ଵରାହପୁରାଣମ୍

ମନ୍ତ୍ରଃ - ଓଁ ଵେଦାମ୍ଯହଂ ଭାଗଵତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ସୁଦୀକ୍ଷିତା ଯେ ଗୁରଵଶ୍ଚ ସର୍ଵେ

ମନ୍ତ୍ର: ଓଁ, ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ, ସୁଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ଜାଣେ।

ନତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଚ ହୁତାଶନମ୍

ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି—

ସପ୍ତଵାରାଂସ୍ତତୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଂଶତିଂ ଚ ତିଲୋଦନମ୍

ତାପରେ, ସାତଥର ଏବଂ କୁଳିଶି ଦାଣ୍ଡା ଚାଉଳ ଦିଅଇବା ପରେ—

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଅଶ୍ଵିନୌ ଦିଶଃ ସୋମସୂର୍ଯୌ ସାକ୍ଷିମାତ୍ରଂ ଵଯଂ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ସତ୍ଯଵାକ୍ଯଂ ଵଦାମି

ମନ୍ତ୍ର: ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ, ସୋମ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏହି କଥାର ସାକ୍ଷୀ ରହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ଆମେ ଖୁସି ହେଇ, ମୋର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।

ସତ୍ଯେନ ଧାର୍ଯତେ ଭୂମିର୍ଭୂମିଃ ସତ୍ଯେନ ତିଷ୍ଠତି

ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଧରିଥାଏ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅଡ଼ିଆ ରହିଥାଏ।

ଏଵଂ ସତ୍ଯଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵୀକ୍ଷଣଂ ପୁନଃ 127.

ଏପରି ଭାବେ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁଣି ଦେଖିବା ଉଚିତ—

ତିସ୍ରଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃ କୃତ୍ଵା ଦେଵଂ ଭାଗଵତଂ ଗୁରୁମ୍

ଭଗବାନ, ଭକ୍ତ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି—

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଗୁରୁଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଲବ୍ଧା ଦୀକ୍ଷା ଯଦୃଚ୍ଛଯା

ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, କେବେ କେବେ ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଯାଏ।

ଏଵଂ ପ୍ରସାଦଯିତ୍ଵା ତୁ ଶିଷ୍ଯୋ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସୁନ୍ଦରି

ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶିଷ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।

ଶିଷ୍ଯମେଵ ଯତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ କମଣ୍ଡଲୁମ୍

କେବଳ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏବଂ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି,

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦେନ ଗତୋଽସି ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଚ ଦୀକ୍ଷା ସକମଣ୍ଡଲୁଶ୍ଚ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇଛ, ଦୀକ୍ଷା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମିଳିଛି।

ତତୋ ମୁଖପଦଂ କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତୋ ଗୁରୁଣା ତଥା

ତାପରେ, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୁରୁ ଏଭଳି ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଅଧୋଽଧୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଦ୍ଯହଂ ଭ୍ରାମ୍ଯଲ୍ଲଁବ୍ଧୋ ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଦୀକ୍ଷା ଚ ଲବ୍ଧା

ମୁଁ ଯଦି ତଳକୁ ତଳକୁ ଯାଇ ଘୁରିବି, ତେବେ ଗୁରୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।

ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ମୁଖପଦଂ କାରଯେତ୍

ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଏଵଂ ଵୈ ଵାସ ଆଦତ୍ତେ ଗୃହ୍ଣ ଵତ୍ସ କମଣ୍ଡଲୁମ୍

ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ବସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରେ; ହେ ପୁତ୍ର, କମଣ୍ଡଳୁ ନେ।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଗନ୍ଧପାତ୍ରାଣି ସର୍ଵଗନ୍ଧଂ ସୁଖୋଚିତମ୍ 127.

ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମନରଞ୍ଜକ ଗନ୍ଧପାତ୍ର ନେ।

ମଧୁପର୍କଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ତ୍ଵିମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ମଧୁପର୍କ ନେଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣୌ ଗୁରୋର୍ଯତ୍ନାତ୍ସୁତୋଷଯେତ୍ ଗୁରୂପଦିଷ୍ଟଂ ସନ୍ଧାର୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍

ତାପରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ଯାହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ତାହା ମନେ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।

ମନ୍ତ୍ରଃ – ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଭାଗଵତାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଗୁରୁଶ୍ଚ ମେ ସର୍ଵକାମକ୍ଷଯଂ ଚକାର

ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୋ ଗୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।

ଏଷାଗମେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷା ଭୂମେ ହ୍ଯୁଦାହୃତା

ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ଏଭଳି ବର୍ଣ୍ଣିତ।

ଏତେନୈଵ ଵିଧାନେନ ଦୀକ୍ଷଯେତ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏହି ଏକାଇ ଉପାୟରେ, ହେ ପୃଥିବୀ, ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ରଂ ନାମ ସପ୍ତଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ 'ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ର' ନାମକ ଏକଶତ ସପ୍ତବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।

ଅଥ କଙ୍କତାଞ୍ଜନଦର୍ପଣମ୍ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ଏବେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ କଙ୍କଟା, ଆଞ୍ଜନ ଓ ଦର୍ପଣର ବିଧି କହିବି; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ପୃଥିବୀ।

ପୂର୍ଵମନ୍ତ୍ରେଣ ମେ ଭୂମେ ତସ୍ଯ ଦୀକ୍ଷାଂ ଚ କାରଯେତ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲି, ହେ ପୃଥିବୀ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦୀକ୍ଷା କରାଯିବ।

ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚାନୀଯ ଏକଂ ଵର୍ଜ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଵିନି

ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଆଣି, ଏକଟି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ।

ପାଲାଶଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ଚ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ନ ତୁ କାରଯେତ୍

ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ପାଳାଶ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଆଶ୍ଵତ୍ଥଂ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠଂ ତୁ ଦୀକ୍ଷାଯାଂ ତଦନନ୍ତରମ୍

ତାପରେ ଦୀକ୍ଷା ସମୟରେ ଅଶ୍ୱଥ ଦାଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଂ ମମୋକ୍ତଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଚ୍ଚ ମେ ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲି, ସେସବୁ କାମ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ।

ଚରଣୌ ମମ ସଂଗୃହ୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହରେତ୍

ମୋ ପାଦ ଧରି ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।