ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଵହତେ ଗୋମଯଂ ସୁଷ୍ଠୁ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ଯିଏ ଭଲଭାବେ ଗୋମୟ ବହନ କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଭାଗେ ଶୃଣୁ ତତ୍ଵେନ ନିଷ୍କଲମ୍

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେଠି ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କଥା ସତ୍ୟ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣ।

ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଯେତେ ବର୍ଷ ହେଉ, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ।

କ୍ରୌଂଚଦ୍ଵୀପାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ରାଜା ଭଵତି ଧାର୍ମିକଃ

କ୍ରଉଞ୍ଚଦ୍ୱୀପରୁ ତଳି ପଡ଼ିଥିବା ରାଜା ଧର୍ମିକ ହୁଏ।

ସଂମାର୍ଜ୍ଜନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ମୁଁ ସଫା କରିବା ଉପାୟ କହିବି, ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଧରିତ୍ରୀ।

ଶୁଚିର୍ଭାଗଵତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଅପରାଧଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେ ପବିତ୍ର, ଭଗବତଙ୍କ ଭକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅପରାଧରହିତ।

ତାଵଦ୍ଵର୍ଷଶତାନ୍ଯାଶୁ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ 139.

ଯେତେ ଶତାବ୍ଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚିରଙ୍କାଲଂ ରାଜା ଭଵତି ଧାର୍ମିକଃ

ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି, ରାଜା ଧର୍ମିକ ହୁଏ।

ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ତତୋ ଗଚ୍ଛେନ୍ମତ୍କର୍ମନିରତଃ ଶୁଚିଃ

ତାପରେ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଏ।

ଗାଯନଂ ଯେ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ମମ କର୍ମପରାଯଣାଃ

ଯେମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗି ଗୀତ ଗାନ କରନ୍ତି,

ଗୀଯମାନସ୍ଯ ଗୀତସ୍ଯ ଯାଵଦକ୍ଷରପଙ୍କ୍ତଯଃ

ଗୀତରେ ଯେତେ ଅକ୍ଷର ଧାଡ଼ି ଗାଯାଯିଥାଏ,

ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାନ୍ ସିଦ୍ଧଃ ସର୍ଵଵେଦଵିଦାଂ ଵରଃ

ସେ ରୂପବାନ୍, ଗୁଣବାନ୍, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ମୋର ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପଥରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ମମ ଗୀତପରାଯଣଃ

ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ତଳି ପଡ଼ି, ମୋର ଗୀତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ହୋଇ,

ତତଃ ସ ଭୂମୌ ଜାଯେତ ଵୈଷ୍ଣଵୈଃ ସହ ସଂସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ମମ ଲୋକଂ ହି ଗଚ୍ଛତି

ମୋର କୃପାରେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହୋଇ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ସୂତ ଉଵାଚ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟା ଭୂଯଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵସୁନ୍ଧରା ।। 139.

ସୂତ କହିଲେ: ହାତ ଜୋଡ଼ି ଆଦର ସହିତ ଧରିତ୍ରୀ ପୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କେ ଚ ଗୀତପ୍ରଭାଵେଣ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମହୌଜସଃ

ଧରିତ୍ରୀ କହିଲେ: ଗୀତର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି?

ଵରାହ ଉଵାଚ ଦୂରାଜ୍ଜାଗରଣେ ଯାତି ମମ ଭକ୍ତୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ବରାହ କହିଲେ: ଦୂରରୁ ଜାଗି ରହି, ମୋର ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଥିବା,

ଗାଯମାନଶ୍ଚ ଗୀତାନି ସଂଵତ୍ସରଗଣାନ୍ବହୂନ୍

ଏବଂ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଗୀତ ଗାଉଥିବା,

କୌମୁଦସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ

କୌମୁଦା ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ,

ଜାଗ୍ରଂସ୍ତତ୍ର ସ ଚାଣ୍ଡାଲୋ ଗୃହୀତୋ ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସା

ସେଠାରେ ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଜାଗିଥିବାବେଳେ ଏକ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ତାକୁ ଧରିନେଲା।

ଦୁଃଖଶୋକେନ ସନ୍ତପ୍ତୋ ନ ଶକ୍ନୋତି ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍

ବେଶ କଷ୍ଟ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଚଳିପାରୁନଥିଲା।

କିଂ ତ୍ଵଯା ଚେଷ୍ଟିତଂ ମହ୍ଯଂ ଯସ୍ତ୍ଵେଵଂ ପରିଧାଵସି

ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କଣ କରିଛ, ଯେଉଁଥିରେ ଏଭଳି ଦୌଡ଼ୁଛ?

ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ଶ୍ଵାଦଂ ମାନୁଷାହାରଲୋଲୁପଃ

ତାପରେ ମାନବ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଆସକ୍ତ ସେ ମାଂସଭୋଜୀ ତାକୁ କହିଲା।

ଵିଧାତ୍ରା ଵିହିତସ୍ତ୍ଵଂ ଵ ଆହାରଃ ପାରଣାଵିଧୌ

ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମରେ, ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କାଳରେ ତୁମେ ମୋର ଖାଦ୍ୟ।

ତୃପ୍ତିଂ ଯାସ୍ଯାମି ପରମାଂ ଵିଧାତ୍ରା ଵିହିତାଂ ମମ 139.

ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତୃପ୍ତିକୁ ପାଇବି।

ରାକ୍ଷସଂ ଛନ୍ଦଯାମାସ ମମ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସେ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।

ଅଵଶ୍ଯମେତତ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ଧାତ୍ରା ଦତ୍ତଂ ଯଥା ତଵ

ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଛି।