ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପଦ୍ମପତ୍ରନିଭେକ୍ଷଣଃ

ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ସର୍ଵଂ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଶପେ ସତ୍ଯେନ ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି; ସତ୍ୟର ଶପଥ ନେଉଛି।

ତସ୍ଯ ମୂଲଂ ତପୋ ରାଜ୍ଞି ରାଜ୍ଯଂ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ରାଣୀ, ଏହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି।

ନ ମିଥ୍ଯା ପୂର୍ଵମୁକ୍ତଂ ମେ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ 137.

ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ; କହ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ଅଥଵା ପରମଗ୍ର୍ଯଂ ତୁ ପଟ୍ଟବନ୍ଧଂ କରୋମି ତେ

ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଟ୍ଟାଭିଷେକ କରିଦେବି।

ସୁପ୍ତା ନୈଵ ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯା ଵ୍ରତମେତନ୍ମୁହୂର୍ତ୍ତକମ୍

ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ।

କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ରାଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ 137.

ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମନୁନା ଵୈ କୃତୋ ଧର୍ମ ଏଷ ନୈଵ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ 137.

ଏହି ଧର୍ମ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ; ଏହା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।

ଯତ୍ତଦା ଚିନ୍ତିତଂ ପୂର୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମେନ ତାଂ ପ୍ରିଯାମ୍ 137.

ଯାହା ସେ ପୂର୍ବରୁ ଭାବିଥିଲେ, ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି—

ଅନ୍ଯାଯେନ ଵ୍ରତଂ ଚୀର୍ଣଂ ସର୍ଵତୋ ଵିକୃତଂ ଭଵେତ୍ 137.

ଯଦି ବେଆଇନ ଭାବେ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଏ।

ତତ୍ର ଗୋପ୍ଯଂ କିମସ୍ତୀତି ଯେନ ତେ ପରିଵେଦନା 137.

ଏଠାରେ କଣ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ?

ପ୍ରାଶ୍ନାସି ପିଶିତାନ୍ନଂ ଚ ପ୍ରାଵାରାନ୍ଭୂଷଣାନି ଚ

ତୁମେ ମାଂସ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, ଜାମାକପଡ଼ା ଓ ଗହଣା ଭୋଗ କରୁଛ।

ଗଚ୍ଛସ୍ଯନାରତଂ ରାଜନ୍ କିଂ ସ୍ଥିତଂ ଚ ମଯା ଵିନା 137.

ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଯାଉଛ, ରାଜା; ମୁଁ ନଥିଲେ କଣ ଅଛି?

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରିଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଧର୍ମଵାଦିନମ୍ 137.

ଧର୍ମର କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରେମର କଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସମଂ ମହିଷ୍ଯା ଚାଚମ୍ଯ କ୍ଷଣଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ପାର୍ଥିଵଃ 137.

ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ପାଣି ଚଖି, କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରଵତାଂ ଵରଃ 137.

ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତତଃ ପିତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପୁତ୍ରୋ ଯଶସ୍ଵିନି 137.

ତାପରେ, ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜପୁତ୍ର—

ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେ ତୁ ତଯୋସ୍ତତ୍ର ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟିଗଲା, ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ।

ଏହ୍ଯେହି ନାଥ ଗଚ୍ଛାଵଃ ପଶ୍ଯ ଗୋପ୍ଯଂ ମନୀଷିତମ୍ 137.

ଆସ, ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳିବା; ଲୁଚିଥିବା ମନସ୍କାମନାକୁ ଦେଖ।

ତତ୍ରୈଵ ମରଣଂ ପ୍ରାପୁଃ ସର୍ଵସଂଗଵିଵର୍ଜିତାଃ 137.

ସେଠାରେ ତାହାମାନେ ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡି ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ସର୍ଵସଙ୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ 137.

ସମସ୍ତ ସଂଗ ଛାଡିଦେଲେ, ମୋର ଭକ୍ତ ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ।

ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଜାନୀହି ତ୍ଵଂ ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ତାପରେ ସେମାନେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି କଥା ଜାଣ, ଧରିତ୍ରୀ।

ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସୁମହୌଜସଃ

ତାପରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି।

ପୁଣ୍ଯଂ ସୌକରଵେ କୃତ୍ଵା ସୁଦୁଷ୍କରତରଂ ମହତ୍ 137.

ମହାଦୁଷ୍କର ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ସୂକର ଅବତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ଗୃଧ୍ରଜମ୍ବୂକାଖ୍ଯାନେ ଆଦିତ୍ଯଵରପ୍ରଦାନାଦିକଂ ନାମ ସପ୍ତତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ଶାସ୍ତ୍ର, ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶୃଗାଳ କଥା, ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ନାମକ ଏହି ଏକଶତ ସତତି ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ଖଂଜରୀଟୋପାଖ୍ଯାନମ୍ ଏତତ୍ପୁଣ୍ଯତମଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରମ୍ଯେ ସୌକରଵେ ତଦା

ଏବେ ଖଞ୍ଜରିଟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି; ସେ ସମୟରେ ସୌକରବ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିଲେ—

ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରା

ତାପରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା—

ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ଦେଵଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମାନସା

ପୁଣି ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।

ଅକାମାନ୍ମ୍ରିଯମାଣସ୍ଯ ମାନୁଷତ୍ଵମଜାଯତ

ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।