ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ଚୈଵ ଶୁଦ୍ଧଂ ଭାଗଵତପ୍ରିଯମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେଠା ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ପରଂ କୋକାମୁଖଂ ସ୍ଥାନଂ ତଥା କୁବ୍ଜା ମ୍ରକଂ ପରମ୍

ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ କୋକାମୁଖ, ଏହିପରି କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥା ଚ ମେ ଦେଵି ହ୍ଯୁଦ୍ଧୃତାସି ରସାତଲାତ୍

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତଳସ୍ଥଳରୁ ଉଠାଇ ଏଠାରେ ବସାଇଥିଲି।

ଧରୋଵାଚ କିଂ ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵେତ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ପିବତସ୍ତଥା

ଧରା ପଚାରିଲେ: ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସ୍ନାନ କରେ ଓ ପାନ କରେ, ସେ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯାଂ ଗତିଂ ତେ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ନରାଃ ସୌକରଵେ ମୃତାଃ।।୧୩୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସୌକର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁ ଗତି ପାଆନ୍ତି, ଶୁଣ।

ଯତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଗତସ୍ଯ ଚ ମୃତସ୍ଯ ଚ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଯିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—

ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଭାଗେ ମମ କ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଶୁଣ।

ଦଶ ପୂର୍ଵାପରାଶ୍ଚାପି ଅପରେ ସପ୍ତ ପଂଚ ଚ

ଦଶଜଣ ପୂର୍ବଜ ଓ ପରଜନ୍ମର ଉତ୍ତରପୁର୍ବଜ, ଏହାସହିତ ସାତ ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ଅନ୍ୟ ଜଣେ—

ଗମନାଦେଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ମୁଖସ୍ଯ ମମ ଦର୍ଶନାତ୍

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, କେବଳ ସେଠାକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ମୋର ମୁହଁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା—

ଧନଧାନ୍ଯସମୃଦ୍ଧେଷୁ ରୂପଵାନ୍ଗୁଣଵାନ୍ ଶୁଚିଃ

ସେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ରୂପବାନ, ଗୁଣବାନ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ।

ଏଵଂ ଵୈ ମାନୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ଅପରାଧଵିଵର୍ଜିତଃ

ଏଭଳି ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅପରାଧରହିତ ଥାଏ—

ଯେ ମୃତାସ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସୌକରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ

ଯେଉଁମାନେ ସୌକର କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠାର ଶକ୍ତିରେ—

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କଲେଵରଂ ତୂର୍ଣଂ ଶ୍ଵତେଦ୍ଦ୍ଵୀପଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ତେ

ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ତୁରନ୍ତ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ତୀର୍ଥେଷୁ ତେଷୁ ସ୍ନାତଶ୍ଚ ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପରାଂ ଗତିମ୍

ସେଠାର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗତି ମିଳେ—

ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ର ଭଦ୍ରେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ପରମଂ ନରଃ ୧୩୭.

ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେଠାରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଶୁଣ; ଏଠାରେ ମଣିଷ ପରମ ଲାଭ ପାଏ।

ଵୈଶାଖ ଦ୍ଵାଦଶୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ନାଯାଦ୍ଯୋ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍

ବୈଶାଖ ମାସର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଯେଉଁଠି ନିୟମରେ ସ୍ନାନ କରେ—

ଧନଧାନ୍ଯସମୃଦ୍ଧୋ ହି ଜାଯତେ ଵିପୁଲେ କୁଲେ

ସେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଅପରାଧଂ ଵର୍ଜଯତି ଦୀକ୍ଷିତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ

ସେ ଅପରାଧ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଦୀକ୍ଷିତ ହୁଏ।

ତୀର୍ତ୍ଵା ଚକ୍ର ଗଦାଶଂଖପଦ୍ମପାଣିଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ

ସେ ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ଚାରିହାତ ଭଗବାନ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।

ଚକ୍ରତୀର୍ଥେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ମରଣେ କୃତକୃତ୍ଯତଃ

ହେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିଥାଏ।

ଶିରସ୍ଯଞ୍ଜଲିମାଧାଯ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣମେତଦୁଵାଚ ହ

ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।

ଏତଦାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ

ମୋତେ ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ, କାରଣ ଏଥିରେ ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି।

ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ମେଦିନ୍ଯାଃ ମେଷଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନଃ

ସେ ପୃଥିବୀଙ୍କୁ ମେଷ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ପରି ଉଚ୍ଚ କଥା କହିଲେ।

ତସ୍ଯ ଵୈ କାରଣଂ ଯେନ ତେନ ଚାରାଧିତୋସ୍ମ୍ଯହମ୍

ଯେଉଁ କାରଣରୁ ମୋତେ ପୂଜା କରାଯାଇଛି, ସେହି କାରଣ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା।

ଦର୍ଶିତଶ୍ଚ ମଯା ହ୍ଯାତ୍ମା ଯୋ ହି ଦେଵେଷୁ ଦୁର୍ଲଭଃ ୧୩୭.

ଯେଉଁ ଆତ୍ମାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଛି।

ମାଂ ସ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନ ଶକ୍ନୋତି ମମ ତେଜଃପ୍ରମୋହିତଃ

ମୋର ତେଜରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମୋତେ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି।

ନ ଶକ୍ନୋତି ତଥା ଵକ୍ତୁଂ ଭୀରୁଃ ସନ୍ତ୍ରସ୍ତଲୋଚନଃ

ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ସେ କିଛି କହିପାରୁନାହାନ୍ତି।

ଵାଣୀଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଂ ସମାଦାଯ ସ ସୋମୋ ଚୋଦିତୋ ମଯା

ମୋ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ସୋମ ନିର୍ବଳ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ବ୍ରୂହି ତତ୍ଵେନ ମେ ସୋମ ଯତ୍ତେ ମନତି ଵର୍ତ୍ତତେ

ହେ ସୋମ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ।