ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତ୍ର ରାଜା ମହାଭାଗଃ ସ୍ଵଧର୍ମକୃତନିଶ୍ଚଯଃ

ସେଠାରେ ଜଣେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗଃ ସର୍ଵଧର୍ମେଷୁ ନିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ପିତ୍ରର୍ଥେ ମୃଗଯାଂ ଯାତୋ ମୃଗଲିପ୍ସୁର୍ଵନେ ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃଗ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅଟବାରେ ଗଲେ।

ନ ତତ୍ର ଲଭତେ କିଞ୍ଚିତ୍ପିତୃକାର୍ଯେ ନରାଧିପଃ 137.

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ, ସେ ନରପତି ପିତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ଅଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ତୁ ଵିଦ୍ଧା ସା ସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲା

ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ ଜୀବ, ଶର ଲାଗି ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, କମ୍ପିଥିଲା।

ପୀତ୍ଵା ସା ସଲିଲଂ ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଂ ଶାକୋଟକଙ୍ଗତା

ସେଠାରେ ପାଣି ପିଇ, ଗଛର ଏକ ଡାଳିକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଅକାମା ମୁଞ୍ଚତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ତୀର୍ଥଂ ସୋମାତ୍ମକଂ ପ୍ରତି

ଇଚ୍ଛା ବିନା, ସେ ସୋମଙ୍କ ତୀର୍ଥରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲା।

ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗୃଧ୍ରଵଟଂ ତୀର୍ଥଂ ଵିଶ୍ରାମଂ ତତ୍ର ଚାକରୋତ୍

ସେ ଗୃଧ୍ରବଟ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲା।

ଏକେନ ସ ତୁ ବାଣେନ ତଯା ଗୃଧ୍ରୋ ନିପାତିତଃ

ତାଙ୍କ ଏକ ମାତ୍ର ବାଣରେ, ସେ ଗୃଧ୍ରକୁ ମାରିଦେଲା।

ଗତାସୁର୍ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୋ ଵୈ ବାଣଭିନ୍ନସ୍ତଥା ହୃଦି

ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ସଂଜ୍ଞା ନାହିଁ, ହୃଦୟ ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ।

ତସ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ତତଃ ପକ୍ଷୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ରାଜନନ୍ଦନଃ

ତାପରେ, ସେ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ କାଟି ନେଲେ।

ସୋଽପି ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଅକାମୋଽପି ମୃତଃ ଖଗଃ

ସେଠି ଏହି ପକ୍ଷୀଟି ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା ।

ରୂପଵାନ୍ ପଣ୍ଡିତଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଜାନଂଦକରଃ ସଦା

ସେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖୁଥିଲେ ।

ଯା ସା ସୃଗାଲୀ ସଞ୍ଜଜ୍ଞେ କାଂଚୀରାଜସ୍ଯ ଵୈ ସୁତା 137.

ସେ ଶିଆଳୀ ପରେ କାଞ୍ଚୀର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା ।

ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକଲାଯୁକ୍ତା କୋକିଲେଵ ସୁଖସ୍ଵରା

ସେ ଚଉଷଠି କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, କୋଇଲି ପରି ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିଲା ।

ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିତେ ତତ୍ର କାଂଚୀରାଜ୍ଯେ କଲିଙ୍ଗକେ

ଏଭଳି ଭାବରେ କାଞ୍ଚୀରାଜ୍ୟରେ, କଳିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦିତ ହେଉଥିଲା ।

ଭୂମେ ମମ ପ୍ରସାଦେନ ସମ୍ବଧୋଽଜାଯତ ସ୍ଵତଃ

ମୋର କୃପାରେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଏକ ବନ୍ଧନ ଗଠିତ ହେଲା ।

କଲିଙ୍ଗରାଜପୁତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ତୁ ଵିଵାହିତା

ସେ କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହିତ ହେଲେ ।

ଭୂଷଣାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଗଜାଶ୍ଵମହିଷୀଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ ଏବଂ ମହିଳାମାନେ

ଆଦାଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯାତସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞାତିମାନିତଃ

ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଆଣିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ।

ଅଵ୍ଯୁଚ୍ଛିନ୍ନାଽଭଵତ୍ପ୍ରୀତୀ ରୋହିଣୀଚଂଦ୍ରଯୋରିଵ

ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହିଲା, ରୋହିଣୀ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ।

ଵନେ ଚୋପଵନେ ଚୈଵ ଯେ କେଚିନ୍ନନ୍ଦନୋପମାଃ

ବନ ଓ ଉପବନରେ, ସମସ୍ତେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ ।

ନଷ୍ଟଂ ମନ୍ଯେତ ଚାତ୍ମାନଂ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଯଶସ୍ଵିନି

ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜକୁମାରୀ ନିଜକୁ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ ।

ଆତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯତେ ପ୍ରୀତ୍ଯା ନଷ୍ଟପ୍ରାଯଂ ଵସୁନ୍ଧରେ 137.

ପ୍ରେମରେ, ପୃଥିବୀ ନିଜକୁ ପ୍ରାୟ ହରାଇଦେଇଛି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା ।

ନାନ୍ତରଂ ପଶ୍ଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ ପୁରୁଷଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣୋଃ

କେହି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମିକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ୍ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ ।

କଲିଂଗସ୍ତୋଷଯାମାସ ପୌରାନ୍ଜାନପଦାଂସ୍ତଥା

କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ର ସେଠାର ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ ।

ତାଭ୍ଯାଂ ସନ୍ତୋଷିତାଃ ସର୍ଵାଃ ଶୀଲେନ ସ୍ଵଗୁଣୈସ୍ତଥା

ସେମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ନିଜ ଗୁଣରେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।

ରମତେ ତତ୍ର ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶଚୀଵାସଵଯୋରିଵ

ସେଠାରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଶଚୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ।

ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପଦ୍ରାଜସୁତଂ ସୌହୃଦେନ ଯଶସ୍ଵିନୀ

ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜକୁମାରୀ ସ୍ନେହରେ ନିଜ ମନର କଥା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଦେଲେ ।