ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତଃ ପୂର୍ଵାର୍ଦ୍ଧଯାମେନ ମାଘମାସେ ତ୍ରଯୋଦଶୀ

ତାପରେ, ମାଘ ମାସର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ, ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧ ଦିନରେ—

ମୁହୂର୍ତ୍ତେନ ଚ ତେନୈଵ ଗମନଂ କୁରୁତେ ତତଃ

ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ନାରାଯଣମୁଦାଵହାଃ 138.

ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତୁମେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।

ସ୍ନାତାଃ ସନ୍ତର୍ପ୍ଯ ଚ ପିତୄନ୍ମମ ଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷିତାଃ

ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ, ଭଲ ଜମାକପଡ଼ା ଓ ଗହଣା ପିନ୍ଧି—

ତତ୍ର ଭଙ୍ଗୁରସୋ ନାମ ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ସେଠାରେ ଭଙ୍ଗୁରସ ନାମକ ଜଣେ, ମୋର କାମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।

ତତଃ ସ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯ ଵିଂଶା ଗାଵୋ ମହାଧନାଃ

ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱ ମୂଲ୍ୟବାନ ବିଶି ଗାଈ ଦେଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଧନରତ୍ନାନି ନିତ୍ଯମେଵ ଦିନେ ଦିନେ

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଧନ ଓ ମଣିମୁକ୍ତା ଦେଉଥିଲେ।

ଏଵଂ ତୁ ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଷାକାଲ ଉପାଗତଃ

ଏଭଳି ରହୁଥିବାବେଳେ, ବର୍ଷାକାଳ ଆସିଗଲା।

ପୁଷ୍ପିତାନି କଦମ୍ବାନି କୁଟଜାର୍ଜ୍ଜୁନକାନି ଚ

କଦମ୍ବ, କୁଟଜ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଫୁଲିଗଲା।

ଗର୍ଜ୍ଜତାଂ ଗୁଞ୍ଜତାଂ ଚୈଵ ଧାରାପାତନିପାତିତାଃ

ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ଓ ଗୁଞ୍ଜନ ସହିତ, ବର୍ଷାଧାରାରେ ସେମାନେ ଚୁଟି ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।

ନଦୀନାଂ ଚୈଵ ନିର୍ଘୋଷୋ ମଯୂରାଣାଂ ଚ ନିଃସ୍ଵନଃ

ନଦୀମାନଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଓ ମୟୂରମାନଙ୍କର କୁହୁକାରି ଶୁଣାଯାଏ।

ଵାତାଃ ପ୍ରଵାନ୍ତି ତେ ତତ୍ର ଶିଖୀନାଂ ଚ ସୁଖାଵହାଃ

ସେଠାରେ ହଳକା ହଳକା ପବନ ବହୁଛି, ଯାହା ମୟୂରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।

ଗଚ୍ଛତ୍ଯେଵଂ ସ କାଲୋ ହି ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତଃ 138.

ଏଭଳି ଭାବରେ, ମେଘର ଢୋଲ ଶବ୍ଦରେ ସେଇ ଋତୁ ଚାଲିଯାଏ।

ତଡାଗାନି ପ୍ରସନ୍ନାନି କୁମୁଦୋତ୍ପଲଵନ୍ତି ଚ

ପୋଖରୀମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛି, ଏବଂ କମଳ ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଛି।

ପ୍ରଵାନ୍ତି ସୁସୁଖା ଵାତାଃ ସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ସୁଶୀତଲାଃ

ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଶିତଳ ହଳକା ପବନ ବହୁଛି, ଯାହା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ।

ଏଵଂ ଶରଦି ନିର୍ଵୃତ୍ତେ କୌମୁଦେ ସମୁପାଗତେ

ଏଭଳି ଭାବରେ ଶରତ୍ ଶେଷ ହେଲେ, କୌମୁଦୀ ଉତ୍ସବ ଆସିଯାଏ।

ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ତତଃ ସୁଭ୍ରୁ ସ୍ନାତୌ କ୍ଷୌମଵିଭୂଷିତୌ

ତାପରେ, ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ, ସ୍ନାନ କରି ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି—

ଉଷିତାସ୍ତ୍ଵତ୍ର ଷଣ୍ମାସାନ୍ସୁଖଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶୀ ଭଵେତ୍

ଏଠାରେ ଛଅ ମାସ ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥି ଆସେ।

ପିତ୍ରୋସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମନିଷ୍ଠିତଃ

ପିତାମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ପୁଅ—

ଏଵମେତନ୍ମହାଭାଗ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିଭାଷିତମ୍

ଏଭଳି ଠିକ୍ ଅଛି, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ।

ଏଷା ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶୀ ତାତ ପ୍ରଭୁନାରାଯଣପ୍ରିଯା

ଏହି ହେଉଛି ସେଇ ଦ୍ୱାଦଶୀ, ହେ ପୁତ୍ର, ଯାହା ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ଦଦତେଽସ୍ଯାଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ କୌମୁଦେ ସିତେ

କୌମୁଦୀର ଶୁଭ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକେ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତେନ ଦାନପ୍ରଭାଵେଣ ଵିଷ୍ଣୁତୋଷକରେଣ ଚ 138.

ସେଇ ଦାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ—

ଏଵଂ କଥଯତାଂ ତେଷାଂ ପ୍ରଭାତା ରଜନୀ ଶୁଭା

ଏଭଳି କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶୁଭ ରାତି ସକାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କ୍ଷୌମଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷିତଃ

ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି—

ଉଭୌ ତଚ୍ଚରଣୌ ଗୃହ୍ଯ ପିତରୌ ସମଭାଷତ

ସେ ଦୁଇଁଜଣ ପିତାମାତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ସେମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲା।

ଯଦ୍ଭଵାନ୍ପୃଚ୍ଛତେ ତାତ ଗୁହ୍ଯଂ ସୌକରଵଂ ପ୍ରତି

ହେ ପିତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ଗୁପ୍ତ ସୂକର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି—

ଭକ୍ଷିତାଶ୍ଚ ପତଂଗା ମେ ଅଜୀର୍ଣେନାତିପୀଡିତଃ

ମୁଁ ପୋକାମାନେ ଖାଇଥିଲି ଏବଂ ଅଜୀର୍ଣ୍ଣରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଵିହ୍ଵଲଂ ବାଲା ଗୃହୀତ୍ଵା କ୍ରୀଡିତୁଂ ଗତାଃ

ମୋତେ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ପିଲାମାନେ ମୋତେ ଧରି ଖେଳିବାକୁ ନେଇଗଲେ।