ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତେଷାଂ ଗତିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅ।'

ପୁନର୍ଗାଯତି ମହ୍ଯଂ ଵୈ ମମ ଭକ୍ତୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ପୁଣି ମୋ ପାଇଁ ଗାଇବେ, କାରଣ ସେ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ଶ୍ଵପାକଃ ପରିଵର୍ତ୍ତତେ 139.

'ନମୋ ନାରାୟଣ' ବୋଲି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଣ୍ଡାଲଂ କୃତନିଶ୍ଚଯମ୍

ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଜାନନ୍କୌଣପପଂ ତଂ ଚ ନ ତ୍ଵଂ ମର୍ତ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଖାଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣି, କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠାରେ ମରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ସମଯୋ ମେ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ରାକ୍ଷସେନ ହି ଭକ୍ଷତା

ମୋର ସମ୍ମତି ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଖାଇବା ପାଇଁ।

ତତଃ ସ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷଃ ଶ୍ଵପାକଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ସେ ଜଣେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମା ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ଚାଣ୍ଡାଲ ଯତ୍ରାସୌ ପାପରାକ୍ଷସଃ

ଚଣ୍ଡାଳ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପାପୀ ରାକ୍ଷସ ଅଛି।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିବା ସେ ଚଣ୍ଡାଳ,

ନାହମେଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିଭାଷସେ

ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ, ମୁଁ ସେପରି କରିବି ନାହିଁ।

ସତ୍ଯମୂଲଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କୁଲଂ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରିଛି; ବଂଶ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।

ନ ଚୈଵାହଂ ତଦୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଅସତ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ କଦାଚନ

ମୁଁ ଏହାକୁ କେବେ ବି ଛାଡ଼ି ଅସତ୍ୟ ହେବି ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକୋପି ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ 139.

ଏପରି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ସଦା ଅଟୁଟ ରହିଲେ।

ଆଗତୋଽସ୍ମି ମହାଭାଗ ମା ଵିଲମ୍ବଯ ଭକ୍ଷଯ

ମୁଁ ଆସିଛି, ମହାଭାଗ; ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୋତେ ଖାଆନ୍ତୁ।

ଏତାନି ମମ ଗାତ୍ରାଣି ଭକ୍ଷଯସ୍ଵ ଯଥେଷ୍ଟତଃ

ମୋ ଶରୀରର ଏହି ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଅ।

ତର୍ପଯସ୍ଵ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ମମ ଵୈ ହିତମ୍

ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେହି କାମ କର।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ଵପାକଂ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ ସେ ଶ୍ୱପାକଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଚଣ୍ଡାଲସ୍ଯାଵିଧିଜ୍ଞସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ତେ ମତିରୀଦୃଶୀ

ଯିଏ ନିୟମ ଜାଣିନାହିଁ, ସେହି ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ମନ ଏପରି ହୋଇଥିଲା।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମେଵ ତୁ

ସେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତଥାପି ସତ୍ଯଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ନିତ୍ଯଶଃ

ତଥାପି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ, ସତ୍ୟ କଥା ସଦା କହିବା ଉଚିତ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ଵପାକଂ ସଂଶିତଵ୍ରତମ୍

ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ୱପାକଙ୍କୁ ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଫଲଂ ଗୀତସ୍ଯ ମେ ଦେହି ଯଦୀଚ୍ଛେର୍ଜୀଵିତଂ ସ୍ଵକମ୍

ମୋ ଗୀତର ଫଳ ଦେଅ, ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଜୀବନ ଚାହଁ।

ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷୋଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ 139.

ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱପାକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଭକ୍ଷଯାମୀତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ଗୀତପୁଣ୍ଯଂ କିମିଚ୍ଛସି

‘ମୁଁ ଖାଇବି’ ବୋଲି କହି, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ କଣ ଗୀତର ଫଳ ଚାହୁଛ?

ଦେହି ମେ ତ୍ଵେକଯାମୀଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଗୀତସ୍ଯ ଵୈ ପରମ୍

ମୋତେ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତର ପୁଣ୍ୟ ଦେଅ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାକ୍ଷସଵାକ୍ଯାନି ଚାଣ୍ଡାଲୋ ଗୀତଲୋଭିତଃ

ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗୀତ ପାଇଁ ଲୋଭି ହୋଇଥିବା ଚଣ୍ଡାଳ—