ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଭଗଵନ୍ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ମମ ଚାତ୍ର ଗତଃ ପ୍ରଭୋ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି—

ଯାଵଲ୍ଲୋକା ଧରିଷ୍ଯନ୍ତି ତାଵତ୍ତ୍ଵଯି ଜନାର୍ଦନ

ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅଟୁଟ ରହିବ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭିତରେ ରହିପାରିବି।

ଯଚ୍ଚାପି ମମ ତଦ୍ରୂପଂ ତ୍ଵଯା ସଂସ୍ଥାପିତଂ ପ୍ରଭୋ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋର ଯେଉଁ ରୂପ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି—

ସୋମ ଇତ୍ଯେଵ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପିବନ୍ତୁ ମମ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ

ମୋ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଳି ଦେବା ବେଳେ କେବଳ ସୋମ ପାନ କରନ୍ତୁ।

କ୍ଷୀଣସ୍ତତ୍ର ତ୍ଵମାଵସ୍ଯାଂ ତତ୍ର ପିଣ୍ଡପିତୃକ୍ରିଯାଃ ୧୩୭.

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଉଛ, ସେଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ପିତୃକର୍ମ କରାଯାଏ।

ଅଧର୍ମେ ଚ ନ ମେ ବୁଦ୍ଧିର୍ଭଵେଦ୍ଵିଷ୍ଣୋ କଦାଚନ। ପତିତ୍ଵଂ ଚାଥ ଗଚ୍ଛେଯମୋଷଧୀନାଂ ତଥା କୁରୁ

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର ମନ କେବେ ଅଧର୍ମରେ ଝୁକୁନାହୁଁ। ଯଦି କେବେ ଏହା ହୁଏ, ତେବେ ଆମେ ଗଛ-ଗଛିର ଦଶାକୁ ପଡ଼ିଯିବା—ଏହିପରି ହେଉ।

ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵ ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତ ଵର୍ଜିତଃ

ଯଦି ଆପଣ, ହେ ମହାଦେବ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି,

ତତଃ ସୋମଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଽଭଵମ୍

ତାପରେ ସୋମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲି।

ପ୍ରାପ୍ତା ଚ ପରମା ସିଦ୍ଧିଃ ସୋମତୀର୍ଥେଽନ୍ଯଦୁର୍ଲ୍ଲଭା

ସୋମତୀର୍ଥରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ମିଳିବା କଷ୍ଟକର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଲା।

ଅଷ୍ଟମେନ ତୁ ଭକ୍ତେନ ମମ କର୍ମଵିଧୌ ସ୍ଥିତଃ

ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଏଠାର ଏଠମ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା,

ଯତ୍ର ତପ୍ତଂ ତପସ୍ତେନ ସୋମେନ ସୁମହାତ୍ମନା

ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମହାତ୍ମା ସୋମ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ,

ପଞ୍ଚଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତଥୈଵୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵମୁଖଃ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ।

ମମାପରାଧାନ୍ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ପତିସ୍ତଥା

ମୋର ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।

ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତ୍ରିଂଶଦ୍ଵର୍ଷଶତାନି ଚ

ତିରିଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ତିରିଶି ଶତ ବର୍ଷ ଯାଏଁ,

ଦ୍ରଵ୍ଯଵାନ୍ଗୁଣଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂଵିଭାଗୀ ଯଶସ୍ଵିନି ୧୩୭.

ସେ ଧନ, ଗୁଣ ଓ ଦାନଶୀଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।

ସ ଏଷ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭୂତ୍ଵା ସଂସାରାଦ୍ଵିପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଯେନ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ମମ ମାର୍ଗାନୁସାରିଣା

ମୋର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଯେଉଁଠି, ସେ ତୀର୍ଥକୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ଚାନ୍ଧକାରେ ତୁ ଯତ୍ର କଶ୍ଚିନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ

ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଏ ଓ କେହି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ,

ଆଲୋକଶ୍ଚୈଵ ଦୃଶ୍ଯେତ ସୋମସ୍ତତ୍ର ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ।। ଏଵଂ ତ୍ଵାଂ ଵଚ୍ମି ହେ ଭଦ୍ରେ ଏଷ ୩ ଵିସ୍ମଯଃ ପରଃ

ସେଠାରେ କେବଳ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସୋମ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଏହା ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।

ଏତଚ୍ଚିହ୍ନଂ ମହାଭାଗେ ପୁଣ୍ଯେ ସୌକରଵେ ମମ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହା ମୋର ପବିତ୍ର ସୌକର ଭୂମିର ଚିହ୍ନ।

ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି କହିବି, ଏହା ଶୁଣ, ହେ ବସୁନ୍ଧରା।

ଅକାମା ତୁ ମୃତା ତୀର୍ଥେ ଆତ୍ମନଃ କର୍ମନିଶ୍ଚଯାତ୍

ଏକ ଜଣେ ଜଣା ତୀର୍ଥରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି, କର୍ମର ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।

ରାଜପୁତ୍ରୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଶ୍ଯାମା ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀ

ସେ ରାଜକୁମାରୀ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲେ।

ଵାକ୍ଯଂ ନାରାଯଣାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧରଣୀ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା 137.

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ ଧରଣୀ ମାତା—

ଅହୋ ତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵୋ ଵୈ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମହାନ୍ମମ ଗୃଧ୍ରଶ୍ଚୈଵ ସୃଗାଲୀ ଚ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଵୈ ମାନୁଷୀଂ ତନୁମ୍

ହାଁ! ଆପଣ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଗୃଧ୍ର ଓ ଶ୍ରୁଗାଳୀ ଦୁହିଁଯେ ମାନବ ଦେହ ପାଇଛନ୍ତି।

ସ୍ନାନେନ ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଚ ମରଣାଦ୍ଵା ଜନାର୍ଦନ

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ—

ଚିହ୍ନଂ ଚ କୀଦୃଶଂ ତେଷାଂ ଜାଯନ୍ତେ ଯେନ ତେ ତଥା

ସେମାନେ କେମିତି ଚିହ୍ନ ପାଆନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି?

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଧର୍ମଵିଦାଂ ଵରଃ

ତାପରେ ଧରଣୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁ—

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭୂମେ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି

ହେ ଭୂମି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।