ଵରାହପୁରାଣମ୍

ସର୍ଵସଙ୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ 137.

ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡିଦେଲେ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ।

ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଜାନୀହି ତ୍ଵଂ ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ତାପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି କଥା ଜାଣ, ଧରିତ୍ରୀ।

ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସୁମହୌଜସଃ

ତାପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି।

ପୁଣ୍ଯଂ ସୌକରଵେ କୃତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରତରଂ ମହତ୍ 137.

ମହାଦୁଷ୍କର ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ସୂକର ଅବତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ଗୃଧ୍ରଜମ୍ବୂକାଖ୍ଯାନେ ଆଦିତ୍ଯଵରପ୍ରଦାନାଦିକଂ ନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ର, ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳ କଥା, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ସତତି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଖଂଜରୀଟୋପାଖ୍ଯାନମ୍ ଏତତ୍ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ତଦା

ଏବେ ଖଞ୍ଜରିଟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି; ସେ ସମୟରେ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିଲେ—

ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରା

ତାପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା—

ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଦେଵଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମାନସା

ପୁଣି ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅକାମାନ୍ମ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ମାନୁଷତ୍ଵମଜାଯତ

ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।

ଶୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯା ମେ ମହଜ୍ଜାତଂ ଚିତ୍ତେ କୌତୂହଲଂ ପରମ୍

ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ମୋ ହୃଦୟରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କୁତୁହଳ ଜନ୍ମିଛି।

ନୃତ୍ଯତଃ କି ଭଵେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଜାଗ୍ରତୋ ଵା ଫଲଂ ନୁ କିମ୍

ନୃତ୍ୟ କରିଲେ କି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ? ଜାଗି ରହିଲେ କି ଫଳ ମିଳେ?

ସଂମାର୍ଜନେ ଲେପନେ ଵା ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଦାନତଃ

ସଫା କରିବା, ଲେପନ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦେଇଲେ—

ଅନ୍ଯେନ କର୍ମଣା ଚୈଵ ଜପଯଜ୍ଞାଦିନାଽଥଵା

ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜପ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା—

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଧର୍ମକାମାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି ।। 138.

ଧରିତ୍ରୀ, ଧର୍ମକାମିନୀ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହାର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।'

ସର୍ଵଂ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ପୁଣ୍ଯକର୍ମ ସୁଖାଵହମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁ କଥା କହିଦେବି, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ବହୂନ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ହି ଵସୁଧେ ଅଜୀର୍ଣଭୃଶପୀଡିତଃ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ବହୁତ କିଛି ଖାଇଥିବା ପରେ ଅପଚୟ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡିତ ହେଲା।

ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ର ଵୈ ବାଲାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତସ୍ତଂ ମୃତଂ ଖଗମ୍

ସେଠାକୁ କିଛି ପିଲା ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଆସି, ସେଇ ମୃତ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ଦେଖିଲେ।

ମମାଯଂ ଵୈ ମମାଯଂ ଵୈ ଜିଘୃକ୍ଷନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ

ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ 'ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!' ବୋଲି, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ତତ ଏକୋ ଗୃହୀତ୍ଵୈନଂ ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସି ସମାକ୍ଷିପତ୍

ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏହାକୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ପାଣିରେ ଛାଡିଦେଲେ।

ଏଵଂ ସ ଖଞ୍ଜରୀଟୋ ହି ଗଙ୍ଗାତୋଯାତ୍ତତସ୍ତଦା

ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଖଞ୍ଜରିଟି ପକ୍ଷୀଟି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ବହିଯାଇଲା।

ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ଗୃହେ ଜାତୋ ହ୍ଯନେକକ୍ରତୁଯାଜିନଃ

ଏହିପରେ ସେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଏକ ବଣିକ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲା।

ଵିବୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ପଵିତ୍ରଶ୍ଚ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚ ଵସୁନ୍ଧରେ

ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତ ହେଲା, ଓ ଧରିତ୍ରୀ।

କଦାଚିଦୁପଵିଷ୍ଟୌ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଲୋ ଗୁଣାନ୍ଵିତଃ

ଏକଦିନ, ସେ ଗୁଣବାନ୍ ପିଲା ତାଙ୍କ ମା' ବାପାକୁ ବସିଥିବା ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଭୂମୌ ବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିରଯାଚତ 138.

ସେ ମାଥା ଭୂମିରେ ଛୁଇଁ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି ଅନୁରୋଧ କଲା।

ନ ଚାହଂ ଵାରଣୀଯୋ ଵୈ ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା କଥଂଚନ

ମୋତେ କେବେ ବାପା କିମ୍ବା ମାଆ କୌଣସି ଭାବରେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।

ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦମ୍ପତୀ ତୌ ମୁଦାନ୍ଵିତୌ

ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦମ୍ପତି ଦୁଃଖରେ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଯଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଵକ୍ଷ୍ଯସେ ଵତ୍ସ ଯଦ୍ଯତ୍ତେ ହୃଦି ଵର୍ତ୍ତତେ

ପୁଆ, ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ଅଛି—

ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରଂ ଗାଵୋ ହି ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଶୁଭଦୋହନାଃ

ତିରିଶ ହଜାର ଗାଈ ଅଛି, ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି।

ପୁନରନ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଆଵଯୋଃ ପୁତ୍ର କାରଣାତ୍

ପୁଅ, ତୋ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି।