ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି କହିବି, ଏହା ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା।

ଅକାମା ତୁ ମୃତା ତୀର୍ଥେ ଆତ୍ମନଃ କର୍ମନିଶ୍ଚଯାତ୍

ଏକ ଜଣେ ଜଣା ତୀର୍ଥରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି, କର୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ରାଜପୁତ୍ରୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଶ୍ଯାମା ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀ

ସେ ରାଜକୁମାରୀ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ।

ଵାକ୍ଯଂ ନାରାଯଣାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧରଣୀ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା 137.

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଧରଣୀ ମାତା—

ଅହୋ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ଵୈ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମହାନ୍ମମ ଗୃଧ୍ରଶ୍ଚୈଵ ସୃଗାଲୀ ଚ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଵୈ ମାନୁଷୀଂ ତନୁମ୍

ହାଁ! ଆପଣ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଗୃଧ୍ର ଓ ଶ୍ରୁଗାଳୀ ଦୁହିଁଯେ ମାନବ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି।

ସ୍ନାନେନ ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଚ ମରଣାଦ୍ଵା ଜନାର୍ଦନ

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—

ଚିହ୍ନଂ ଚ କୀଦୃଶଂ ତେଷାଂ ଜାଯନ୍ତେ ଯେନ ତେ ତଥା

ସେମାନେ କେମିତି ଚିହ୍ନ ପାଆନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି?

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ

ତାପରେ ଧରଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁ—

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭୂମେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି

ହେ ଭୂମି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।

ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ହ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତେ ମମ କର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯାତ୍

ସେ ସମୟ ଅତିକ୍ରମିଗଲାପରେ, ମୋ କର୍ମର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା—

ତତ୍ର ରାଜା ମହାଭାଗଃ ସ୍ଵଧର୍ମକୃତନିଶ୍ଚଯଃ

ସେଠାରେ ଜଣେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗଃ ସର୍ଵଧର୍ମେଷୁ ନିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ପିତ୍ରର୍ଥେ ମୃଗଯାଂ ଯାତୋ ମୃଗଲିପ୍ସୁର୍ଵନେ ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃଗ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅଟବାରେ ଗଲେ।

ନ ତତ୍ର ଲଭତେ କିଞ୍ଚିତ୍ପିତୃକାର୍ଯେ ନରାଧିପଃ 137.

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ, ସେ ନରପତି ପିତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ଅଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ତୁ ଵିଦ୍ଧା ସା ସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲା

ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ ଜୀବ, ଶର ଲାଗି ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, କମ୍ପିଥିଲା।

ପୀତ୍ଵା ସା ସଲିଲଂ ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଂ ଶାକୋଟକଙ୍ଗତା

ସେଠାରେ ପାଣି ପିଇ, ଗଛର ଏକ ଡାଳିକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଅକାମା ମୁଞ୍ଚତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ତୀର୍ଥଂ ସୋମାତ୍ମକଂ ପ୍ରତି

ଇଚ୍ଛା ବିନା, ସେ ସୋମଙ୍କ ତୀର୍ଥରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲା।

ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗୃଧ୍ରଵଟଂ ତୀର୍ଥଂ ଵିଶ୍ରାମଂ ତତ୍ର ଚାକରୋତ୍

ସେ ଗୃଧ୍ରବଟ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲା।

ଏକେନ ସ ତୁ ବାଣେନ ତଯା ଗୃଧ୍ରୋ ନିପାତିତଃ

ତାଙ୍କ ଏକ ମାତ୍ର ବାଣରେ, ସେ ଗୃଧ୍ରକୁ ମାରିଦେଲା।

ଗତାସୁର୍ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୋ ଵୈ ବାଣଭିନ୍ନସ୍ତଥା ହୃଦି

ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ସଂଜ୍ଞା ନାହିଁ, ହୃଦୟ ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ।

ତସ୍ଯ ଚ୍ଛିତ୍ଵା ତତଃ ପକ୍ଷୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ରାଜନନ୍ଦନଃ

ତାପରେ, ସେ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ପକ୍ଷ କାଟି ନେଲେ।

ସୋଽପି ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଅକାମୋଽପି ମୃତଃ ଖଗଃ

ସେଠି ଏହି ପକ୍ଷୀଟି ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା ।

ରୂପଵାନ୍ ପଣ୍ଡିତଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଜାନଂଦକରଃ ସଦା

ସେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ରଖୁଥିଲେ ।

ଯା ସା ସୃଗାଲୀ ସଞ୍ଜଜ୍ଞେ କାଂଚୀରାଜସ୍ଯ ଵୈ ସୁତା 137.

ସେ ଶିଆଳୀ ପରେ କାଞ୍ଚୀର ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲା ।

ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକଲାଯୁକ୍ତା କୋକିଲେଵ ସୁଖସ୍ଵରା

ସେ ଚଉଷଠି କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, କୋଇଲି ପରି ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିଲା ।

ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିତେ ତତ୍ର କାଂଚୀରାଜ୍ଯେ କଲିଙ୍ଗକେ

ଏଭଳି ଭାବରେ କାଞ୍ଚୀରାଜ୍ୟରେ, କଳିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦିତ ହେଉଥିଲା ।

ଭୂମେ ମମ ପ୍ରସାଦେନ ସମ୍ବଧୋଽଜାଯତ ସ୍ଵତଃ

ମୋର କୃପାରେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତିରେ ଏକ ବନ୍ଧନ ଗଠିତ ହେଲା ।

କଲିଙ୍ଗରାଜପୁତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ତୁ ଵିଵାହିତା

ସେ କଳିଙ୍ଗର ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହିତ ହେଲେ ।

ଭୂଷଣାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଗଜାଶ୍ଵମହିଷୀଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହିଷ ଏବଂ ମହିଳାମାନେ