ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତେନୈଵ ଵିଧାନେନ ଦୀକ୍ଷଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହି ଏକାଇ ଉପାୟରେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ରଂ ନାମ ସପ୍ତଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ର' ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।

ଅଥ କଙ୍କତାଞ୍ଜନଦର୍ପଣମ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ କଙ୍କଟା, ଆଞ୍ଜନ ଓ ଦର୍ପଣର ବିଧି କହିବି; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀ।

ପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରେଣ ମେ ଭୂମେ ତସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷାଂ ଚ କାରଯେତ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲି, ହେ ପୃଥିବୀ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବ।

ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚାନୀଯ ଏକଂ ଵର୍ଜ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଵିନି

ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଆଣି, ଏକଟି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।

ପାଲାଶଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ଚ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ନ ତୁ କାରଯେତ୍

ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ପାଳାଶ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଆଶ୍ଵତ୍ଥଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ତୁ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ଅଶ୍ୱଥ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଂ ମମୋକ୍ତଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଚ୍ଚ ମେ ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲି, ସେସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଚରଣୌ ମମ ସଂଗୃହ୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହରେତ୍

ମୋ ପାଦ ଧରି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ତ୍ଯକ୍ତାନି ଵିଷ୍ଣୋ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତ୍ଯକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କ୍ଷତ୍ରିଯକର୍ମ ସର୍ଵମ୍

ମନ୍ତ୍ର: ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲି।

ଏଵଂ ତତୋ ଵଚଶ୍ଚୋକ୍ତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ

ଏପରି କଥା କହି ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମୋ ପାଖରେ ରହେ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ନାହଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଦେଵଦେଵ ସ୍ମୃଶାମି ପରାପଵାଦଂ ନ ଚ ଦେଵ ବ୍ରଵୀମି 128.

ମନ୍ତ୍ର: ହେ ଦେବଦେବ, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛୁଁଅ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅପବାଦ କହେ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ତତ ଏଵଂ ଵଚୋ ବ୍ରୂତେ ସର୍ଵଂ ଚୈଵାତ୍ର ପୂଜଯେତ୍

ଏପରି କଥା କହି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଥୋକ୍ତେନୈଵ ତାନ୍ଭୂମେ ଭୋଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିପରି ଭୂମିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଷା ଵୈ କ୍ଷତ୍ରିଯେ ଦୀକ୍ଷା ଦେଵି ସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା, ଯାହା ସଂସାର ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଚୈଵ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ସୁନ୍ଦରି

ଏବେ ମୁଁ ବଣିଜ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଶୁଣ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଵୈଶ୍ଯକର୍ମାଣି ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ବଣିଜ କାମ ଛାଡି, ସେ ମୋ ସେବାରେ ଲାଗିଯାଏ।

ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ସମାନୀଯ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଛି, ସେସବୁ ଏଠାରେ ଏକଠା କରିବା ଉଚିତ।

ଲେପଯେଦ୍ଗୋମଯେନାଦୌ ପୂର୍ଵନ୍ଯାଯେନ ତତ୍ର ଵୈ

ପୂର୍ବର ନୀତି ଅନୁସାରେ, ପ୍ରଥମେ ସେଠି ଗୋମୟ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।

ଉଦୁମ୍ବରଂ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣେ କରେ

ଉଦୁମ୍ବର ଦାନ୍ତ କାଠ ନେଇ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ହାତରେ ଧରିବା ଉଚିତ।

ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନିଙ୍ଗତ୍ଵା ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ଦୁଇ ଘୁଁଡି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଅହଂ ହି ଵୈଶ୍ଯୋ ଭଵନ୍ତମୁପାଗତଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯ କର୍ମାଣି ଚ ଵୈଶ୍ଯଯୋଗମ୍ 128.

ମନ୍ତ୍ର: ମୁଁ ବଣିଜ, ବଣିଜ କାମ ଓ ସମ୍ପର୍କ ଛାଡି, ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି।

ମାମେଵଂ ସୋପି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଵୈ ମମ କର୍ମପ୍ରସାଦଵାନ୍

ଏପରି କହି, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋ କାମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ହୁଏ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵୈ କୃଷିଗୋରକ୍ଷାଵାଣିଜ୍ଯକ୍ରଯଵିକ୍ରଯମ୍

ଚାଷ, ଗୋପାଳନ ଓ ବ୍ୟବସାୟ, କିଣିବା ବେଚିବା ସବୁକୁ ଛାଡିଦେଇ,

ଦେଵାଭିଵାଦନଂ କୃତ୍ଵା ପୁରୋ ଭାଗଵତେଷୁ ଚ

ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଭାଗବତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି,

ଏଵଂ ଦୀକ୍ଷା ତୁ ଵୈଶ୍ଯାନାଂ ମମ ମାର୍ଗାନୁସାରିଣାମ୍

ଏଭଳି ମୋ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ରୀତି ଅଟୁଟ ଅଛି,

ଶୂଦ୍ରସ୍ଯାପି ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ଵରାଙ୍ଗନେ

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ମହିଳେ, ଯିଏ ମୋରେ ଭକ୍ତି କରେ, ସେଠି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା କେମିତି ହେବ,

ଦୀକ୍ଷାକାମସ୍ଯ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ତାନି ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍

ଯେ ଶୂଦ୍ର ଦୀକ୍ଷା ଆଶା କରେ, ସେଥିପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର କରିବା ଉଚିତ,

ଅଷ୍ଟହସ୍ତାଂ ତତୋ ଦେଵି ସଁଲ୍ଲିପ୍ଯ ନୀଯତାଂ ତତଃ

ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟହସ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ପରେ ନେଇଯିବା ଉଚିତ,