ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନଵଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନଵଵର୍ଷଶତାନି ଚ

ନଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ନଅ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,

କୁବେରଭଵନାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗମନାଲଯଃ

ସେ କୁବେରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଖସିଗଲେ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିପାରୁଥିଲେ।

ନୃତ୍ଯମାନସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ।. ମାନଵୋ ଯେନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ସଂସାରବନ୍ଧନମ୍

ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ମୃଦା: ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସଂସାର ବନ୍ଧନ କଟି ଯାଇପାରେ, ତାହା ଶୁଣ।

ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷଶତାନି ଚ 139.

ତିରିସ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ତିରିସ ଶହ ବର୍ଷ ଯାଏଁ,

ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୁଶ୍ରୋଣି ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ଫଳ ପାଏ।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ସଂସାରପରିମୋଚିତଃ

ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପଂ ସମାସାଦ୍ଯ ରାଜରାଜସ୍ତୁ ଜାଯତେ

ସେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ସେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

ଯୋ ମାମୁପନଯେଦ୍ଭୂମେ ମମ କର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ଯେଉଁଠି ମୋ କାର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହି, ମୋତେ ନେଇଯାଏ, ହେ ଭୂମି,

ସ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍କଲଂ କର୍ମ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ବହୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ମମ ଭକ୍ତସୁଖାର୍ଥାଯ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କର ସୁଖ ଓ ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ,

ସ ତୁ ତାରଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ଦଶ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶାପରାନ୍

ସେ ପ୍ରାଣୀ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

ପଠେଦ୍ଭାଗଵତାନାଂ ଚ ମଧ୍ଯେ ମୁକ୍ତିରତାତ୍ମନାମ୍

ଯଦି କେହି ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଠ କରେ, ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ସିଦ୍ଧିକଲ୍ଯାଣଂ ମଂଗଲଂ ଚ ମମ ପ୍ରିଯମ୍ 139.

ଯଦି କେହି ସିଦ୍ଧି, ମଙ୍ଗଳ, ଶୁଭ ଓ ମୋ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଚାହେଁ,

ମା ପଠେଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଦୂଷାଯ ଅଧ୍ଯାଯଂ ଵା କଦାଚନ

ସେ କେବେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସୌକରେ ଚାଣ୍ଡାଲବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସସଂଵାଦେ ସୌକରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମୈକୋନଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ଚାଣ୍ଡାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ସୂକର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚଉଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ କୋକାମୁଖ(ବଦରୀ) ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶ୍ରୁତାନି ଦେଵସ୍ଥାନାନି ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତାନି ଯାନ୍ଯୁତ

ଏବେ କୋକାମୁଖ (ବଦରୀ) ମହିମା: ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଶୁଣିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।

କିଂଚ ତେ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତ୍ଯାକୃତିର୍ଭଵାନ୍

କିନ୍ତୁ, ସେ କେଉଁ ପରମ ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦେହ ଓ ରୂପରେ ବସିଛ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯେଷୁ ସ୍ଥାନେଷୁ ତିଷ୍ଠାମି କଥ୍ଯମାନାନିମାଞ୍ଛୃଣୁ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯେଉଁ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ବସିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଶୁଣ।

ତଵ କୋକାମୁଖଂ ନାମ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କୋକାମୁଖ ନାମକ ସ୍ଥାନ କଥା କହିଥିଲି,

ସ୍ଥାନଂ ଲୋହାର୍ଗଲଂ ନାମ ମ୍ଲେଚ୍ଛରାଜସମାଶ୍ରିତମ୍

ସେହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଲୋହାର୍ଗଳ ନାମକ ସ୍ଥାନ, ଯାହାକୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ରାଜା ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ।

ସଚୈତ୍ଯଂ ପଶ୍ଯ ମେ ସ୍ଥାନଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍

ମୋର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍ ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତ ସଂଗ୍ରହ ଦେଖ।

ଯେ ତୁ ଜାନନ୍ତି ମାଂ ଦେଵି ଗୁହ୍ଯାଂ କାମଗତିଂ ମମ

ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ମୋତେ ଓ ମୋର ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ପଥକୁ ଜାଣନ୍ତି—

ତତୋ ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ତାପରେ, ଦେବତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରଣୀ ଏହିପରି କହିଲେ—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ କୋକାମୁଖଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ଧରଣୀ କହିଲେ: 'କୋକାମୁଖ କିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ? ଆପଣ ମୋତେ ଏହା ବିସ୍ତାରରେ କହିବା ଉଚିତ।'

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ନାସ୍ତି କୋକାମୁଖାତ୍ସ୍ଥାନଂ ନାସ୍ତି କୋକାମୁଖାତ୍ପ୍ରିଯମ୍।।140.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'କୋକାମୁଖ ଠାରୁ ଉତ୍ତମ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, କୋକାମୁଖ ଠାରୁ ପ୍ରିୟ କୌଣସି ଜିନିଷ ନାହିଁ।'

ଯସ୍ତୁ କୋକାମୁଖଂ ଗତ୍ଵା ଭୂଯୋ ଵିନିଵର୍ତ୍ତତେ

ଯେଉଁଠାରେ କେହି କୋକାମୁଖକୁ ଯାଇ, ପୁଣି ଫେରିଯାନ୍ତି—

ଯାନି ଯାନି ଚ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟାନି ଵୈ ଧରେ।. କୋକାମୁଖସମଂ ସ୍ଥାନଂ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି

ହେ ଧରଣୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୋକାମୁଖ ସମାନ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ପୂର୍ବରୁ ନ ଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।

ମମ ସା ପରମା ମୂର୍ତ୍ତିର୍ଯାଂ ନ ଜାନନ୍ତି ଗୋପିତାମ୍

ମୋର ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପଟିଏ, ଯାହା ଲୁଚିଥିବାକୁ ଲୋକେ ଜାଣିନଥିବେ—