ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏକଜନ୍ମନି ଶ୍ଵା ଚୈଵ ଵାନରଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ

ଏକ ଜନ୍ମରେ, ସେ କୁକୁର ଓ ବାନର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

ଏକଜନ୍ମ ଭଵେଦନ୍ଧୋ ମୂଷକୋ ଜାଯତେ ପୁନଃ

ଏକ ଜନ୍ମରେ ସେ ଅନ୍ଧା ହୁଏ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ଏକ ଉନ୍ଦୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଶୁଦ୍ଧୋ ଭାଗଵତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵପରାଧଵିଵର୍ଜ୍ଜିତ

ସେ ପବିତ୍ର, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ, ଏବଂ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ।

କିଲ୍ବିଷାଦ୍ଯେନ ମୁଚ୍ଯେତ ମମ ଭକ୍ତିପରାଯଣଃ

ମୋ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକ ଏହା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ପାଯସେନ ଦିନତ୍ରଯ୍ଯାଂ ତ୍ରିଦିନଂ ସକ୍ତୁନା ତଥା

ତିନି ଦିନ ଦୁଧ ଦେଇ, ଏବଂ ତିନି ଦିନ ସକ୍ତୁ ଦେଇ ଉପବାସ କରିବା।

ଉତ୍ଥାଯାପରରାତ୍ରେ ତୁ କୃତ୍ଵା ଵୈ ଦନ୍ତଧାଵନମ୍

ରାତି ଶେଷରେ ଉଠି, ଦାନ୍ତ ମାଜିବା ପରେ,

ଯ ଏତେନ ଵିଧାନେନ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାଚରେତ୍

ଯେଉଁଠି ଏହି ପ୍ରକାରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରେ,

ଆଖ୍ଯାନାନାଂ ମହାଖ୍ଯାନଂ ତପସାଂ ଚ ପରଂ ତପଃ 136.

ଏହା ଏକ ମହା ଉପାଖ୍ୟାନ, ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଏଷ ଧର୍ମଶ୍ଚ କୀର୍ତ୍ତିଶ୍ଚ ଆଚାରାଣାଂ ମହୌଜସାମ୍

ଏହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଚାର ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତି।

ଯ ଏତତ୍ପଠତେ ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ଯମୁତ୍ଥାଯ ମାନଵଃ

ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହାକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଭ ସମୟରେ ପଢେ,

ଆରୋଗ୍ଯାଣାଂ ମହାରୋଗ୍ଯଂ ମଙ୍ଗଲାନାଂ ତୁ ମଙ୍ଗଲମ୍

ଏହା ସମସ୍ତ ଆରୋଗ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆରୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶୁଭ।

ଯସ୍ତୁ ଭାଗଵତୋ ନିତ୍ଯଂ ପଠତେ ଚ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ଯିଏ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଭକ୍ତ ହୋଇ ନିତ୍ୟ ପଢେ,

ଏଷ ଜପ୍ଯଃ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ସନ୍ଧ୍ଯୋପାସନମେଵ ଚ

ଏହା ଜପ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏହା ଏକ ମାନ୍ୟତା, ଏବଂ ଏହା ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା।

ନ ପଠେନ୍ମୂର୍ଖମଧ୍ଯେ ତୁ କୁଶିଷ୍ଯାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ

ଏହାକୁ ମୂର୍ଖ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଖରାପ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ଆଚାରସ୍ଯ ଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ଏହିପରି ଦେବୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଚାରର ନିଷ୍ଚୟ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତକର୍ମସୂତ୍ରଂ ନାମ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରର 'ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କର୍ମସୂତ୍ର' ନାମକ ଏକଶ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ଗୃଧ୍ରଜମ୍ବୁକାଖ୍ଯାନମ୍ । ତତ୍ରାଦିତ୍ଯଵରପ୍ରଦାନମ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵିପୁଲଂ ହ୍ଯେତଦପରାଧଵିଶୋଧନମ୍

ଏବେ ଗୃଧ୍ର ଓ ଶିଆଳ ଉପାଖ୍ୟାନ; ସେଠାରେ ଆଦିତ୍ୟ ଉପବାସ ଦାନ ଏବଂ ଏହି ମହା ଅପରାଧ ଶୁଧି ଉପାୟ ଶୁଣିଲା।

ଅହୋ କର୍ମ ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭଗଵଂସ୍ତଵ ଭାଷିତମ୍

ହା, ଏହି କର୍ମ ତୁମେ କହିଥିବା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଶ୍ରୁତଂ ହ୍ଯେଵ ମହାବାହୋ ସର୍ଵଧର୍ମାର୍ଥ ସାଧକମ୍

ହଁ, ବଳଶାଳୀ, ଏହା ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ ବୋଲି ଶୁଣିଲି।

କିମୁଚ୍ଯତେ ଵ୍ରତଂ ଚୈଵ ଶୁଭଂ କୁବ୍ଜାମ୍ରକଂ ମହତ୍

ଶୁଭ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ବ୍ରତ କଣ ଓ କିପରି କରାଯାଏ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ମମ କ୍ଷେତ୍ରଂ ପରଂ ଚୈଵ ଶୁଦ୍ଧଂ ଭାଗଵତପ୍ରିଯମ୍

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସେଠା ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଭଗବତ୍ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ।

ପରଂ କୋକାମୁଖଂ ସ୍ଥାନଂ ତଥା କୁବ୍ଜା ମ୍ରକଂ ପରମ୍

ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ କୋକାମୁଖ, ଏହିପରି କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।

ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥା ଚ ମେ ଦେଵି ହ୍ଯୁଦ୍ଧୃତାସି ରସାତଲାତ୍

ହେ ଦେବୀ, ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତଳସ୍ଥଳରୁ ଉଠାଇ ଏଠାରେ ବସାଇଥିଲି।

ଧରୋଵାଚ କିଂ ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଭଵେତ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ପିବତସ୍ତଥା

ଧରା ପଚାରିଲେ: ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସ୍ନାନ କରେ ଓ ପାନ କରେ, ସେ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯାଂ ଗତିଂ ତେ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ନରାଃ ସୌକରଵେ ମୃତାଃ।।୧୩୭.

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ସୌକର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁ ଗତି ପାଆନ୍ତି, ଶୁଣ।

ଯତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଗତସ୍ଯ ଚ ମୃତସ୍ଯ ଚ

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଯିବା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—

ଶୃଣୁ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାଭାଗେ ମମ କ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୋର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଶୁଣ।

ଦଶ ପୂର୍ଵାପରାଶ୍ଚାପି ଅପରେ ସପ୍ତ ପଂଚ ଚ

ଦଶଜଣ ପୂର୍ବଜ ଓ ପରଜନ୍ମର ଉତ୍ତରପୁର୍ବଜ, ଏହାସହିତ ସାତ ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ଅନ୍ୟ ଜଣେ—

ଗମନାଦେଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ମୁଖସ୍ଯ ମମ ଦର୍ଶନାତ୍

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, କେବଳ ସେଠାକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ମୋର ମୁହଁ ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା—