ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ଗୋପ୍ଯଂ କିମସ୍ତୀତି ଯେନ ତେ ପରିଵେଦନା 137.

ଏଠାରେ କଣ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ?

ପ୍ରାଶ୍ନାସି ପିଶିତାନ୍ନଂ ଚ ପ୍ରାଵାରାନ୍ଭୂଷଣାନି ଚ

ତୁମେ ମାଂସ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, ଜାମାକପଡ଼ା ଓ ଗହଣା ଭୋଗ କରୁଛ।

ଗଚ୍ଛସ୍ଯନାରତଂ ରାଜନ୍ କିଂ ସ୍ଥିତଂ ଚ ମଯା ଵିନା 137.

ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଯାଉଛ, ରାଜା; ମୁଁ ନଥିଲେ କଣ ଅଛି?

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରିଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଧର୍ମଵାଦିନମ୍ 137.

ଧର୍ମର କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରେମର କଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସମଂ ମହିଷ୍ଯା ଚାଚମ୍ଯ କ୍ଷଣଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ପାର୍ଥିଵଃ 137.

ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ପାଣି ଚଖି, କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରଵତାଂ ଵରଃ 137.

ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତତଃ ପିତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପୁତ୍ରୋ ଯଶସ୍ଵିନି 137.

ତାପରେ, ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜପୁତ୍ର—

ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେ ତୁ ତଯୋସ୍ତତ୍ର ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟିଗଲା, ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ।

ଏହ୍ଯେହି ନାଥ ଗଚ୍ଛାଵଃ ପଶ୍ଯ ଗୋପ୍ଯଂ ମନୀଷିତମ୍ 137.

ଆସ, ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳିବା; ଲୁଚିଥିବା ମନସ୍କାମନାକୁ ଦେଖ।

ତତ୍ରୈଵ ମରଣଂ ପ୍ରାପୁଃ ସର୍ଵସଂଗଵିଵର୍ଜିତାଃ 137.

ସେଠାରେ ତାହାମାନେ ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡି ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ସର୍ଵସଙ୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ 137.

ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡିଦେଲେ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ।

ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଜାନୀହି ତ୍ଵଂ ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ତାପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି କଥା ଜାଣ, ଧରିତ୍ରୀ।

ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସୁମହୌଜସଃ

ତାପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି।

ପୁଣ୍ଯଂ ସୌକରଵେ କୃତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରତରଂ ମହତ୍ 137.

ମହାଦୁଷ୍କର ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ସୂକର ଅବତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ଗୃଧ୍ରଜମ୍ବୂକାଖ୍ଯାନେ ଆଦିତ୍ଯଵରପ୍ରଦାନାଦିକଂ ନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ର, ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳ କଥା, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ସତତି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଖଂଜରୀଟୋପାଖ୍ଯାନମ୍ ଏତତ୍ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ତଦା

ଏବେ ଖଞ୍ଜରିଟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି; ସେ ସମୟରେ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିଲେ—

ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରା

ତାପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା—

ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଦେଵଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମାନସା

ପୁଣି ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅକାମାନ୍ମ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ମାନୁଷତ୍ଵମଜାଯତ

ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।

ଶୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯା ମେ ମହଜ୍ଜାତଂ ଚିତ୍ତେ କୌତୂହଲଂ ପରମ୍

ମୁଁ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ମୋ ହୃଦୟରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କୁତୁହଳ ଜନ୍ମିଛି।

ନୃତ୍ଯତଃ କି ଭଵେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଜାଗ୍ରତୋ ଵା ଫଲଂ ନୁ କିମ୍

ନୃତ୍ୟ କରିଲେ କି ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ? ଜାଗି ରହିଲେ କି ଫଳ ମିଳେ?

ସଂମାର୍ଜନେ ଲେପନେ ଵା ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାଦିଦାନତଃ

ସଫା କରିବା, ଲେପନ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦେଇଲେ—

ଅନ୍ଯେନ କର୍ମଣା ଚୈଵ ଜପଯଜ୍ଞାଦିନାଽଥଵା

ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜପ, ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା—

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଧର୍ମକାମାଂ ଵସୁନ୍ଧରାମ୍ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି ।। 138.

ଧରିତ୍ରୀ, ଧର୍ମକାମିନୀ, ସେଠାରେ ଭଗବାନ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହାର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।'

ସର୍ଵଂ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ପୁଣ୍ଯକର୍ମ ସୁଖାଵହମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁ କଥା କହିଦେବି, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ବହୂନ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ହି ଵସୁଧେ ଅଜୀର୍ଣଭୃଶପୀଡିତଃ

ଓ ଧରିତ୍ରୀ, ସେ ବହୁତ କିଛି ଖାଇଥିବା ପରେ ଅପଚୟ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡିତ ହେଲା।

ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ର ଵୈ ବାଲାଃ କ୍ରୀଡନ୍ତସ୍ତଂ ମୃତଂ ଖଗମ୍

ସେଠାକୁ କିଛି ପିଲା ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଆସି, ସେଇ ମୃତ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ଦେଖିଲେ।

ମମାଯଂ ଵୈ ମମାଯଂ ଵୈ ଜିଘୃକ୍ଷନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ

ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ 'ଏହା ମୋର! ଏହା ମୋର!' ବୋଲି, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଛିନିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ତତ ଏକୋ ଗୃହୀତ୍ଵୈନଂ ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସି ସମାକ୍ଷିପତ୍

ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଏହାକୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ପାଣିରେ ଛାଡିଦେଲେ।