ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଚଣ୍ଡାଲସ୍ଯାଵିଧିଜ୍ଞସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ତେ ମତିରୀଦୃଶୀ

ଯିଏ ନିୟମ ଜାଣିନାହିଁ, ସେହି ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ମନ ଏପରି ହୋଇଥିଲା।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମେଵ ତୁ

ସେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତଥାପି ସତ୍ଯଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ନିତ୍ଯଶଃ

ତଥାପି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ସତ୍ୟ କଥା ସଦା କହିବା ଉଚିତ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ଵପାକଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍

ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ୱପାକଙ୍କୁ ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଫଲଂ ଗୀତସ୍ଯ ମେ ଦେହି ଯଦୀଚ୍ଛେର୍ଜୀଵିତଂ ସ୍ଵକମ୍

ମୋ ଗୀତର ଫଳ ଦେଅ, ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଜୀବନ ଚାହଁ।

ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷୋଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ 139.

ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱପାକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଭକ୍ଷଯାମୀତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ଗୀତପୁଣ୍ଯଂ କିମିଚ୍ଛସି

‘ମୁଁ ଖାଇବି’ ବୋଲି କହି, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ କଣ ଗୀତର ଫଳ ଚାହୁଛ?

ଦେହି ମେ ତ୍ଵେକଯାମୀଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଗୀତସ୍ଯ ଵୈ ପରମ୍

ମୋତେ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତର ପୁଣ୍ୟ ଦେଅ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଵାକ୍ଯାନି ଚାଣ୍ଡାଲୋ ଗୀତଲୋଭିତଃ

ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗୀତ ପାଇଁ ଲୋଭି ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡାଳ—

ନ ଗାଯନଫଲଂ ଦଦ୍ମି ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସ୍ତଵେପ୍ସିତମ୍

ମୁଁ ତୁମେ ଚାହୁଥିବା ଗୀତର ଫଳ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ।

ଶ୍ଵପାକଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଃ ପୁନରବ୍ରଵୀତ୍

ଶ୍ୱପାକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ପୁଣି କହିଲେ।

ଏତେନ ତାରିତୋଽସ୍ମୀତି ତଵ ଗୀତଫଲେନ ଵୈ

ତୁମ ଗୀତର ଫଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଣ୍ଡାଲୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡାଳ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

କର୍ମଣୋ ଯସ୍ଯ ଦୋଷେଣ ରାକ୍ଷସତ୍ଵଂ ସମାଗତଃ

ଯାହାଙ୍କ କର୍ମର ଦୋଷରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ।

ସୂତ୍ରମନ୍ତ୍ରପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଯଜ୍ଞକର୍ମସୁ ନିଷ୍ଠିତଃ 139.

ସୂତ୍ରମନ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ।

ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ଯଜ୍ଞେ ତୁ କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗତଃ

ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକଦିନ ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ,

ଅଥ ପଞ୍ଚମହାରାତ୍ରେ ହ୍ଯସମାପ୍ତେ କ୍ରତୌ ତଥା

ତାପରେ, ପଞ୍ଚମ ରାତିରେ ଯଜ୍ଞ ଅଧୂରା ଥିବାବେଳେ,

ରାକ୍ଷସତ୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତସ୍ତେନ ଦୁଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା

ସେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମ ନେଲି।

ସୂତ୍ରହୀନଂ ତଥା ତତ୍ର ପ୍ରାଗ୍ଵଂଶାଦି କୃତଂ ମଯା

ସେଠାରେ, ଠିକ୍ ଧାଗା ନଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ କ୍ରିୟା କଲି।

କୃତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଦୋଷେଣ ଯୋନିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମି ରାକ୍ଷସୀମ୍

ସେ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରେ, ମୁଁ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଲି।

ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ରାକ୍ଷସଂ ପ୍ରାବ୍ରଵୀତ୍ତଦା

‘ଠିକ୍ ଅଛି’, ରାକ୍ଷସ ସେଇ କଥାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା।

ଦଦାମି ରାକ୍ଷସ ତ୍ଵଂ ଚେନ୍ମୁଚ୍ଯସେ ଶୁଦ୍ଧମାନସଃ

‘ମୁଁ ଦେଉଛି, ରାକ୍ଷସ, ଯଦି ତୁମେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛ।’

ସ ତାରଯତି ଦୁର୍ଗାଣୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଦତ୍ତଵାନ୍ ଫଲମ୍

‘ସେ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ’, ଏହି କଥା କହି ସେ ଦାନ ଦେଲା।

ଜାତଃ ସୁଵିମଲୋ ଭଦ୍ରେ ଶରଦୀଵ ଯଥା ଶଶୀ 139.

ସେ ଜନ୍ମ ନେଲା ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ, ଶରଦ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ।

କୃତ୍ଵା ସୁଵିପୁଲଂ କର୍ମ ସ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମୁପାଗତଃ

ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

ମହ୍ଯଂ ଜାଗରତୋ ଭଦ୍ରେ ଗୀଯମାନଂ ମନସ୍ଵିନି

ମୋତେ, ଜାଗିଥିବାବେଳେ, ହେ ମନୋବାନ୍ତି, ଏହା ଗାଇ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା।

ସର୍ଵସଂଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚେ।

ସର୍ଵସଂଗାତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତୋ ଵୈ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଯସ୍ଯ ଗୀତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତରେତ୍ସଂସାରସାଗରମ୍

ଯାହାର ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ, ଲୋକେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେ।