ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନଦୀନାଂ ଚୈଵ ନିର୍ଘୋଷୋ ମଯୂରାଣାଂ ଚ ନିଃସ୍ଵନଃ

ନଦୀମାନଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଓ ମୟୂରମାନଙ୍କର କୁହୁକାରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଵାତାଃ ପ୍ରଵାନ୍ତି ତେ ତତ୍ର ଶିଖୀନାଂ ଚ ସୁଖାଵହାଃ

ସେଠାରେ ହଳକା ହଳକା ପବନ ବହୁଛି, ଯାହା ମୟୂରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯେଵଂ ସ କାଲୋ ହି ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତଃ 138.

ଏଭଳି ଭାବରେ, ମେଘର ଢୋଲ ଶବ୍ଦରେ ସେଇ ଋତୁ ଚାଲିଯାଏ।

ତଡାଗାନି ପ୍ରସନ୍ନାନି କୁମୁଦୋତ୍ପଲଵନ୍ତି ଚ

ପୋଖରୀମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛି, ଏବଂ କମଳ ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଛି।

ପ୍ରଵାନ୍ତି ସୁସୁଖା ଵାତାଃ ସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ସୁଶୀତଲାଃ

ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଶିତଳ ହଳକା ପବନ ବହୁଛି, ଯାହା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ।

ଏଵଂ ଶରଦି ନିର୍ଵୃତ୍ତେ କୌମୁଦେ ସମୁପାଗତେ

ଏଭଳି ଭାବରେ ଶରତ୍ ଶେଷ ହେଲେ, କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବ ଆସିଯାଏ।

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ତତଃ ସୁଭ୍ରୁ ସ୍ନାତୌ କ୍ଷୌମଵିଭୂଷିତୌ

ତାପରେ, ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ସ୍ନାନ କରି ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି—

ଉଷିତାସ୍ତ୍ଵତ୍ର ଷଣ୍ମାସାନ୍ସୁଖଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶୀ ଭଵେତ୍

ଏଠାରେ ଛଅ ମାସ ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି ଆସେ।

ପିତ୍ରୋସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମନିଷ୍ଠିତଃ

ପିତାମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ପୁଅ—

ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିଭାଷିତମ୍

ଏଭଳି ଠିକ୍ ଅଛି, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ।

ଏଷା ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶୀ ତାତ ପ୍ରଭୁନାରାଯଣପ୍ରିଯା

ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ, ହେ ପୁତ୍ର, ଯାହା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ଦଦତେଽସ୍ଯାଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ କୌମୁଦେ ସିତେ

କୌମୁଦୀର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକେ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତେନ ଦାନପ୍ରଭାଵେଣ ଵିଷ୍ଣୁତୋଷକରେଣ ଚ 138.

ସେଇ ଦାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ—

ଏଵଂ କଥଯତାଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀ ଶୁଭା

ଏଭଳି କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶୁଭ ରାତି ସକାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷିତଃ

ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି—

ଉଭୌ ତଚ୍ଚରଣୌ ଗୃହ୍ଯ ପିତରୌ ସମଭାଷତ

ସେ ଦୁଇଁଜଣ ପିତାମାତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲା।

ଯଦ୍ଭଵାନ୍ପୃଚ୍ଛତେ ତାତ ଗୁହ୍ଯଂ ସୌକରଵଂ ପ୍ରତି

ହେ ପିତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ସୂକର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି—

ଭକ୍ଷିତାଶ୍ଚ ପତଂଗା ମେ ଅଜୀର୍ଣେନାତିପୀଡିତଃ

ମୁଁ ପୋକାମାନେ ଖାଇଥିଲି ଏବଂ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଵିହ୍ଵଲଂ ବାଲା ଗୃହୀତ୍ଵା କ୍ରୀଡିତୁଂ ଗତାଃ

ମୋତେ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ପିଲାମାନେ ମୋତେ ଧରି ଖେଳିବାକୁ ନେଇଗଲେ।

ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ହ୍ଯଂ ଚେତି କଲିଃ କୃତଃ

ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି—ଏଭଳି ହେଲା ପ୍ରତିଯୋଗିତା।

ନ ମମେତି ତଵେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯାଦିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

'ମୋର ନୁହେଁ, ତୁମର' ବୋଲି କହି, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି।

ତତ୍ର ମୁକ୍ତା ମଯା ପ୍ରାଣାଃ ସୂର୍ଯତୀର୍ଥେ ମହୌଜସି

ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର୍ଥରେ, ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲି।

ଜାତସ୍ତଵ ସୁତୋ ମାତସ୍ତଦେତଦ୍ଦିନମୁତ୍ତମମ୍ 138.

ମା, ତୁମର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ପବିତ୍ର ଦିନ।

ଵ୍ଯତୀତାନି ଚ ଗୁହ୍ଯଂ ତେ କଥନଂ ମମ ଚୈଵ ଯତ୍

ଯାହା ଘଟିଗଲା ତାହାର ଗୁପ୍ତ କଥା ଏବଂ ମୋର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଅହଂ କର୍ମ କରିଷ୍ଯାମି ଗଚ୍ଛ ତାତ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

ମୁଁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବି; ତୁମେ ଯାଅ, ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରୋକ୍ତାନି କର୍ମାଣି ଯଂ ଯଂ କାରଯିତା ଭଵାନ୍

ବିଷ୍ଣୁଂକର କହିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ କାମ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସେଗୁଡ଼ିକ କର।

ଵଟମାଲା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କର୍ମସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ବଟପତ୍ରର ମାଳା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଧରିଲେ କର୍ମର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

କୃତ୍ଵା ତୁ ଵିପୁଲଂ କର୍ମ ତତଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତାଃ

ବଡ଼ କାମ କରି ଶେଷରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଵିମୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵସଂସାରାଚ୍ଛ୍ଵେତଦ୍ଵୀପମୁପାଗତାଃ

ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।