ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଜାଲପାଦଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଯସ୍ତୁ ମାମୁପସର୍ପତି

ଯିଏ ଜାଳପାଦ ଖାଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ।

କୁମ୍ଭୀରୋ ଦଶ ଵର୍ଷାଣି ପଞ୍ଚ ଵର୍ଷାଣି ସୂକରଃ

ଦଶ ବର୍ଷ କୁମ୍ଭୀର ଭାବେ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଶୂକର ଭାବେ।

କୃତ୍ଵା ତୁ ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ଜାଯତେ ଵିପୁଲେ କୁଲେ

ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବଡ଼ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ।

ସର୍ଵକର୍ମାଣ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଛାଡି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ତରନ୍ତି ମନୁଜା ଯେନ ଘୋରସଂସାରସାଗରାତ୍

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି।

ଫଲଭକ୍ଷୋ ଦିନତ୍ରଯ୍ଯାଂ ତିଲଭକ୍ଷୋ ଦିନତ୍ରଯମ୍

ତିନି ଦିନ ଫଳ ଖାଇବା, ତିନି ଦିନ ତିଳ ଖାଇବା।

ଦଶପଞ୍ଚ ଦିନାନ୍ଯେଵଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାଚରେତ୍ ଵିନୀତାତ୍ମା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ସୁଶୁଭାଂ ଗତିମ୍

ଏଭଳି ଦଶ ପଞ୍ଚ ଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ; ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଯିଏ ଶୁଭ ଗତି ଆଶା କରେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଜାଲପାଦଭକ୍ଷଣାପରାଧପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନାମ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ ଜାଳପାଦ ଭକ୍ଷଣ ଅପରାଧ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାମକ ଏକଶତ ପଞ୍ଚତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।

ଅଥ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତକର୍ମସୂତ୍ରମ୍ ଦୀପଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଯୋ ଦେଵି ମମ କର୍ମାଣି କାରଯେତ୍

ଏବେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସୂତ୍ର: ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଯିଏ ଦୀପକୁ ଛୁଏ, ହେ ଦେବୀ।

ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମହାଭାଗେ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘେ

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ପାପହୀନ।

ଚାଣ୍ଡାଲସ୍ଯ ଗୃହେ ତତ୍ର ଏଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ଘରେ ଏହିପରି ହୁଏ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ମଦ୍ଭକ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଜାଯେତ ଶୁଦ୍ଧେ ଭାଗଵତେ ଗୃହେ

ମୋର ଭକ୍ତ ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ତରନ୍ତି ମନୁଜା ଯେନ କଷ୍ଟଂ ଚାଣ୍ଡାଲଯୋନିଷୁ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ଚଣ୍ଡାଳ ଯୋନିର କଷ୍ଟକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି।

ଚତୁର୍ଥଭକ୍ତମାହାରମାକାଶଶଯନେ ସ୍ଵପେତ୍

ସେ ଚାରି ଦିନରେ ଏକଥର ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍।

ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ମମ କର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ

ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋର ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍।

ସଂସାରଶୋଧନଂ ଚୈଵ ଯତ୍କୃତ୍ଵା ଲଭତେ ଶୁଭମ୍

ଯେଉଁ କିଛି କାମ ଏହି ସଂସାରକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ତାହା କଲେ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ।

ମମ ଦୋଷାପରାଧସ୍ଯ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯତ୍ଫଲମ୍

ମୋର ତ୍ରୁଟି ଓ ଅପରାଧର ଫଳ କଣ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।

ଗୃଧ୍ରସ୍ତୁ ସପ୍ତ ଵର୍ଷାଣି ଜାଯତେ ଖଚରେଶ୍ଵରଃ 136.

ସେ ସାତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଗୃଧ୍ର ହେବ।

ପିଶାଚୋ ଜାଯତେ ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣି ନଵ ପଂଚ ଚ

ତାପରେ ସେ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପିଶାଚ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ।

ତତୋ ନାରାଯଣାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଧରଣୀ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ତାପରେ ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧରଣୀ କହିଲେ।

ପରଂ କୌତୂହଲଂ ଦେଵ ନିଖିଲଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ହେ ଦେବ, ମୋର ବଡ଼ ଆଗ୍ରହ ଅଛି; ଆପଣ ସବୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍।

କିନ୍ତ୍ଵତ୍ର ତ୍ରିଗୁଣଂ ଦେଵ ପଵିତ୍ରେ ଶିଵଭାଷିତେ

ହେ ଦେବ, ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ବାଣୀରେ ଏହି ତିଣି ପ୍ରକାରର ଗୁଣ କଣ?

କପାଲଂ ଗୃହ୍ଯ ଦେଵୋଽତ୍ର ଦୀପ୍ତିମନ୍ତଂ ମହୌଜସମ୍

ଏଠାରେ ଦେବତା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କପାଳ ଧରିଲେ।

ଶ୍ମଶାନଂ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ନିଶି ପ୍ରିଯମ୍ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଦେଵି ଇଦମାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍

ହେ ପଦ୍ମପତ୍ରନୟନି, ଶ୍ମଶାନରେ ରାତିରେ, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୋର ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାକୁ ସତ୍ୟ ସହିତ ଶୁଣ।

ଅଦ୍ଯାପି ତେ ନ ଜାନନ୍ତି ହ୍ଯନଘେ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ

ହେ ନିର୍ମଳେ, ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ହତ୍ଵା ଚ ବାଲାନ୍ଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ତ୍ରିପୁରେ ରୂପିଣୀଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ

ତିନିପୁରୀ ରୂପୀ ମହିଳାମାନେ, ଶିଶୁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମାରିଦେଇ,

ପ୍ରଣଷ୍ଟମାନସୈଶ୍ଵର୍ଯୋ ନଷ୍ଟା ମାଯା ଚ ଯୋଗିନଃ

ଯୋଗୀ ତାଙ୍କର ମନର ଶକ୍ତି ହରାଇଲେ ଏବଂ ମାୟା ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଲା।

ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଶିଵୋ ଭୂମେ ଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସମାଵୃତଃ 136.

ସେଠି, ସେଇ ସ୍ଥାନରେ, ଶିବ ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇ ଦଢ଼ ହେଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାତୋ ମଯା ଦେଵି ଶଙ୍କରଃ ପୁନରେଷ୍ଯତି

ତାପରେ, ମୁଁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ହେ ଦେବୀ, ଶଙ୍କର ଆଉଥରେ ଫେରିବେ।