ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ଵୈ ପଂଚ କୁଣ୍ଡାନି ସ୍ଥୂଲଶୀର୍ଷଶିଲୋଚ୍ଚଯେ 141.

ସେଠାରେ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପାଞ୍ଚଟି କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ଯତ୍ର ତନ୍ମଧ୍ଯମଂ କୁଣ୍ଡଂ ଛିନ୍ନମେଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ କୁଣ୍ଡଟି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନିତ।

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ପଂଚରାତ୍ରୋଷିତୋ ନରଃ

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ,

ତଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ ଗୁହ୍ଯେ ପଞ୍ଚଶିରେ ମମ

ସେଉଁଠି, ମୋର ଗୁପ୍ତ ପଞ୍ଚଶିରା ସ୍ଥାନରେ ଯଦି କେହି ଦେହ ଛାଡ଼ିଦିଏ,

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମତିମାଂଶ୍ଚୈଵ ରାଗମୋହଵିଵର୍ଜିତଃ

ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଚତୁର୍, ଏବଂ ରାଗ ଓ ମୋହ ରହିତ,

ଅସ୍ତି ସୋମାଭିଷେକେତି ତୀର୍ଥମନ୍ଯତ୍ପରଂ ମମ। ରାଜତ୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତୁ ମଯା ସୋମୋଽଭିଷେଚିତଃ

ମୋର ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସୋମାଭିଷେକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜା ହେବାବେଳେ, ମୁଁ ସୋମଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲି।

ତତ୍ରାହଂ ତୋଷିତସ୍ତେନ ଅତ୍ରିପୁତ୍ରେଣ ମାଧଵି

ସେଠାରେ ମୁଁ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି, ମାଧବୀ।

ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵସୁନ୍ଧରେ

ମୋର କୃପାରେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଜାଯତେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରଲୀଯଂତେ ସ୍କନ୍ଦେନ୍ଦ୍ରାଃ ସମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ଏଠାରେ ହିଁ ସ୍କନ୍ଦ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାରେ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।

ତତ୍ର ସୋମଗିରିର୍ନାମ ଯତ୍ର ଧାରା ପତେଦ୍ଭୁଵି

ସେଠାରେ ସୋମଗିରି ନାମକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଝରଣା ଭୂମିକୁ ପଡ଼େ।

ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ତ୍ରିରାତ୍ରୋପୋଷିତୋ ନରଃ 141.

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ,

ଅଥାତ୍ର ମ୍ରିଯତେ ଦେଵି କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍

ଏଉଁଠି ଯଦି କେହି ଦୁର୍ଲଭ କର୍ମ କରି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ହେ ଦେବୀ,

ଅସ୍ତି ଚୋର୍ଵଶିକୁଣ୍ଡେତି ଗୁହ୍ଯଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ପରଂ ମମ

ସେଠାରେ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଉର୍ବଶୀକୁଣ୍ଡ ନାମକ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ତତ୍ର ତପ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵି ଦେଵାନାମପି କାରଣାତ୍

ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରେ।

ତତୋ ମେ ତପ୍ଯମାନସ୍ଯ ବହୁଵର୍ଷଵ୍ଯତିକ୍ରମାତ୍

ତାପରେ, ମୁଁ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବାବେଳେ,

ଏକୈକେନ ଫଲେନାଽତ୍ର ବଦର୍ଯାଂ ତୁ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍

ଏଠାରେ ବଦରୀର ଏକ ଏକ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମହାଫଳ ମିଳେ।

ତତ୍ରାହଂ ଦଶ କୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ଦଶଵର୍ଷଂ ଦଶାର୍ବୁଦମ୍

ସେଠାରେ ମୁଁ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ, ଦଶ ବର୍ଷ ଓ ଦଶ ଅର୍ବୁଦ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।

ତତସ୍ତେ ମାଂ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଦେଵା ଗୁହ୍ଯପଥେ ସ୍ଥିତମ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ପଥରେ ବସିବାରୁ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅହଂ ପଶ୍ଯାମି ସର୍ଵଂ ଵୈ ତପଃସଂସ୍ଥୋ ଵସୁନ୍ଧରେ

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହୋଇ ସବୁକିଛି ଦେଖେ, ଓ ଧରାମାତା।

ତତସ୍ତା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁଶ୍ଚ ପିତାମହମ୍

ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଦେଵାନାଂ ତୁ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକାପିତାମହଃ 141.

ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ—

ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ

ତାପରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ—

ଵିଭାଵଯନ୍ତି ମାଂ ତତ୍ର ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ

ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।

ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ହୃଷୀକେଶ ପରମାନୁଗ୍ରହେଣ ଵୈ

ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

ମଯା ଵିଲୋକିତାଃ ସର୍ଵେ ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମାଗତାଃ

ମୁଁ ଯାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଯଃ ସ୍ନାତି ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଏଠାରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯସ୍ତତ୍ରୋତ୍ସୃଜତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ଏଠାରେ ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ—

ଶ୍ରୀବଦର୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତଃ ସ୍ମରେତ୍

ଯିଏ କେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ସ୍ମରଣ କରେ—

ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ମଦ୍ଭକ୍ତଃ ସତତଂ ପଠେତ୍

ଯିଏ ଏହି କଥା ସଦା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ମୋ ଭକ୍ତ ନିରନ୍ତର ପାଠ କରେ—