ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଷା ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶୀ ତାତ ପ୍ରଭୁନାରାଯଣପ୍ରିଯା

ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ, ହେ ପୁତ୍ର, ଯାହା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ଦଦତେଽସ୍ଯାଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ କୌମୁଦେ ସିତେ

କୌମୁଦୀର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକେ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତେନ ଦାନପ୍ରଭାଵେଣ ଵିଷ୍ଣୁତୋଷକରେଣ ଚ 138.

ସେଇ ଦାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ—

ଏଵଂ କଥଯତାଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀ ଶୁଭା

ଏଭଳି କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶୁଭ ରାତି ସକାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷିତଃ

ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି—

ଉଭୌ ତଚ୍ଚରଣୌ ଗୃହ୍ଯ ପିତରୌ ସମଭାଷତ

ସେ ଦୁଇଁଜଣ ପିତାମାତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲା।

ଯଦ୍ଭଵାନ୍ପୃଚ୍ଛତେ ତାତ ଗୁହ୍ଯଂ ସୌକରଵଂ ପ୍ରତି

ହେ ପିତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ସୂକର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି—

ଭକ୍ଷିତାଶ୍ଚ ପତଂଗା ମେ ଅଜୀର୍ଣେନାତିପୀଡିତଃ

ମୁଁ ପୋକାମାନେ ଖାଇଥିଲି ଏବଂ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଵିହ୍ଵଲଂ ବାଲା ଗୃହୀତ୍ଵା କ୍ରୀଡିତୁଂ ଗତାଃ

ମୋତେ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ପିଲାମାନେ ମୋତେ ଧରି ଖେଳିବାକୁ ନେଇଗଲେ।

ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ହ୍ଯଂ ଚେତି କଲିଃ କୃତଃ

ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି—ଏଭଳି ହେଲା ପ୍ରତିଯୋଗିତା।

ନ ମମେତି ତଵେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯାଦିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର' ବୋଲି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି।

ତତ୍ର ମୁକ୍ତା ମଯା ପ୍ରାଣାଃ ସୂର୍ଯତୀର୍ଥେ ମହୌଜସି

ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର୍ଥରେ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲି।

ଜାତସ୍ତଵ ସୁତୋ ମାତସ୍ତଦେତଦ୍ଦିନମୁତ୍ତମମ୍ 138.

ମା, ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ପବିତ୍ର ଦିନ।

ଵ୍ଯତୀତାନି ଚ ଗୁହ୍ଯଂ ତେ କଥନଂ ମମ ଚୈଵ ଯତ୍

ଯାହା ଘଟିଗଲା ତାହାର ଗୁପ୍ତ କଥା ଏବଂ ମୋର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଅହଂ କର୍ମ କରିଷ୍ଯାମି ଗଚ୍ଛ ତାତ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି; ତୁମେ ଯାଅ, ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରୋକ୍ତାନି କର୍ମାଣି ଯଂ ଯଂ କାରଯିତା ଭଵାନ୍

ବିଷ୍ଣୁଂକର କହିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାମ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ କର।

ଵଟମାଲା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କର୍ମସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ବଟପତ୍ରର ମାଳା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଧରିଲେ କର୍ମର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିପୁଲଂ କର୍ମ ତତଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତାଃ

ବଡ଼ କାମ କରି ଶେଷରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଵିମୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵସଂସାରାଚ୍ଛ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ

ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ସର୍ଵଃ ଶ୍ରିଯା ଯୁତସ୍ତତ୍ର ରୋଗଵ୍ଯାଧିଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରୋଗ ଓ ବ୍ୟାଧିରୁ ମୁକ୍ତ।

ମୋଦନ୍ତେ ତୁ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପ୍ରସାଦାତ୍କ୍ଷେତ୍ରଜାନ୍ମମ

ମୋର କ୍ଷେତ୍ରର କୃପାରେ, ସେଠାରେ ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ସୌକରେ ମମ

ପୁଣି ମୁଁ ମୋର ବରାହ ଅବତାରର କଥା ଆଉ ଏକ ଘଟଣା କହିବି।

ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଵିନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ 138.

ପଶୁ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ସ କୁଲଂ ତାରଯେତ୍ତୂର୍ଣଂ ଦଶ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶାଵରାନ୍

ସେ ନିଜ ବଂଶକୁ—ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରବର୍ତ୍ତୀଙ୍କୁ—ତୁରନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

ନ ପଠେତ୍ପିଶୁନାନାଂ ଚ ଏକାକୀ ତୁ ପଠେଦ୍ଗୃହେ

ନିନ୍ଦାକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଘରେ ଏକାକି ପଢ଼ିପାରିବ।

ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ପୁରତୋ ଯୈ ଵ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଣାନ୍ଵିତାଃ

ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସନ୍ତି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଖଞ୍ଜରୀଟୋପାଖ୍ଯାନଂ ନାମାଷ୍ଟତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ଖଞ୍ଜରୀଟ ଉପାଖ୍ୟାନ' ନାମକ ଏକଶତ ଅଠତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ସୌକରମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଦେଵି ଲିପ୍ଯମାନସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍

ଏବେ ସୂକର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହେ ଦେବୀ, ମୋ ପାଖରୁ ଯାହା ଲେଖାଯାଉଛି, ତାହାର ସତ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।

ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୋମଯଂ ଭୂମେ ମମ ଵେଶ୍ମୋପଲେପଯେତ୍

ଗୋମୟ ନେଇ, ମୋ ଗୃହର ଭୂମିକୁ ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ।