ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନ ମମେତି ତଵେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯାଦିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର' ବୋଲି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି।

ତତ୍ର ମୁକ୍ତା ମଯା ପ୍ରାଣାଃ ସୂର୍ଯତୀର୍ଥେ ମହୌଜସି

ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର୍ଥରେ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲି।

ଜାତସ୍ତଵ ସୁତୋ ମାତସ୍ତଦେତଦ୍ଦିନମୁତ୍ତମମ୍ 138.

ମା, ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ପବିତ୍ର ଦିନ।

ଵ୍ଯତୀତାନି ଚ ଗୁହ୍ଯଂ ତେ କଥନଂ ମମ ଚୈଵ ଯତ୍

ଯାହା ଘଟିଗଲା ତାହାର ଗୁପ୍ତ କଥା ଏବଂ ମୋର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଅହଂ କର୍ମ କରିଷ୍ଯାମି ଗଚ୍ଛ ତାତ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି; ତୁମେ ଯାଅ, ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରୋକ୍ତାନି କର୍ମାଣି ଯଂ ଯଂ କାରଯିତା ଭଵାନ୍

ବିଷ୍ଣୁଂକର କହିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାମ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ କର।

ଵଟମାଲା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କର୍ମସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ବଟପତ୍ରର ମାଳା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଧରିଲେ କର୍ମର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିପୁଲଂ କର୍ମ ତତଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତାଃ

ବଡ଼ କାମ କରି ଶେଷରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଵିମୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵସଂସାରାଚ୍ଛ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ

ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ସର୍ଵଃ ଶ୍ରିଯା ଯୁତସ୍ତତ୍ର ରୋଗଵ୍ଯାଧିଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରୋଗ ଓ ବ୍ୟାଧିରୁ ମୁକ୍ତ।

ମୋଦନ୍ତେ ତୁ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପ୍ରସାଦାତ୍କ୍ଷେତ୍ରଜାନ୍ମମ

ମୋର କ୍ଷେତ୍ରର କୃପାରେ, ସେଠାରେ ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ସୌକରେ ମମ

ପୁଣି ମୁଁ ମୋର ବରାହ ଅବତାରର କଥା ଆଉ ଏକ ଘଟଣା କହିବି।

ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଵିନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ 138.

ପଶୁ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ସ କୁଲଂ ତାରଯେତ୍ତୂର୍ଣଂ ଦଶ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶାଵରାନ୍

ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ—ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କୁ—ତୁରନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

ନ ପଠେତ୍ପିଶୁନାନାଂ ଚ ଏକାକୀ ତୁ ପଠେଦ୍ଗୃହେ

ନିନ୍ଦାକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ଏକାକି ପଢ଼ିପାରିବ।

ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ପୁରତୋ ଯୈ ଵ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଖଞ୍ଜରୀଟୋପାଖ୍ଯାନଂ ନାମାଷ୍ଟତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ଖଞ୍ଜରୀଟ ଉପାଖ୍ୟାନ' ନାମକ ଏକଶତ ଅଠତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ସୌକରମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଦେଵି ଲିପ୍ଯମାନସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍

ଏବେ ସୂକର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହେ ଦେବୀ, ମୋ ପାଖରୁ ଯାହା ଲେଖାଯାଉଛି, ତାହାର ସତ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୋମଯଂ ଭୂମେ ମମ ଵେଶ୍ମୋପଲେପଯେତ୍

ଗୋମୟ ନେଇ, ମୋ ଗୃହର ଭୂମିକୁ ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ।

ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଦିଵି ମୋଦତେ

ଯେତେ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ହେବ, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।

ଜାଯତେ ଵିପୁଲେ ଶୁଦ୍ଧେ ଧନଧାନ୍ଯସମାକୁଲେ

ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ପବିତ୍ର ପରିବାରରେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

କୁଶଦ୍ଵୀପମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ସହସ୍ରାଣି ଚ ଜୀଵତି

କୁଶଦ୍ୱୀପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ରହେ।

କୁଶଦ୍ଵୀପାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

କୁଶଦ୍ୱୀପରୁ ଛାଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ—

ତେନ ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଯେଉଁଠି ସେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ—

ଦେଵି କାରଯତେ ସର୍ଵଂ ମମ ଚାଯତନାନି ଚ

ହେ ଦେବୀ, ସେ ସମସ୍ତେ ମୋର ସମସ୍ତ ମନ୍ଦିର ଓ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ନିର୍ମାଣ କରାଏ।

ଗୋମଯସ୍ଯ ତୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ ଗୋମୟ ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ବସୁନ୍ଧରା, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣ।

ସମୀପେ ଯଦି ଵା ଦୂରେ ଗତ୍ଵା ନଯତି ଗୋମଯମ୍ 139.

ନିକଟରୁ ହେଉ କି ଦୂରରୁ, ଯିଏ ଗୋମୟ ଆଣିଥାଏ—

ଗୋମଯାନାଂ ଚ ନେତା ଵୈ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ

ଗୋମୟ ଆଣିବା ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ପ୍ରଧାନ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

ଏକାଦଶସହସ୍ରାଣି ଏକାଦଶଶତାନି ଚ

ଏକାଦଶ ହଜାର ଏବଂ ଏକାଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—