ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୋ ହତଜ୍ଞାନୋ ନଷ୍ଟଯୋଗବଲୋଽବଲଃ

ତାଙ୍କର ସଚେତନତା ହରାଇଛି, ଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ହରାଇଛି, ସେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

କିମିଦଂ ତିଷ୍ଠସେ ରୁଦ୍ର କଶ୍ମଲେନ ସମାଵୃତଃ

ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠି ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାରେ, ଭ୍ରମରେ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ?

ତ୍ଵଂ ଵୈଶାଖ୍ଯଂ ଵିଯୋଗଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଯୋନିସ୍ତ୍ଵଂ ପରାଯଣମ୍

ତୁମେ ବୈଶାଖ ମାସର ବିଚ୍ଛେଦ, ତୁମେ ମୂଳ କାରଣ, ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।

କିଂ ନ ବୁଧ୍ଯତି ଚାତ୍ମାନଂ ଗଣୈଃ ପରିଵୃତୋ ଭଵାନ୍

ତୁମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ନିଜକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହ?

ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋସି ମଯା ଭଵାନ୍

ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିଛି, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ।

ତଵ ଚୈଵ ପ୍ରିଯାର୍ଥାଯ ଯେନାହମିହ ଚାଗତଃ

ତୁମର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପାପସନ୍ତପ୍ତଲୋଚନଃ

ପାପରେ ଦଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ଚୈକଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍ 136.

ଏକମାତ୍ର ଦେବ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ।

ଲବ୍ଧୋ ଯୋଗଶ୍ଚ ସାଙ୍ଖ୍ଯଂ ଚ ଜାତୋଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ

ମୁଁ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ମୋ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୋଇଛି।

ଅହଂ ତ୍ଵାଂ ତୁ ଵିଜାନାମି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଜାନାସି ମାଧଵ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣ, ହେ ମାଧବ।

ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୁ ଵିଜାନାତି ନାଵଯୋରନ୍ତରେଣ ହି

ବ୍ରହ୍ମା କେବଳ ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛିଥିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ମହ୍ଯଂ ହରୋ ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂତମହେଶ୍ଵରଃ

ଏଭଳି ମୋତେ କଥା କହି, ଭୂତମହେଶ୍ୱର ହରା—

ତଵ ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରସାଦେନ ମଯା ତତ୍ତ୍ରିପୁରଂ ହତମ୍

ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ତ୍ରିପୁରକୁ ମୁଁ ବିନଶ୍ଟ କରିଛି।

ବାଲଵୃଦ୍ଧା ହତାସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତୋ ଦିଶୋ ଦଶ

ସେଠାରେ, ଛୁଆଁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଦଶ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ।

ପ୍ରଣଷ୍ଟଯୋଗମାଯଶ୍ଚ ନଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ଚ ମାଧଵ

ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଓ ମାୟା ହରାଇଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ହେ ମାଧବ।

ଵିଷ୍ଣୋ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ବ୍ରୂହି ଶୋଧନଂ ପାପ ନାଶନମ୍

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସତ୍ୟ କଥା କହ, କେଉଁଠି ପାପ ନାଶ ଓ ଶୁଦ୍ଧିର ଉପାୟ ଅଛି।

ଏଵଂ ଚିନ୍ତାତ୍ମନସ୍ତସ୍ଯ ମଯା ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।

ମମୈଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ 136.

ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର—

କୀଦୃଶଃ ସମଲୋ ଵିଷ୍ଣୋ ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ କେମିତି ସମତା ଥିବା ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାକୁ ଆମେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ?

ତତ୍ପାପଶୋଧନାର୍ଥାଯ ମଯା ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଭାଷିତମ୍

ସେ ପାପକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଛି।

ସ୍ଵଯଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵୈ ତତ୍ର ମନୁଜା ଵିଗତସ୍ପୃହଃ

ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ନିଜେ ଇଚ୍ଛାରେ ରହନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ।

ତତ୍ର ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯେଵ ଦୃଢଵ୍ରତଃ

ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।

ହତାନାଂ ଚୈଵ ମାଂସାନି ଯେ ଚ ଭୋଜ୍ଯାସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାଃ

ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ମାଂସ ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟକୁ ପ୍ରେମ କର, ସେଗୁଡ଼ିକ—

ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ସମଲେ ପୁନଃ

ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତୁମେ ପୁଣି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ ହେବ।

ତତ୍ର ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ଚାତ୍ମାନଂ ଗୌତମାଶ୍ରମସଂସ୍ଥିତଃ

ଗୌତମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହି, ସେଠାରେ ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣିପାରିବ।

ସତତଂ ପାପସମ୍ପନ୍ନଂ କପାଲଂ ଶିରସି ସ୍ଥିତମ୍

ସବୁବେଳେ, ପାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଖୋପଡ଼ା ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗି ରହିବ।

ଏଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତୋଽଭଵମ୍

ଏଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲି।

ଅତୋ ନ ରୋଚତେ ଭୂମେ ଶ୍ମଶାନଂ ମେ କଦାଚନ 136.

ଏହି କାରଣରୁ, ଭୂମି, ମୋତେ କେବେ ମୃତ୍ୟୁସ୍ଥଳ ପସନ୍ଦ ନାହିଁ।

ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ଶ୍ମଶାନଂ ମେ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍

ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି କାହିଁକି ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁସ୍ଥଳ ଘୃଣିତ।