ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯତ୍ର ତପ୍ତଂ ତପସ୍ତେନ ସୋମେନ ସୁମହାତ୍ମନା

ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମହାତ୍ମା ସୋମ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,

ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତଥୈଵୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵମୁଖଃ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ।

ମମାପରାଧାନ୍ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ପତିସ୍ତଥା

ମୋର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।

ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷଶତାନି ଚ

ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ତିରିଶି ଶତ ବର୍ଷ ଯାଏଁ,

ଦ୍ରଵ୍ଯଵାନ୍ଗୁଣଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂଵିଭାଗୀ ଯଶସ୍ଵିନି ୧୩୭.

ସେ ଧନ, ଗୁଣ ଓ ଦାନଶୀଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।

ସ ଏଷ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସଂସାରାଦ୍ଵିପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଯେନ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ମମ ମାର୍ଗାନୁସାରିଣା

ମୋର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଯେଉଁଠି, ସେ ତୀର୍ଥକୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଚାନ୍ଧକାରେ ତୁ ଯତ୍ର କଶ୍ଚିନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଏ ଓ କେହି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ,

ଆଲୋକଶ୍ଚୈଵ ଦୃଶ୍ଯେତ ସୋମସ୍ତତ୍ର ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ।। ଏଵଂ ତ୍ଵାଂ ଵଚ୍ମି ହେ ଭଦ୍ରେ ଏଷ ୩ ଵିସ୍ମଯଃ ପରଃ

ସେଠାରେ କେବଳ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସୋମ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହା ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।

ଏତଚ୍ଚିହ୍ନଂ ମହାଭାଗେ ପୁଣ୍ଯେ ସୌକରଵେ ମମ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହା ମୋର ପବିତ୍ର ସୌକର ଭୂମିର ଚିହ୍ନ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି କହିବି, ଏହା ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା।

ଅକାମା ତୁ ମୃତା ତୀର୍ଥେ ଆତ୍ମନଃ କର୍ମନିଶ୍ଚଯାତ୍

ଏକ ଜଣେ ଜଣା ତୀର୍ଥରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି, କର୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ରାଜପୁତ୍ରୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଶ୍ଯାମା ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀ

ସେ ରାଜକୁମାରୀ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ।

ଵାକ୍ଯଂ ନାରାଯଣାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧରଣୀ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା 137.

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଧରଣୀ ମାତା—

ଅହୋ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ଵୈ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମହାନ୍ମମ ଗୃଧ୍ରଶ୍ଚୈଵ ସୃଗାଲୀ ଚ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଵୈ ମାନୁଷୀଂ ତନୁମ୍

ହାଁ! ଆପଣ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଗୃଧ୍ର ଓ ଶ୍ରୁଗାଳୀ ଦୁହିଁଯେ ମାନବ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି।

ସ୍ନାନେନ ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଚ ମରଣାଦ୍ଵା ଜନାର୍ଦନ

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—

ଚିହ୍ନଂ ଚ କୀଦୃଶଂ ତେଷାଂ ଜାଯନ୍ତେ ଯେନ ତେ ତଥା

ସେମାନେ କେମିତି ଚିହ୍ନ ପାଆନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି?

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ

ତାପରେ ଧରଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁ—

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭୂମେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି

ହେ ଭୂମି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।

ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ହ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତେ ମମ କର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯାତ୍

ସେ ସମୟ ଅତିକ୍ରମିଗଲାପରେ, ମୋ କର୍ମର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା—

ତତ୍ର ରାଜା ମହାଭାଗଃ ସ୍ଵଧର୍ମକୃତନିଶ୍ଚଯଃ

ସେଠାରେ ଜଣେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଭାଗଃ ସର୍ଵଧର୍ମେଷୁ ନିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ରାଜାଙ୍କର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।

ପିତ୍ରର୍ଥେ ମୃଗଯାଂ ଯାତୋ ମୃଗଲିପ୍ସୁର୍ଵନେ ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୃଗ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅଟବାରେ ଗଲେ।

ନ ତତ୍ର ଲଭତେ କିଞ୍ଚିତ୍ପିତୃକାର୍ଯେ ନରାଧିପଃ 137.

କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ, ସେ ନରପତି ପିତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ଅଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ତୁ ଵିଦ୍ଧା ସା ସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲା

ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ ଜୀବ, ଶର ଲାଗି ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ, କମ୍ପିଥିଲା।

ପୀତ୍ଵା ସା ସଲିଲଂ ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଂ ଶାକୋଟକଙ୍ଗତା

ସେଠାରେ ପାଣି ପିଇ, ଗଛର ଏକ ଡାଳିକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଅକାମା ମୁଞ୍ଚତୀ ପ୍ରାଣାନ୍ ତୀର୍ଥଂ ସୋମାତ୍ମକଂ ପ୍ରତି

ଇଚ୍ଛା ବିନା, ସେ ସୋମଙ୍କ ତୀର୍ଥରେ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଲା।

ପ୍ରାପ୍ତୋ ଗୃଧ୍ରଵଟଂ ତୀର୍ଥଂ ଵିଶ୍ରାମଂ ତତ୍ର ଚାକରୋତ୍

ସେ ଗୃଧ୍ରବଟ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କଲା।

ଏକେନ ସ ତୁ ବାଣେନ ତଯା ଗୃଧ୍ରୋ ନିପାତିତଃ

ତାଙ୍କ ଏକ ମାତ୍ର ବାଣରେ, ସେ ଗୃଧ୍ରକୁ ମାରିଦେଲା।