ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲିତଂ ହସ୍ତଂ ଜଲେନ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ, ହାତକୁ ପାଣିରେ ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ପାଦମେକୈକଶସ୍ତଦ୍ଵତ୍ପଂଚ ପଞ୍ଚ ଵଦେତ୍ତତଃ

ଏହିପରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଦକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପରେ 'ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।

ତ୍ରୀଣି କୋଶାନ୍ପିବେତ୍ତତ୍ର ସର୍ଵପାପଵିଶୋଧନମ୍

ସେଠି, ତିନି ମୁଁହ ପାଣି ପିଇବା ଉଚିତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶୁଧ କରେ।

ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ମମ ଚିନ୍ତାପରାଯଣଃ

ତାପରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ମୋ ଚିନ୍ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଗି ରହିବା ଉଚିତ।

ତ୍ରୀଣି ଵାରାନ୍ସ୍ପୃଶେତ୍ତତ୍ର ଶିରୋ ବ୍ରହ୍ମଣି ସଂସ୍ଥିତଃ 134.

ସେଠି, ମୁଣ୍ଡକୁ ତିନିଥର ଛୁଇଁବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ଅବସ୍ଥିତ।

ସ୍ପୃଶେତ୍ତୁ ନିଷ୍କଲସ୍ତତ୍ର ଯୋ ହି ଯତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ

ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ନିଜେ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ନିଜକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ଯ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମମାଭିଗମନେଷୁ ଚ

ମୋତେ ନିକଟରେ ଆସିବା ପାଇଁ ଏହିପରି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଚ କୁର୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ମମ କର୍ମଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଜଣେ, ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଅନୁସୃତ ହୁଏ।

ତତୋ ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵୀ ଵସୁନ୍ଧରା

ତାପରେ ନାରାୟଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବୀ ଧରା ଭୂମି—

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ତାପନଂ ଶୋଧନଂ ଚୈଵ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି

ଧରଣୀ କହିଲେ: ଆପଣ ତାପନ ଓ ଶୋଧନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯାଂ ଗତିଂ ଚ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ମମ କର୍ମବହିଷ୍କୃତାଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁ ଦଶାକୁ ପାଉଛନ୍ତି—

ଵ୍ଯଭିଚାରଂ ଚ ମେ କୃତ୍ଵା ଯଶ୍ଚ ମାମୁପସର୍ପତି

ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମୋପାଇଁ ଅପରାଧ କରି, ମୋତେ ନିକଟରେ ଆସେ—

କୃମିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ତିଷ୍ଠତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ସେ କୀଟ ହୋଇ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ରହିଥାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯଚ୍ଚ କୃତ୍ଵା ମହାଭାଗେ କୃତକୃତ୍ଯଃ ପୁନର୍ଭଵେତ୍

ଏବଂ ମହାଭାଗେ, କେଉଁପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଏପରି କରିଥିବା ଜଣେ ପୁନଃ ସଫଳ ହେବେ—

ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯୋ ମମ ଯେ ଚ ମତେ ସ୍ଥିତାଃ 134.

ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ମତରେ ଅବସ୍ଥିତ—

କିଲ୍ବିଷାତ୍ତୁ ପ୍ରମୁକ୍ତାସ୍ତେ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।

ସ୍ପୃଶେତ ମମ ଗାତ୍ରାଣି ଚିତ୍ତଂ କୃତ୍ଵା ଚଲାଚଲମ୍

ମନକୁ ଚଳାଚଳ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରି, ମୋ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।

ଇଚ୍ଛାମି ଚ ସଦା ଦାନ୍ତଂ ଶୁଭଂ ଭାଗଵତଂ ଶୁଚିମ୍

ମୁଁ ସଦା ଏହି ଇଚ୍ଛା କରେ, ଯେଉଁଠି ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଭଲ, ପ୍ରଭୁଭକ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି।

ଅହଙ୍କାରଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ କମର୍ଣ୍ଯଭିରତଂ ମମ

ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ, ନିତ୍ୟ ନିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମୋତେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା।

ମାଂ ଯଦା ଲଭତେ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭାଗଵତଃ ଶୁଚିଃ

ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ କିନ୍ତୁ ପବିତ୍ର ଭକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମୋତେ ପାଇଯାନ୍ତି—

ଭେକସ୍ତ୍ରିଶତଵର୍ଷାଣି ଯାତୁଧାନଃ ପୁନର୍ଦଶ

ସେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ପାଇଁ ବେଙ୍ଗ ହେବେ, ଏବଂ ଦଶ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାକ୍ଷସ ହେବେ।

ଅନ୍ଧୋ ଜାଯେତ ସୁଶ୍ରୋଣି ପଂଚ ସପ୍ତ ତଥା ନଵ

ଓ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭା, ସେ ପାଞ୍ଚ, ସାତ କିମ୍ବା ନଉ ଥର ପ୍ରତି ଅନ୍ଧା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଶୈଵାଲଭକ୍ଷିତା ଚୈଵ ହ୍ଯାକାଶଗମନଂ ତଥା

ସେ ରସୁଣ ଏବଂ ଖାର ଖାଏ, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳାଏ।

ଆତ୍ମକର୍ମାପରାଧେନ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂସାରସାଗରେ ଅହୋ ଵୈ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷରେ, ସେ ସଂସାରର ଗଭୀର ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ଆହା, ତୁମେ ଆଗରୁ କହିଥିବା ଯେ, ଏହା ଏକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ।

ଜାତଂ ମେ ଵିହ୍ଵଲଂ ଚିତ୍ତଂ ନ ସ୍ଥିରଂ ଜାଯତେ କ୍ଵଚିତ୍ 134.

ମୋ ମନ ବିଚଳିତ ହୋଇଯାଇଛି; କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହା ସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଦୁସ୍ତରଂ ସାରଂ ଭୀତାସ୍ମି ପରିଦେଵିତା

ଏହି ଗଭୀର ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ମୁଁ ଭୟଭିତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ।

ମମ ଚୈଵ ପ୍ରିଯାର୍ଥାଯ ସର୍ଵଲୋକସୁଖାଵହମ୍

ମୋ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ—

ଅଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵା ଗତଭଯା ଲୋଭମୋହସମନ୍ଵିତାଃ

ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ, ଲୋଭ ଏବଂ ମୋହରେ ଭରିଥିବା—

ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୋ ଵରାହଃ ସମ୍ମୁଖେ ସ୍ଥିତଃ

ତାପରେ କମଳପତ୍ର ନୟନ ଭରା ଭୂତି, ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ।