ଵରାହପୁରାଣମ୍

କୌମୁଦସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ

କୌମୁଦା ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଜାଗ୍ରଂସ୍ତତ୍ର ସ ଚାଣ୍ଡାଲୋ ଗୃହୀତୋ ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସା

ସେଠାରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜାଗିଥିବାବେଳେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାକୁ ଧରିନେଲା।

ଦୁଃଖଶୋକେନ ସନ୍ତପ୍ତୋ ନ ଶକ୍ନୋତି ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍

ବେଶ କଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଚଳିପାରୁନଥିଲା।

କିଂ ତ୍ଵଯା ଚେଷ୍ଟିତଂ ମହ୍ଯଂ ଯସ୍ତ୍ଵେଵଂ ପରିଧାଵସି

ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କରିଛ, ଯେଉଁଥିରେ ଏଭଳି ଦୌଡ଼ୁଛ?

ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ଶ୍ଵାଦଂ ମାନୁଷାହାରଲୋଲୁପଃ

ତାପରେ ମାନବ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଆସକ୍ତ ସେ ମାଂସଭୋଜୀ ତାକୁ କହିଲା।

ଵିଧାତ୍ରା ଵିହିତସ୍ତ୍ଵଂ ଵ ଆହାରଃ ପାରଣାଵିଧୌ

ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମରେ, ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କାଳରେ ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ।

ତୃପ୍ତିଂ ଯାସ୍ଯାମି ପରମାଂ ଵିଧାତ୍ରା ଵିହିତାଂ ମମ 139.

ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତିକୁ ପାଇବି।

ରାକ୍ଷସଂ ଛନ୍ଦଯାମାସ ମମ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ଅଵଶ୍ଯମେତତ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ଧାତ୍ରା ଦତ୍ତଂ ଯଥା ତଵ

ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି।

ଉଦ୍ଯଂସ୍ତତ୍ର ଗତ୍ଵାହମୁପାସ୍ଯ ଵିଧିନା ହରିମ୍

ପ୍ରଭାତରେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲି।

ଵିଷ୍ଣୋଃ ସନ୍ତୋଷଣାର୍ଥାଯ ଯତୋ ମେ ଵ୍ରତମାସ୍ଥିତମ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି।

ଶ୍ଵପାକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷଃ କ୍ଷୁଧାର୍ଦିତଃ

ଶ୍ୱପାକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖାଲି ପେଟରେ ପୀଡିତ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ—

ରକ୍ଷସୋ ମୁଖଵିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ପୁନରାଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି

ରାକ୍ଷସ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲା: 'ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି?'

ଯଦ୍ଯପ୍ଯହଂ ହି ଚାଣ୍ଡାଲଃ ପୂର୍ଵକର୍ମଵିଦୂଷିତଃ

ମୁଁ ଯଦିଓ ଚଣ୍ଡାଳ, ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଦୁଷିତ—

ଶୃଣୁ ମତ୍ସମଯଂ ରକ୍ଷୋ ଯେନାହଂ ପୁନରାଗମମ୍

ହେ ରାକ୍ଷସ, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୁଣି ଆସିଛି।

ସତ୍ଯେନ ପୁନରେଷ୍ଯାମି ମନ୍ଯସେ ଯଦି ମୁଂଚ ମାମ୍ 139.

ସତ୍ୟ ଉପରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଫେରିଆସିବି; ଯଦି ବିଶ୍ୱାସ କର, ତେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼।

ସତ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହି ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।

ସତ୍ଯଂ ଜଯନ୍ତି ରାଜାନସ୍ତ୍ରୀଣ୍ଯେତାନ୍ଯବ୍ରୁଵନ୍ନୃତମ୍

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେ ଓ ନାରୀମାନେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହାନ୍ତି।

ସତ୍ଯେନ ତପତେ ସୂର୍ଯଃ ସୋମଃ ସତ୍ଯେନ ରଜ୍ଯତେ

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।

ଅସ୍ନାତାନାଂ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯେ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ମୋର ହେବ।

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତାଂ ଗତିଂ ସମ୍ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ତେଷାଂ ଗତିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେଽହଂ ଯଦ୍ଯହଂ ନାଗମେ ପୁନଃ

ମୁଁ ଯଦି ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟକୁ ମୁଁ ପାଇବି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମୋର ପ୍ରଣାମ ନିଅ।'

ପୁନର୍ଗାଯତି ମହ୍ଯଂ ଵୈ ମମ ଭକ୍ତୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେ ପୁଣି ମୋ ପାଇଁ ଗାଇବେ, କାରଣ ସେ ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।

ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି ଶ୍ଵପାକଃ ପରିଵର୍ତ୍ତତେ 139.

'ନମୋ ନାରାୟଣ' ବୋଲି କହି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଚାଣ୍ଡାଲଂ କୃତନିଶ୍ଚଯମ୍

ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଜାନନ୍କୌଣପପଂ ତଂ ଚ ନ ତ୍ଵଂ ମର୍ତ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ସେ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଖାଇଥିବା ବୋଲି ଜାଣି, କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠାରେ ମରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ସମଯୋ ମେ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ରାକ୍ଷସେନ ହି ଭକ୍ଷତା

ମୋର ସମ୍ମତି ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ମୋତେ ଖାଇବା ପାଇଁ।