ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଶ୍ରୁତା ମଯା ଭାଗଵତାସ୍ତଵ କର୍ମପରାଯଣାଃ

ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ହେ ଭକ୍ତ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ତଵ ପ୍ରାପଣକଂ କୃତ୍ଯଂ କେଷୁ ପାତ୍ରେଷୁ କାରଯେତ୍

ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁ ପାତ୍ରରେ କରିବା ଉଚିତ?

ତତୋ ଭୂମେର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲୋକନାଥୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ତାପରେ ଧରିତ୍ରୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଲୋକନାଥ କହିଲେ—

ତାନି ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ମେ ପୂର୍ଵପୃଚ୍ଛିତମ୍ 129.

ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ କରିଥିଲ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

ସର୍ଵାଣି ତାନି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେହ ତାମ୍ରଂ ଚ ମମ ରୋଚତେ

ଏଠାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ତାମ୍ର ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଲୋକନାଥଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍

ସେ ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତତୋ ଭୂମେର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅନାଦିରପରାଜିତଃ

ତାପରେ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣି, ଆଦିହୀନ ଓ ଅଜୟୀ ଠାରୁ—

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭୂମେ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘେ

ହେ ଭୂମି, ହେ ନିର୍ମଳା, ମୋ ପକ୍ଷରୁ ସତ୍ୟଭାବରେ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣ।

ସପ୍ତଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଆଦିକାଲେଽଥ ମାଧଵି

ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ମାଧବୀ, ସାତ ହଜାର ଯୁଗ ଥିଲା।

ପୂର୍ଵଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ଗୁଡାକେଶୋ ମହାସୁରଃ

ପୂର୍ବେ, ହେ କମଳନୟନି, ଗୁଡାକେଶ ନାମକ ଏକ ମହା ଦାନବ ଥିଲେ।

ତତ ଆରାଧିତସ୍ତେନ ଵର୍ଷାଣାଂ ତୁ ଚତୁର୍ଦଶ

ତାପରେ ସେ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଧରି ମୋର ପୂଜା କଲେ।

ଅହଂ ତୁ ତପସା ତୁଷ୍ଟସ୍ତୀଵ୍ରେଣ କୃତନିଶ୍ଚଯାତ୍

ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶ୍ରମଂ ମହାଦେଵି କିଞ୍ଚିଦେଵ ସୁଭାଷିତମ୍

ହେ ମହାଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖି, କିଛି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲି।

ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଚ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ।। 129.

ମୋତେ ଚାରିହାତି ଦେଖି, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।

ଗୁଡାକେଶ ମହାଭାଗ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ

ହେ ଗୁଡାକେଶ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଚିନ୍ତିତଂ ସୌମ୍ଯ କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା

ହେ ସାନ୍ତ୍, ତୁମେ ମନେ, କାମରେ, କିମ୍ବା କଥାରେ ଯାହା ଭାବିଛ, ସେ ସବୁ—

ଏଵଂ ମମ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁଡକେଶୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ଏପରି ମୋର କଥା ଶୁଣି, ଗୁଡାକେଶ ଏହିପରି କହିଲେ—

ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ମେ ଦେଵ ସମସ୍ତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରୁ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି—

ଚକ୍ରେଣ ଵଧମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵଯା ମୁକ୍ତେନ କେଶଵ

ତେବେ ମୁଁ ଚାହେଁ, ଆପଣ ମୋତେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କରନ୍ତୁ, ହେ କେଶବ।

ଚକେଣ ପାତିତସ୍ଯୈତଦ୍ଵସାମାଂସାନି କିଂ ଚନ

ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପତିତ କରିବା ପରେ, ମୋ ମାଂସ ଓ ଅସ୍ଥିର କଣ ହେବ?

ତେନ ପାତ୍ରଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଶୁଭଧର୍ମଵିନିଶ୍ଚିତଃ

ତାପରେ, ତାହାରୁ ଏକ ପାତ୍ର ତିଆରି କରି, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ—

ନିଵେଦିତେ ପରା ପ୍ରୀତିର୍ଭଵତ୍ଵେତନ୍ମନୋଗତମ୍

ମୋର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଇ ହେବା ପରେ, ମୋ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ହେଉ।

ଯଚ୍ଚିନ୍ତିତୋଽସି ଦେଵେଶ ଉଗ୍ରେ ତପତି ତିଷ୍ଠତା

ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଯାହା ଭାବିଛ, ସେ ସବୁ—

ତାଵତ୍ତାମ୍ରସ୍ଥିତୋ ଭୂତ୍ଵା ମମ ସଂସ୍ଥୋ ଭଵିଷ୍ଯସି 129.

ସେଇ ତାମ୍ବାରେ ବସି, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ରହିବ।

ତତ୍ତାମ୍ରଭାଜନେ ମହ୍ଯଂ ଦୀଯତେ ଯତ୍ସୁପୁଷ୍କଲମ୍

ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଯେଉଁଠି ମୋତେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରି ଯାହା କିଛି ଦିଆଯିବ—

ମଙ୍ଗଲ୍ଯଂ ଚ ପଵିତ୍ରଂ ଚ ତାମ୍ରଂ ତେନ ପ୍ରିଯଂ ମମ

ସେଇ ତାମ୍ବା ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର; ଏହିକାରଣରୁ ଏହା ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ।

ଵୈଶାଖସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ତୁ ଦ୍ଵାଦଶୀ

ବୈଶାଖ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ—

ଏଷ୍ଯସେ ମମ ଲୋକାଯ ଏଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ତୁମେ ମୋ ଲୋକକୁ ଆସିବ; ଏହିପରି ନିଶ୍ଚିତ, ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଚକ୍ରାଦ୍ଵଧମଭୀପ୍ସନ୍ଵୈ ସୋଽପି ମତ୍କର୍ମଣି ସ୍ଥିତଃ

ଚକ୍ରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।