ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ ସୁମନସୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଧୂପଂ ଚୈଵ ନିଵେଦଯେତ୍

ଏଭଳି ଫୁଲ ଦେଇ, ପରେ ଧୂପ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।

ନମୋ ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

'ନମୋ ନାରାୟଣ' କହି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର।

ଅମୁନା ଚୈଵ ଧୂପେନ ଧୂପିତାନି ତଵାଽନଘ

ଏହି ଧୂପ ଦ୍ୱାରା, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତୁମ ପ୍ରଦାନଗୁଡ଼ିକ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି।

ଗୃହାଣେମଂ ଚ ମେ ଧୂପଂ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍ 129.

ମୋର ଏହି ଧୂପ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ସମସ୍ତ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ତୁ ଗୃହ୍ଣାମି ମମ ଭକ୍ତୈଃ ସୁଖାଵହମ୍

ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଯେପରି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏହା ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।

ଜାନୁସଂସ୍ଥଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ତାପରେ ଜାଙ୍ଘା ଉପରେ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ନମୋ ଭଗଵତେ ତେଜତେ ଵିଷ୍ଣୋ ସର୍ଵେ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵଗ୍ନିସଂସ୍ଥାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା

ମନ୍ତ୍ର— "ନମୋ ଭଗବତେ ତେଜସେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ବିରାଜିତ।"

ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ – ତେଜଃ ସଂସାରାନ୍ମୋଚଯିତୁଂ ଦେଵ ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଦୀପଂ ଦ୍ଯୁତିମନ୍ତଶ୍ଚ

ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର— "ହେ ଦେବ, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପ ଗ୍ରହଣ କର, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ।"

ମାଂ କରୋତି ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଦୀପକଂ ଦଦତେ ନରଃ

ଯେ କେହି ନିୟମ ମୁତାବକ ଦୀପ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ।

ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତା ଚ ଵସୁନ୍ଧରା

ନାରାୟଣଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଧରିତ୍ରୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।

ଶ୍ରୁତା ମଯା ଭାଗଵତାସ୍ତଵ କର୍ମପରାଯଣାଃ

ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ହେ ଭକ୍ତ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।

ତଵ ପ୍ରାପଣକଂ କୃତ୍ଯଂ କେଷୁ ପାତ୍ରେଷୁ କାରଯେତ୍

ତୁମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁ ପାତ୍ରରେ କରିବା ଉଚିତ?

ତତୋ ଭୂମେର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲୋକନାଥୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ତାପରେ ଧରିତ୍ରୀଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଲୋକନାଥ କହିଲେ—

ତାନି ତେ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ମେ ପୂର୍ଵପୃଚ୍ଛିତମ୍ 129.

ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ କରିଥିଲ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।

ସର୍ଵାଣି ତାନି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵେହ ତାମ୍ରଂ ଚ ମମ ରୋଚତେ

ଏଠାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ତାମ୍ର ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଲୋକନାଥଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନମ୍

ସେ ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ତତୋ ଭୂମେର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅନାଦିରପରାଜିତଃ

ତାପରେ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣି, ଆଦିହୀନ ଓ ଅଜୟୀ ଠାରୁ—

ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମେ ଭୂମେ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାଽନଘେ

ହେ ଭୂମି, ହେ ନିର୍ମଳା, ମୋ ପକ୍ଷରୁ ସତ୍ୟଭାବରେ କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣ।

ସପ୍ତଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଆଦିକାଲେଽଥ ମାଧଵି

ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ମାଧବୀ, ସାତ ହଜାର ଯୁଗ ଥିଲା।

ପୂର୍ଵଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷି ଗୁଡାକେଶୋ ମହାସୁରଃ

ପୂର୍ବେ, ହେ କମଳନୟନି, ଗୁଡାକେଶ ନାମକ ଏକ ମହା ଦାନବ ଥିଲେ।

ତତ ଆରାଧିତସ୍ତେନ ଵର୍ଷାଣାଂ ତୁ ଚତୁର୍ଦଶ

ତାପରେ ସେ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଧରି ମୋର ପୂଜା କଲେ।

ଅହଂ ତୁ ତପସା ତୁଷ୍ଟସ୍ତୀଵ୍ରେଣ କୃତନିଶ୍ଚଯାତ୍

ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶ୍ରମଂ ମହାଦେଵି କିଞ୍ଚିଦେଵ ସୁଭାଷିତମ୍

ହେ ମହାଦେବୀ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖି, କିଛି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଲି।

ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଚ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପ୍ରସନ୍ନେନାନ୍ତରାତ୍ମନା ।। 129.

ମୋତେ ଚାରିହାତି ଦେଖି, ଯିଏ ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।

ଗୁଡାକେଶ ମହାଭାଗ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ

ହେ ଗୁଡାକେଶ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କହ, ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଚିନ୍ତିତଂ ସୌମ୍ଯ କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା

ହେ ସାନ୍ତ୍, ତୁମେ ମନେ, କାମରେ, କିମ୍ବା କଥାରେ ଯାହା ଭାବିଛ, ସେ ସବୁ—

ଏଵଂ ମମ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁଡକେଶୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍

ଏପରି ମୋର କଥା ଶୁଣି, ଗୁଡାକେଶ ଏହିପରି କହିଲେ—

ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ମେ ଦେଵ ସମସ୍ତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରୁ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି—

ଚକ୍ରେଣ ଵଧମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵଯା ମୁକ୍ତେନ କେଶଵ

ତେବେ ମୁଁ ଚାହେଁ, ଆପଣ ମୋତେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କରନ୍ତୁ, ହେ କେଶବ।