ଵରାହପୁରାଣମ୍

ପରଂ କୌତୂହଲଂ ଦେଵ ନିଖିଲଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ହେ ଦେବ, ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି; ଆପଣ ସବୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍।

କିନ୍ତ୍ଵତ୍ର ତ୍ରିଗୁଣଂ ଦେଵ ପଵିତ୍ରେ ଶିଵଭାଷିତେ

ହେ ଦେବ, ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ବାଣୀରେ ଏହି ତିଣି ପ୍ରକାରର ଗୁଣ କଣ?

କପାଲଂ ଗୃହ୍ଯ ଦେଵୋଽତ୍ର ଦୀପ୍ତିମନ୍ତଂ ମହୌଜସମ୍

ଏଠାରେ ଦେବତା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କପାଳ ଧରିଲେ।

ଶ୍ମଶାନଂ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ନିଶି ପ୍ରିଯମ୍ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଦେଵି ଇଦମାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍

ହେ ପଦ୍ମପତ୍ରନୟନି, ଶ୍ମଶାନରେ ରାତିରେ, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୋର ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାକୁ ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।

ଅଦ୍ଯାପି ତେ ନ ଜାନନ୍ତି ହ୍ଯନଘେ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ

ହେ ନିର୍ମଳେ, ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ହତ୍ଵା ଚ ବାଲାନ୍ଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ତ୍ରିପୁରେ ରୂପିଣୀଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ତିନିପୁରୀ ରୂପୀ ମହିଳାମାନେ, ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମାରିଦେଇ,

ପ୍ରଣଷ୍ଟମାନସୈଶ୍ଵର୍ଯୋ ନଷ୍ଟା ମାଯା ଚ ଯୋଗିନଃ

ଯୋଗୀ ତାଙ୍କର ମନର ଶକ୍ତି ହରାଇଲେ ଏବଂ ମାୟା ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଲା।

ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଶିଵୋ ଭୂମେ ଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସମାଵୃତଃ 136.

ସେଠି, ସେଇ ସ୍ଥାନରେ, ଶିବ ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇ ଦଢ଼ ହେଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାତୋ ମଯା ଦେଵି ଶଙ୍କରଃ ପୁନରେଷ୍ଯତି

ତାପରେ, ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ହେ ଦେବୀ, ଶଙ୍କର ଆଉଥରେ ଫେରିବେ।

ନଷ୍ଟଂ ମାଯାବଲଂ ରୁଦ୍ରଂ ସର୍ଵଭୂତମହେଶ୍ଵରମ୍

ଯାହାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ର,

ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୋ ହତଜ୍ଞାନୋ ନଷ୍ଟଯୋଗବଲୋଽବଲଃ

ତାଙ୍କର ସଚେତନତା ହରାଇଛି, ଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ହରାଇଛି, ସେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।

କିମିଦଂ ତିଷ୍ଠସେ ରୁଦ୍ର କଶ୍ମଲେନ ସମାଵୃତଃ

ହେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠି ଦଢ଼ିଆ ଅବସ୍ଥାରେ, ଭ୍ରମରେ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ?

ତ୍ଵଂ ଵୈଶାଖ୍ଯଂ ଵିଯୋଗଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଯୋନିସ୍ତ୍ଵଂ ପରାଯଣମ୍

ତୁମେ ବୈଶାଖ ମାସର ବିଚ୍ଛେଦ, ତୁମେ ମୂଳ କାରଣ, ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ।

କିଂ ନ ବୁଧ୍ଯତି ଚାତ୍ମାନଂ ଗଣୈଃ ପରିଵୃତୋ ଭଵାନ୍

ତୁମେ ତୁମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାହିଁକି ନିଜକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହ?

ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋସି ମଯା ଭଵାନ୍

ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିଛି, ସେଥିରେ ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ।

ତଵ ଚୈଵ ପ୍ରିଯାର୍ଥାଯ ଯେନାହମିହ ଚାଗତଃ

ତୁମର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପାପସନ୍ତପ୍ତଲୋଚନଃ

ପାପରେ ଦଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ଚୈକଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍ 136.

ଏକମାତ୍ର ଦେବ ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ।

ଲବ୍ଧୋ ଯୋଗଶ୍ଚ ସାଙ୍ଖ୍ଯଂ ଚ ଜାତୋଽସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ

ମୁଁ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ମୋ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହୋଇଛି।

ଅହଂ ତ୍ଵାଂ ତୁ ଵିଜାନାମି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଜାନାସି ମାଧଵ

ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣ, ହେ ମାଧବ।

ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତୁ ଵିଜାନାତି ନାଵଯୋରନ୍ତରେଣ ହି

ବ୍ରହ୍ମା କେବଳ ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛିଥିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ମହ୍ଯଂ ହରୋ ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂତମହେଶ୍ଵରଃ

ଏଭଳି ମୋତେ କଥା କହି, ଭୂତମହେଶ୍ୱର ହରା—

ତଵ ଵିଷ୍ଣୋ ପ୍ରସାଦେନ ମଯା ତତ୍ତ୍ରିପୁରଂ ହତମ୍

ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ତ୍ରିପୁରକୁ ମୁଁ ବିନଶ୍ଟ କରିଛି।

ବାଲଵୃଦ୍ଧା ହତାସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ଫୁରନ୍ତୋ ଦିଶୋ ଦଶ

ସେଠାରେ, ଛୁଆଁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଦଶ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ।

ପ୍ରଣଷ୍ଟଯୋଗମାଯଶ୍ଚ ନଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯଶ୍ଚ ମାଧଵ

ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଓ ମାୟା ହରାଇଗଲା, ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ହେ ମାଧବ।

ଵିଷ୍ଣୋ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ବ୍ରୂହି ଶୋଧନଂ ପାପ ନାଶନମ୍

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସତ୍ୟ କଥା କହ, କେଉଁଠି ପାପ ନାଶ ଓ ଶୁଦ୍ଧିର ଉପାୟ ଅଛି।

ଏଵଂ ଚିନ୍ତାତ୍ମନସ୍ତସ୍ଯ ମଯା ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।

ମମୈଵଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ 136.

ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର—

କୀଦୃଶଃ ସମଲୋ ଵିଷ୍ଣୋ ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍

ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ କେମିତି ସମତା ଥିବା ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାକୁ ଆମେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ?