ଵରାହପୁରାଣମ୍

ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ରାକ୍ଷସଂ ପ୍ରାବ୍ରଵୀତ୍ତଦା

‘ଠିକ୍ ଅଛି’, ରାକ୍ଷସ ସେଇ କଥାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା।

ଦଦାମି ରାକ୍ଷସ ତ୍ଵଂ ଚେନ୍ମୁଚ୍ଯସେ ଶୁଦ୍ଧମାନସଃ

‘ମୁଁ ଦେଉଛି, ରାକ୍ଷସ, ଯଦି ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ।’

ସ ତାରଯତି ଦୁର୍ଗାଣୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଦତ୍ତଵାନ୍ ଫଲମ୍

‘ସେ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ’, ଏହି କଥା କହି ସେ ଦାନ ଦେଲା।

ଜାତଃ ସୁଵିମଲୋ ଭଦ୍ରେ ଶରଦୀଵ ଯଥା ଶଶୀ 139.

ସେ ଜନ୍ମ ନେଲା ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ, ଶରଦ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ।

କୃତ୍ଵା ସୁଵିପୁଲଂ କର୍ମ ସ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମୁପାଗତଃ

ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

ମହ୍ଯଂ ଜାଗରତୋ ଭଦ୍ରେ ଗୀଯମାନଂ ମନସ୍ଵିନି

ମୋତେ, ଜାଗିଥିବାବେଳେ, ହେ ମନୋବାନ୍ତି, ଏହା ଗାଇ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା।

ସର୍ଵସଂଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ସର୍ଵସଂଗାତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତୋ ଵୈ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଯସ୍ଯ ଗୀତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତରେତ୍ସଂସାରସାଗରମ୍

ଯାହାର ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ, ଲୋକେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେ।

ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ମାନୁଷୋ ଯେନ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସବଲାଂ ସ୍ଵଯମ୍

ଯାହା ମାନବ ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।

ନଵଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନଵଵର୍ଷଶତାନି ଚ

ନଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ନଅ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,

କୁବେରଭଵନାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗମନାଲଯଃ

ସେ କୁବେରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଖସିଗଲେ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିପାରୁଥିଲେ।

ନୃତ୍ଯମାନସ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ।. ମାନଵୋ ଯେନ ଗଚ୍ଛେତ୍ତୁ ଚ୍ଛିତ୍ତ୍ଵା ସଂସାରବନ୍ଧନମ୍

ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ମୃଦା: ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସଂସାର ବନ୍ଧନ କଟି ଯାଇପାରେ, ତାହା ଶୁଣ।

ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷଶତାନି ଚ 139.

ତିରିସ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ତିରିସ ଶହ ବର୍ଷ ଯାଏଁ,

ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସୁଶ୍ରୋଣି ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ଫଳ ପାଏ।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ସଂସାରପରିମୋଚିତଃ

ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପଂ ସମାସାଦ୍ଯ ରାଜରାଜସ୍ତୁ ଜାଯତେ

ସେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ସେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

ଯୋ ମାମୁପନଯେଦ୍ଭୂମେ ମମ କର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ଯେଉଁଠି ମୋ କାର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହି, ମୋତେ ନେଇଯାଏ, ହେ ଭୂମି,

ସ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍କଲଂ କର୍ମ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସେ ବହୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ମମ ଭକ୍ତସୁଖାର୍ଥାଯ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କର ସୁଖ ଓ ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ,

ସ ତୁ ତାରଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ଦଶ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶାପରାନ୍

ସେ ପ୍ରାଣୀ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

ପଠେଦ୍ଭାଗଵତାନାଂ ଚ ମଧ୍ଯେ ମୁକ୍ତିରତାତ୍ମନାମ୍

ଯଦି କେହି ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଠ କରେ, ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ସିଦ୍ଧିକଲ୍ଯାଣଂ ମଂଗଲଂ ଚ ମମ ପ୍ରିଯମ୍ 139.

ଯଦି କେହି ସିଦ୍ଧି, ମଙ୍ଗଳ, ଶୁଭ ଓ ମୋ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଚାହେଁ,

ମା ପଠେଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଦୂଷାଯ ଅଧ୍ଯାଯଂ ଵା କଦାଚନ

ସେ କେବେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ନିନ୍ଦା ପାଇଁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ସୌକରେ ଚାଣ୍ଡାଲବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସସଂଵାଦେ ସୌକରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମୈକୋନଚତ୍ଵାରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ଚାଣ୍ଡାଳ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ସୂକର ମହିମା' ନାମକ ଏକଶତ ଚଉଵାଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ କୋକାମୁଖ(ବଦରୀ) ମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶ୍ରୁତାନି ଦେଵସ୍ଥାନାନି ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତାନି ଯାନ୍ଯୁତ

ଏବେ କୋକାମୁଖ (ବଦରୀ) ମହିମା: ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଶୁଣିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।

କିଂଚ ତେ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ମୂର୍ତ୍ତ୍ଯାକୃତିର୍ଭଵାନ୍

କିନ୍ତୁ, ସେ କେଉଁ ପରମ ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦେହ ଓ ରୂପରେ ବସିଛ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯେଷୁ ସ୍ଥାନେଷୁ ତିଷ୍ଠାମି କଥ୍ଯମାନାନିମାଞ୍ଛୃଣୁ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯେଉଁ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ବସିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ଶୁଣ।