେଶ ପରମାନୁଗ୍ରହେଣ ଵୈ

ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ମଯା ଵିଲୋକିତାଃ ସର୍ଵେ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାଗତାଃ

ମୁଁ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଯଃ ସ୍ନାତି ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯସ୍ତତ୍ରୋତ୍ସୃଜତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ଏଠାରେ ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ—

ଶ୍ରୀବଦର୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଃ ସ୍ମରେତ୍

ଯିଏ କେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ—

ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସତତଂ ପଠେତ୍

ଯିଏ ଏହି କଥା ସଦା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ମୋ ଭକ୍ତ ନିରନ୍ତର ପାଠ କରେ—

ଧ୍ଯାନଯୋଗରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସ ମୁକ୍ତିଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍

ଯିଏ ସଦା ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲୀନ ରହେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ପାଏ।

ଯୋଽଵଗଚ୍ଛତି ଚାତ୍ମାନଂ ସ ଗଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍ ।।141.

ଯିଏ ନିଜକୁ ବୁଝିପାରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ବଦରିକାଶ୍ରମମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବଦରିକାଶ୍ରମର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକଶତଚାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଗୁହ୍ଯକର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତତୋ ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମକାମା ଵସୁନ୍ଧରା

ଏବେ ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ମହିମା: ତାପରେ ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଧରାମାତା ଧର୍ମକୁ ଆଶା କଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ମୃଦୁନା ଚ ସ୍ଵଭାଵେନ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ଜନାର୍ଦନ

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: ମୋର ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହିବି, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।

ଅଲ୍ପପ୍ରାଣବଲା ନାର୍ଯୋ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିଭାଷିତମ୍

ମହିଳାମାନେ ଜୀବନଶକ୍ତି ଓ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ, ଯେପରି ତୁମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।

ଭୁଞ୍ଜମାନା ନରା ହ୍ଯତ୍ର ରଜସା ଯାଂତି ଶଂ ପରମ୍

ପୁରୁଷମାନେ ଏଠାରେ ଖାଇବାବେଳେ, ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାଧଵ୍ଯାଃ ସ ତୁ ମାଧଵଃ

ମାଧବୀଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ମାଧବ ତାପରେ—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ପୃଷ୍ଟୋଽହଂ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ମମ ଭକ୍ତସୁଖାଵହମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୋତେ ଯେଉଁ ପରମ ଗୁପ୍ତ ଉତ୍ତର ପଚାରାଯାଇଛି, ଯାହା ମୋ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ସ୍ପୃଷ୍ଟା ଯା ରଜସା ଦେଵି ମମ କର୍ମପରାଯଣା

ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ରଜସ୍ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ଓ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ—