ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନାଽଭଵତ୍ପ୍ରୀତୀ ରୋହିଣୀଚଂଦ୍ରଯୋରିଵ

ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିଲା, ରୋହିଣୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ।

ଵନେ ଚୋପଵନେ ଚୈଵ ଯେ କେଚିନ୍ନନ୍ଦନୋପମାଃ

ବନ ଓ ଉପବନରେ, ସମସ୍ତେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ ।

ନଷ୍ଟଂ ମନ୍ଯେତ ଚାତ୍ମାନଂ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଯଶସ୍ଵିନି

ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜକୁମାରୀ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ ।

ଆତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯତେ ପ୍ରୀତ୍ଯା ନଷ୍ଟପ୍ରାଯଂ ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ପ୍ରେମରେ, ପୃଥିବୀ ନିଜକୁ ପ୍ରାୟ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା ।

ନାନ୍ତରଂ ପଶ୍ଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ ପୁରୁଷଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣୋଃ

କେହି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମିକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ୍ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ ।

କଲିଂଗସ୍ତୋଷଯାମାସ ପୌରାନ୍ଜାନପଦାଂସ୍ତଥା

କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ର ସେଠାର ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ ।

ତାଭ୍ଯାଂ ସନ୍ତୋଷିତାଃ ସର୍ଵାଃ ଶୀଲେନ ସ୍ଵଗୁଣୈସ୍ତଥା

ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ନିଜ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।

ରମତେ ତତ୍ର ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶଚୀଵାସଵଯୋରିଵ

ସେଠାରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଶଚୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ।

ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପଦ୍ରାଜସୁତଂ ସୌହୃଦେନ ଯଶସ୍ଵିନୀ

ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜକୁମାରୀ ସ୍ନେହରେ ନିଜ ମନର କଥା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଦେଲେ ।

ମମ ସ୍ନେହାତ୍ପ୍ରିଯଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି

ମୋ ପ୍ରେମ ଓ ଆସକ୍ତି ଦେଖି, ତୁମେ ଏହାକୁ କହିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପଦ୍ମପତ୍ରନିଭେକ୍ଷଣଃ

ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ସର୍ଵଂ ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଶପେ ସତ୍ଯେନ ସୁନ୍ଦରି

ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି; ସତ୍ୟର ଶପଥ ନେଉଛି।

ତସ୍ଯ ମୂଲଂ ତପୋ ରାଜ୍ଞି ରାଜ୍ଯଂ ସତ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍

ରାଣୀ, ଏହାର ମୂଳ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ରାଜ୍ୟ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି।

ନ ମିଥ୍ଯା ପୂର୍ଵମୁକ୍ତଂ ମେ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ 137.

ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହିଁ; କହ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ଅଥଵା ପରମଗ୍ର୍ଯଂ ତୁ ପଟ୍ଟବନ୍ଧଂ କରୋମି ତେ

ନହେଲେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଟ୍ଟାଭିଷେକ କରିଦେବି।

ସୁପ୍ତା ନୈଵ ଚ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯା ଵ୍ରତମେତନ୍ମୁହୂର୍ତ୍ତକମ୍

ଯେଉଁଠାରେ କେହି ଶୁଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠାରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହେ।

କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ରାଜ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ 137.

ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ପଞ୍ଚମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ମନୁନା ଵୈ କୃତୋ ଧର୍ମ ଏଷ ନୈଵ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ 137.

ଏହି ଧର୍ମ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ; ଏହା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।

ଯତ୍ତଦା ଚିନ୍ତିତଂ ପୂର୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମେନ ତାଂ ପ୍ରିଯାମ୍ 137.

ଯାହା ସେ ପୂର୍ବରୁ ଭାବିଥିଲେ, ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି—

ଅନ୍ଯାଯେନ ଵ୍ରତଂ ଚୀର୍ଣଂ ସର୍ଵତୋ ଵିକୃତଂ ଭଵେତ୍ 137.

ଯଦି ବେଆଇନ ଭାବେ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଏ।

ତତ୍ର ଗୋପ୍ଯଂ କିମସ୍ତୀତି ଯେନ ତେ ପରିଵେଦନା 137.

ଏଠାରେ କଣ ଗୁପ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଚିନ୍ତିତ?

ପ୍ରାଶ୍ନାସି ପିଶିତାନ୍ନଂ ଚ ପ୍ରାଵାରାନ୍ଭୂଷଣାନି ଚ

ତୁମେ ମାଂସ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, ଜାମାକପଡ଼ା ଓ ଗହଣା ଭୋଗ କରୁଛ।

ଗଚ୍ଛସ୍ଯନାରତଂ ରାଜନ୍ କିଂ ସ୍ଥିତଂ ଚ ମଯା ଵିନା 137.

ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଯାଉଛ, ରାଜା; ମୁଁ ନଥିଲେ କଣ ଅଛି?

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରିଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଧର୍ମଵାଦିନମ୍ 137.

ଧର୍ମର କଥା କହୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରେମର କଥା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସମଂ ମହିଷ୍ଯା ଚାଚମ୍ଯ କ୍ଷଣଂ ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ପାର୍ଥିଵଃ 137.

ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସହିତ ପାଣି ଚଖି, କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଂ ପୁତ୍ରଵତାଂ ଵରଃ 137.

ସମସ୍ତ ପିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତତଃ ପିତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜପୁତ୍ରୋ ଯଶସ୍ଵିନି 137.

ତାପରେ, ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯଶସ୍ବୀ ରାଜପୁତ୍ର—

ଏଵଂ ଗଚ୍ଛତି କାଲେ ତୁ ତଯୋସ୍ତତ୍ର ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟିଗଲା, ଦୁଇଜଣେ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଓ ଧରିତ୍ରୀ।

ଏହ୍ଯେହି ନାଥ ଗଚ୍ଛାଵଃ ପଶ୍ଯ ଗୋପ୍ଯଂ ମନୀଷିତମ୍ 137.

ଆସ, ଆସ, ପ୍ରଭୁ, ଚଳିବା; ଲୁଚିଥିବା ମନସ୍କାମନାକୁ ଦେଖ।