ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଯଦ୍ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହିପରି ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ, ଓ ଧରା।

ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ତୁ ମାଂ ଦେଵି ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା

ଦେବୀ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋ ପୂଜା କରି ମୋତେ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପରେ,

ସିଦ୍ଧଂ ଭାଗଵତୈଶ୍ଚାନ୍ନଂ ମମ ପ୍ରାପଣଶେଷକମ୍

ଭାଗବତମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଅନ୍ନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର।

ଏଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧରଣୀ ସଂଶିତଵ୍ରତା 130.

ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରା ନିଜ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କର୍ମଣା କେନ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯେତ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ଜନାର୍ଦନ

ଧରା କହିଲେ — କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହା ପବିତ୍ର ହୁଏ? ମୋତେ କହ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ତରନ୍ତି ପୁରୁଷା ଯେନ ରାଜାନ୍ନସ୍ଯୋପଭୁଞ୍ଜକାଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ — କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ରାଜାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି?

ଏକଂ ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣଂ କୃତ୍ଵା ତପ୍ତକୃଚ୍ଛ୍ରଂ ଚ ପୁଷ୍କଲମ୍

ଏକ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ଓ ତପ୍ତକୃଚ୍ଛ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରି,

ନ ତସ୍ଯ ଚାପରାଧୋଽସ୍ତି ଵସୁଧେ ଵୈ ଵଚୋ ମମ ମମାତ୍ର ପୂଜାକାମେନ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ପରମାଂ ଗତିମ୍

ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, ଓ ଧରା, ଏହା ମୋର କଥା; ଏଠାରେ ମୋର ପୂଜା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଯଦି କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଚାହେ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ ରାଜାନ୍ନପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନାମ ତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ 'ରାଜାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ' ନାମକ ଏକ ଶତ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

ଅଥ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠାଚର୍ଵଣପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତମ୍ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠମଚର୍ଵିତ୍ଵା ଯୋ ହି ମାମୁପସର୍ପତି

ଏବେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଚବାଇବା ନ କରିଥିବା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ — ଯେଉଁ ଲୋକ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଚବାଇନାହିଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି,

ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵୀ ଧର୍ମସଂଶ୍ରିତଃ

ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧରା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କଥମେକାପରାଧେନ ସର୍ଵମେଵ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି

ଧରା କହିଲେ — କିପରି ଏକ ଦୋଷରେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୁଏ?

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଯେନ ଚୈକାପରାଧେନ ପୂର୍ଵକର୍ମ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ — କେଉଁ ଦୋଷରେ ପୂର୍ବ କର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୁଏ,

ମନୁଷ୍ଯଃ କିଲ୍ବିଷୀ ଭଦ୍ରେ କଫପିତ୍ତସମନ୍ଵିତଃ

ମନୁଷ୍ୟ, ଓ ଭଦ୍ରେ, ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଓ କଫ ପିତ୍ତରେ ପୀଡିତ,

ତତ୍ସର୍ଵବୀଜଂ ନଶ୍ଯେତ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠସ୍ଯ ଭକ୍ଷଣାତ୍

ସେହି ସମସ୍ତ ଦୋଷର ମୂଳ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଚବାଇନାହିଁ ଖାଇଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଚ ମେ ବ୍ରୂହି ଯେନ ଧର୍ମୋ ନ ନଶ୍ଯତି

ଧରଣୀ କହିଲେ: ମୋର ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ନହେଉ ଏମିତି କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇପାରିବି।

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ କଥଯିଷ୍ଯାମି ହୀଦଂ ତେ ଯଥା ଶୁଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: ମୁଁ ଏବେ କହିବି, କିପରି ମାନବମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇପାରନ୍ତି।

ଆକାଶଶଯନଂ କୃତ୍ଵା ଦିନାନି ଦ୍ଵେ ଚ ପଂଚ ଚ

ପୃଥିବୀରେ ଦୁଇ ଓ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଶୋଇ ରହିଲେ—

ଏଵଂ ତେ କଥିତଂ ଭଦ୍ରେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠସ୍ଯ ଭକ୍ଷଣମ୍ 131.

ଏହିପରି ଭଦ୍ରେ, ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଖାଇବା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।

କୁତସ୍ତସ୍ଯାପରାଧୋଽସ୍ତି ଏଵମେଵ ନ ସଂଶଯଃ

ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଏହା ସଠିକ୍, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠାଚର୍ଵଣପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନାମୈକତ୍ରିଂଶଦଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏହିପରି ଶ୍ରୀବରାହ ପୁରାଣରେ 'ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଚବାଇବା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ' ନାମକ ଏକଶତ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।

ଅଥ ମୃତକସ୍ପର୍ଶପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତମ୍ ଗତ୍ଵା ତୁ ମୈଥୁନଂ ଭଦ୍ରେ ଅସ୍ନାତୋ ଯଃ ଶଵଂ ସ୍ପୃଶେତ୍

ଏବେ ମୃତଦେହ ସ୍ପର୍ଶ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ: ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ମିଥୁନ ପରେ ନିସ୍ନାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଶବ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଭଦ୍ରେ—

ଵର୍ଷଂ ନାରାଯଣାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସା ମହୀ ସଂଶିତଵ୍ରତା

ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣି, ଧରଣୀ ଏକ ବର୍ଷ ଦୀଢ଼ ବ୍ରତ ରଖିଥିଲେ।

ଧରଣ୍ଯୁଵାଚ କଥମେଵଂ ପୁମାନ୍ଵୈ ସ ରେତଃପାନପରୋ ଭଵେତ୍

ଧରଣୀ କହିଲେ: କିପରି ଏଭଳି ଏକ ଲୋକ ରେତସ ପାନ କରିବାକୁ ଚାହେ?

ଏତନ୍ମେ ପରମଂ ଦୁଃଖଂ ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଦେଵି ଇଦଂ ଗୁହ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍

ଏହା ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ; ତୁମେ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବା ଉଚିତ। ଦେବୀ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶକୁ ମୋତେ ଶୁଣ।

ଚିହ୍ନମୈତଦ୍ଵରାରୋହେ ଆଧିଚାରଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ଏହା ହେଉଛି ଚିହ୍ନ, ଭଦ୍ରେ, ଅଧିଚାର ଅପରାଧର ନିଶ୍ଚୟ।

ଦୃଷ୍ଟଂ ତସ୍ଯାପରାଧସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ

ଏହା ଦେଖିଲେ, ଲୋକ ଏହି ଅପରାଧର ଫଳ ପାଇଥାଏ।

ଅପରାଧସ୍ଯ ଦୋଷେଣ ଵିଶୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ନ ଜାଯତେ

ଅପରାଧର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହେଉ ନାହିଁ।

ଗୃହସ୍ଥାଃ ପୁରୁଷା ଭଦ୍ରେ ମମ କର୍ମପରାଯଣାଃ

ଏଭଳି, ଭଦ୍ରେ, ଗୃହସ୍ଥ ପୁରୁଷମାନେ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ରହନ୍ତି—