ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଵିଷ୍ଣୋଃ ସନ୍ତୋଷଣାର୍ଥାଯ ଯତୋ ମେ ଵ୍ରତମାସ୍ଥିତମ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।

ଶ୍ଵପାକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷଃ କ୍ଷୁଧାର୍ଦିତଃ

ଶ୍ୱପାକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖାଲି ପେଟରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ—

ରକ୍ଷସୋ ମୁଖଵିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ପୁନରାଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି

ରାକ୍ଷସ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲା: 'ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି?'

ଯଦ୍ଯପ୍ଯହଂ ହି ଚାଣ୍ଡାଲଃ ପୂର୍ଵକର୍ମଵିଦୂଷିତଃ

ମୁଁ ଯଦିଓ ଚଣ୍ଡାଳ, ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଦୁଷିତ—

ଶୃଣୁ ମତ୍ସମଯଂ ରକ୍ଷୋ ଯେନାହଂ ପୁନରାଗମମ୍

ହେ ରାକ୍ଷସ, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁଣି ଆସିଛି।

ସତ୍ଯେନ ପୁନରେଷ୍ଯାମି ମନ୍ଯସେ ଯଦି ମୁଂଚ ମାମ୍ 139.

ସତ୍ୟ ଉପରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଫେରିଆସିବି; ଯଦି ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼।

ସତ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହି ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।

ସତ୍ଯଂ ଜଯନ୍ତି ରାଜାନସ୍ତ୍ରୀଣ୍ଯେତାନ୍ଯବ୍ରୁଵନ୍ନୃତମ୍

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେ ଓ ନାରୀମାନେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହାନ୍ତି।

ସତ୍ଯେନ ତପତେ ସୂର୍ଯଃ ସୋମଃ ସତ୍ଯେନ ରଜ୍ଯତେ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

ଅସ୍ନାତାନାଂ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯେ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ମୋର ହେବ।

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତେଷାଂ ଗତିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅ।'

ପୁନର୍ଗାଯତି ମହ୍ଯଂ ଵୈ ମମ ଭକ୍ତୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ପୁଣି ମୋ ପାଇଁ ଗାଇବେ, କାରଣ ସେ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ଶ୍ଵପାକଃ ପରିଵର୍ତ୍ତତେ 139.

'ନମୋ ନାରାୟଣ' ବୋଲି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଣ୍ଡାଲଂ କୃତନିଶ୍ଚଯମ୍

ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଜାନନ୍କୌଣପପଂ ତଂ ଚ ନ ତ୍ଵଂ ମର୍ତ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଖାଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣି, କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠାରେ ମରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ସମଯୋ ମେ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ରାକ୍ଷସେନ ହି ଭକ୍ଷତା

ମୋର ସମ୍ମତି ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଖାଇବା ପାଇଁ।

ତତଃ ସ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷଃ ଶ୍ଵପାକଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ସେ ଜଣେ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ କହିଲେ।

ମା ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ଚାଣ୍ଡାଲ ଯତ୍ରାସୌ ପାପରାକ୍ଷସଃ

ଚଣ୍ଡାଳ, ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପାପୀ ରାକ୍ଷସ ଅଛି।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିବା ସେ ଚଣ୍ଡାଳ,

ନାହମେଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିଭାଷସେ

ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ, ମୁଁ ସେପରି କରିବି ନାହିଁ।

ସତ୍ଯମୂଲଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କୁଲଂ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ସମସ୍ତ ଜଗତ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଭିତି କରିଛି; ବଂଶ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି।

ନ ଚୈଵାହଂ ତଦୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଅସତ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ କଦାଚନ

ମୁଁ ଏହାକୁ କେବେ ବି ଛାଡ଼ି ଅସତ୍ୟ ହେବି ନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ଵପାକୋପି ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ 139.

ଏପରି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ସଦା ଅଟୁଟ ରହିଲେ।

ଆଗତୋଽସ୍ମି ମହାଭାଗ ମା ଵିଲମ୍ବଯ ଭକ୍ଷଯ

ମୁଁ ଆସିଛି, ମହାଭାଗ; ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୋତେ ଖାଆନ୍ତୁ।

ଏତାନି ମମ ଗାତ୍ରାଣି ଭକ୍ଷଯସ୍ଵ ଯଥେଷ୍ଟତଃ

ମୋ ଶରୀରର ଏହି ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଖାଅ।

ତର୍ପଯସ୍ଵ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ମମ ଵୈ ହିତମ୍

ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେହି କାମ କର।