ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦେନ ଗତୋଽସି ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଚ ଦୀକ୍ଷା ସକମଣ୍ଡଲୁଶ୍ଚ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇଛ, ଦୀକ୍ଷା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମିଳିଛି।

ତତୋ ମୁଖପଦଂ କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତୋ ଗୁରୁଣା ତଥା

ତାପରେ, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୁରୁ ଏଭଳି ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅଧୋଽଧୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଦ୍ଯହଂ ଭ୍ରାମ୍ଯଲ୍ଲଁବ୍ଧୋ ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଦୀକ୍ଷା ଚ ଲବ୍ଧା

ମୁଁ ଯଦି ତଳକୁ ତଳକୁ ଯାଇ ଘୁରିବି, ତେବେ ଗୁରୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।

ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ମୁଖପଦଂ କାରଯେତ୍

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଵୈ ଵାସ ଆଦତ୍ତେ ଗୃହ୍ଣ ଵତ୍ସ କମଣ୍ଡଲୁମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ବସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରେ; ହେ ପୁତ୍ର, କମଣ୍ଡଳୁ ନେ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଗନ୍ଧପାତ୍ରାଣି ସର୍ଵଗନ୍ଧଂ ସୁଖୋଚିତମ୍ 127.

ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମନରଞ୍ଜକ ଗନ୍ଧପାତ୍ର ନେ।

ମଧୁପର୍କଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ତ୍ଵିମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ମଧୁପର୍କ ନେଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣୌ ଗୁରୋର୍ଯତ୍ନାତ୍ସୁତୋଷଯେତ୍ ଗୁରୂପଦିଷ୍ଟଂ ସନ୍ଧାର୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ତାପରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ଯାହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ତାହା ମନେ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଭାଗଵତାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଗୁରୁଶ୍ଚ ମେ ସର୍ଵକାମକ୍ଷଯଂ ଚକାର

ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୋ ଗୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।

ଏଷାଗମେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷା ଭୂମେ ହ୍ଯୁଦାହୃତା

ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣିତ।

ଏତେନୈଵ ଵିଧାନେନ ଦୀକ୍ଷଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହି ଏକାଇ ଉପାୟରେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ରଂ ନାମ ସପ୍ତଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ର' ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।

ଅଥ କଙ୍କତାଞ୍ଜନଦର୍ପଣମ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ କଙ୍କଟା, ଆଞ୍ଜନ ଓ ଦର୍ପଣର ବିଧି କହିବି; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀ।

ପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରେଣ ମେ ଭୂମେ ତସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷାଂ ଚ କାରଯେତ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲି, ହେ ପୃଥିବୀ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବ।

ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚାନୀଯ ଏକଂ ଵର୍ଜ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଵିନି

ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଆଣି, ଏକଟି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।

ପାଲାଶଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ଚ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ନ ତୁ କାରଯେତ୍

ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ପାଳାଶ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଆଶ୍ଵତ୍ଥଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ତୁ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ଅଶ୍ୱଥ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଂ ମମୋକ୍ତଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଚ୍ଚ ମେ ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲି, ସେସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଚରଣୌ ମମ ସଂଗୃହ୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହରେତ୍

ମୋ ପାଦ ଧରି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ତ୍ଯକ୍ତାନି ଵିଷ୍ଣୋ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତ୍ଯକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କ୍ଷତ୍ରିଯକର୍ମ ସର୍ଵମ୍

ମନ୍ତ୍ର: ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲି, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲି।

ଏଵଂ ତତୋ ଵଚଶ୍ଚୋକ୍ତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ମମ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ

ଏପରି କଥା କହି ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମୋ ପାଖରେ ରହେ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ନାହଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଦେଵଦେଵ ସ୍ମୃଶାମି ପରାପଵାଦଂ ନ ଚ ଦେଵ ବ୍ରଵୀମି 128.

ମନ୍ତ୍ର: ହେ ଦେବଦେବ, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛୁଁଅ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅପବାଦ କହେ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।

ତତ ଏଵଂ ଵଚୋ ବ୍ରୂତେ ସର୍ଵଂ ଚୈଵାତ୍ର ପୂଜଯେତ୍

ଏପରି କଥା କହି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଥୋକ୍ତେନୈଵ ତାନ୍ଭୂମେ ଭୋଜଯେତ୍ତଦନନ୍ତରମ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିପରି ଭୂମିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଷା ଵୈ କ୍ଷତ୍ରିଯେ ଦୀକ୍ଷା ଦେଵି ସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ହେ ଦେବୀ, ଏହି ହେଉଛି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା, ଯାହା ସଂସାର ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଵୈଶ୍ଯସ୍ଯ ଚୈଵ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ସୁନ୍ଦରି

ଏବେ ମୁଁ ବଣିଜ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଶୁଣ।

ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଵୈଶ୍ଯକର୍ମାଣି ମମ କର୍ମପରାଯଣଃ

ବଣିଜ କାମ ଛାଡି, ସେ ମୋ ସେବାରେ ଲାଗିଯାଏ।

ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ସମାନୀଯ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଛି, ସେସବୁ ଏଠାରେ ଏକଠା କରିବା ଉଚିତ।

ଲେପଯେଦ୍ଗୋମଯେନାଦୌ ପୂର୍ଵନ୍ଯାଯେନ ତତ୍ର ଵୈ

ପୂର୍ବର ନୀତି ଅନୁସାରେ, ପ୍ରଥମେ ସେଠି ଗୋମୟ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।