ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନୃତ୍ଯତଃ କି ଭଵେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଜାଗ୍ରତୋ ଵା ଫଲଂ ନୁ କିମ୍

ନୃତ୍ୟ କରିଲେ କି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ? ଜାଗି ରହିଲେ କି ଫଳ ମିଳେ?

ସଂମାର୍ଜନେ ଲେପନେ ଵା ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଦାନତଃ

ସଫା କରିବା, ଲେପନ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦେଇଲେ—

ଅନ୍ଯେନ କର୍ମଣା ଚୈଵ ଜପଯଜ୍ଞାଦିନାଽଥଵା

ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜପ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା—

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଧର୍ମକାମାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି ।। 138.

ଧରିତ୍ରୀ, ଧର୍ମକାମିନୀ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହାର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।'

ସର୍ଵଂ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ପୁଣ୍ଯକର୍ମ ସୁଖାଵହମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁ କଥା କହିଦେବି, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ବହୂନ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ହି ଵସୁଧେ ଅଜୀର୍ଣଭୃଶପୀଡିତଃ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ବହୁତ କିଛି ଖାଇଥିବା ପରେ ଅପଚୟ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡିତ ହେଲା।

ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ର ଵୈ ବାଲାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତସ୍ତଂ ମୃତଂ ଖଗମ୍

ସେଠାକୁ କିଛି ପିଲା ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଆସି, ସେଇ ମୃତ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ଦେଖିଲେ।

ମମାଯଂ ଵୈ ମମାଯଂ ଵୈ ଜିଘୃକ୍ଷନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ

ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ 'ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!' ବୋଲି, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ତତ ଏକୋ ଗୃହୀତ୍ଵୈନଂ ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସି ସମାକ୍ଷିପତ୍

ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏହାକୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ପାଣିରେ ଛାଡିଦେଲେ।

ଏଵଂ ସ ଖଞ୍ଜରୀଟୋ ହି ଗଙ୍ଗାତୋଯାତ୍ତତସ୍ତଦା

ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଖଞ୍ଜରିଟି ପକ୍ଷୀଟି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ବହିଯାଇଲା।

ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ଗୃହେ ଜାତୋ ହ୍ଯନେକକ୍ରତୁଯାଜିନଃ

ଏହିପରେ ସେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଏକ ବଣିକ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲା।

ଵିବୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ପଵିତ୍ରଶ୍ଚ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚ ଵସୁନ୍ଧରେ

ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତ ହେଲା, ଓ ଧରିତ୍ରୀ।

କଦାଚିଦୁପଵିଷ୍ଟୌ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ଏକଦିନ, ସେ ଗୁଣବାନ୍ ପିଲା ତାଙ୍କ ମା' ବାପାକୁ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଭୂମୌ ବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିରଯାଚତ 138.

ସେ ମାଥା ଭୂମିରେ ଛୁଇଁ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି ଅନୁରୋଧ କଲା।

ନ ଚାହଂ ଵାରଣୀଯୋ ଵୈ ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା କଥଂଚନ

ମୋତେ କେବେ ବାପା କିମ୍ବା ମାଆ କୌଣସି ଭାବରେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।

ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦମ୍ପତୀ ତୌ ମୁଦାନ୍ଵିତୌ

ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦମ୍ପତି ଦୁଃଖରେ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯସେ ଵତ୍ସ ଯଦ୍ଯତ୍ତେ ହୃଦି ଵର୍ତ୍ତତେ

ପୁଆ, ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅଛି—

ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରଂ ଗାଵୋ ହି ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଶୁଭଦୋହନାଃ

ତିରିଶ ହଜାର ଗାଈ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି।

ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଆଵଯୋଃ ପୁତ୍ର କାରଣାତ୍

ପୁଅ, ତୋ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି।

ତତ୍କୁରୁଷ୍ଵ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମିତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦୀଯତାଂ ଧନମ୍

ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କର, ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେ।

କନ୍ଯା ଵୈ ରମଣୀଯାଶ୍ଚ ସଜାତୀଯାଃ କୁଲୋଦ୍ଭଵାଃ

ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଏବଂ ତୁମ ଜାତିର କନ୍ୟାମାନେ ଅଛନ୍ତି।

ଯଦୀଚ୍ଛସି ପୁନଶ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଯଷ୍ଟୁଂ ସୁପୁତ୍ରକ

ପୁଅ, ତୁମେ ଯଦି ଚାହଁ, ପୁଣି ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରିପାର।

ଅଷ୍ଟୌ ସମ୍ପୂର୍ଣଧୁର୍ଯାଣାଂ ହଲାନାଂ ତାଵତାଂ ଶତମ୍

ଏଠାରେ ଆଠସେ ହଳ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟିରେ ଦୁଇଟି ମୃଷ୍ଟି ଜୋଡା ଅଛି।

ଯାଵଦ୍ଭୋଜନତୃପ୍ତାନ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାନିଚ୍ଛସି ତର୍ପିତୁମ୍ 138.

ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭଲଭାବେ ଖାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।

ପିତୃମାତୃ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ବାଲୋ ଧର୍ମସଂଯୁତଃ

ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଛୁଆଟି

ଗୋପ୍ରଦାନେ ନ ମେ କାର୍ଯଂ ମିତ୍ରଂ ଵାପି ନ ଚିନ୍ତିତମ୍

ଗାଁ ଦେବା କିଛି ମୋର ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ମିତ୍ରମାନେ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ।

ନାହଂ ଵାଣିଜ୍ଯମିଚ୍ଛାମି କୃଷିଗୋରକ୍ଷମେଵ ଚ

ମୁଁ ବ୍ୟବସାୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ଚାଷ କିମ୍ବା ଗାଁ ଚାଲାଇବାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ।

ଏକଂ ମେ ପରମଂ ଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଯନ୍ମମେଚ୍ଛା ତପୋଧୃତୌ

ମୋର ଏକମାତ୍ର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତା ହେଉଛି — ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।

ତତଃ ପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମମ କର୍ମପରାଯଣୌ

ତାପରେ, ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁହେଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ।