ମମାଵାହନପୂର୍ଵଂ ତୁ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିନାର୍ଚଯେତ୍ ଯଶ୍ଚୈତଦ୍ଵର୍ଷତି ପୁନରୁନ୍ନମତି
ମୋତେ ଯାନ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଯଥାବିଧି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଏହିପରି କରାଯାଏ, ସେଠି ବର୍ଷା ହେବା ସହିତ ପୁଣି ଉଠିବ।
ଓଁ ଭଗଵନ୍ଵାସୁଦେଵ ମମୈତତ୍ସାରଯ ଯୁକ୍ତଂ ଵରାହରୂପସୃଷ୍ଟେନ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତୁ ମନ୍ତ୍ରାନୁସ୍ମରଣଂ ଚ ଆଜ୍ଞାପଯାନୁଭାଵନାସ୍ମାକମାଜ୍ଞପ୍ତମନୁଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ଭଗଵନ୍ନାଗଚ୍ଛ ଦୀକ୍ଷାକାମଵିପ୍ରସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ତୁ ଦୀକ୍ଷତି
ଓଁ, ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ମୋର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଟି ବରାହ ଆକାରରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ପୃଥିବୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉ। ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରି, ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଭବ କରାନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ। ଭଗବାନ, ଆସନ୍ତୁ—ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୀକ୍ଷା ଆଶା କରୁଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୀକ୍ଷିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଏତନ୍ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହୃତ୍ଯ ଶିରସା ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନିଂ ଗତେନ ଭଵିତଵ୍ଯମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଗୁଡ଼ିକୁ ମାଟିରେ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର।
ଓଁ ସ୍ଵାଗତଂ ସ୍ଵାଗତଵାନିତି
ଓଁ, ସ୍ୱାଗତମ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ହୃଦୟରୁ ସ୍ୱାଗତ।
ତତ ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଆନଯିତ୍ଵା ଵସୁନ୍ଧରେ
ତାପରେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ।
ମନ୍ତ୍ରଃ- ଅକୃତଘ୍ନେ ଦେଵାନସୁରାକୃତଘ୍ନରୁଦ୍ରେଣ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଚ ଲବ୍ଧଂ ସର୍ଵମିମାଂ ଭଗଵତେଽସ୍ତୁ ଦତ୍ତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଚ ଲୋକନାଥ
ମନ୍ତ୍ର: ଯେଉଁଠି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇନାହିଁ, ତାହାକୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଅସୁରମାନେ, ରୁଦ୍ର ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧି ହୋଇଛି, ସେସବୁ କିଛି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦିଅ, ହେ ଲୋକନାଥ, ଏହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ଭୂମେ ତତୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଅର୍ଘ୍ଯଂ ପାଦ୍ଯଂ ଚ କର୍ମଣା 127.
ଏପରି ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ପାଦ୍ୟ ଦେଇ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା—
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଏଵଂ ଵରୁଣଃ ପାତୁ ଶିଷ୍ଯ ତେ ଵପତଃ ଶିରଃ
ମନ୍ତ୍ର: ଏପରି ଭାବେ, ତୁମେ ତୁମ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଉଥିବା ବେଳେ, ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ଏକସ୍ଯ କଲଶଂ ଦଦ୍ଯାତ୍କର୍ମକାରସ୍ଯ ସୁନ୍ଦରି
ଏକ କଳଶ ଅଫିସିଆଣ୍ଟକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ପୁନଃ ସ୍ନାନଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ, ପୁଣି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଦରକାର—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ସଂସାରମୋକ୍ଷାଯ ସର୍ଵକାମଵିନିଶ୍ଚିତଃ
ଦେଇ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ଏବଂ ସଂସାର ମୁକ୍ତି ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି—
ମନ୍ତ୍ରଃ - ଓଁ ଵେଦାମ୍ଯହଂ ଭାଗଵତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ସୁଦୀକ୍ଷିତା ଯେ ଗୁରଵଶ୍ଚ ସର୍ଵେ
ମନ୍ତ୍ର: ଓଁ, ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ, ସୁଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ଜାଣେ।
ନତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାନ୍ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଚ ହୁତାଶନମ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି—
ସପ୍ତଵାରାଂସ୍ତତୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିଂଶତିଂ ଚ ତିଲୋଦନମ୍
ତାପରେ, ସାତଥର ଏବଂ କୁଳିଶି ଦାଣ୍ଡା ଚାଉଳ ଦିଅଇବା ପରେ—
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଅଶ୍ଵିନୌ ଦିଶଃ ସୋମସୂର୍ଯୌ ସାକ୍ଷିମାତ୍ରଂ ଵଯଂ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ସତ୍ଯଵାକ୍ଯଂ ଵଦାମି
ମନ୍ତ୍ର: ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ, ସୋମ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏହି କଥାର ସାକ୍ଷୀ ରହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ଆମେ ଖୁସି ହେଇ, ମୋର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସତ୍ଯେନ ଧାର୍ଯତେ ଭୂମିର୍ଭୂମିଃ ସତ୍ଯେନ ତିଷ୍ଠତି
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଧରିଥାଏ; ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅଡ଼ିଆ ରହିଥାଏ।
ଏଵଂ ସତ୍ଯଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵୀକ୍ଷଣଂ ପୁନଃ 127.
ଏପରି ଭାବେ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁଣି ଦେଖିବା ଉଚିତ—
ତିସ୍ରଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃ କୃତ୍ଵା ଦେଵଂ ଭାଗଵତଂ ଗୁରୁମ୍
ଭଗବାନ, ଭକ୍ତ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି—
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଗୁରୁଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଲବ୍ଧା ଦୀକ୍ଷା ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, କେବେ କେବେ ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଯାଏ।
ଏଵଂ ପ୍ରସାଦଯିତ୍ଵା ତୁ ଶିଷ୍ଯୋ ମନ୍ତ୍ରେଣ ସୁନ୍ଦରି
ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଶିଷ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯମେଵ ଯତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
କେବଳ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏବଂ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି,
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦେନ ଗତୋଽସି ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଚ ଦୀକ୍ଷା ସକମଣ୍ଡଲୁଶ୍ଚ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପାରେ, ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇଛ, ଦୀକ୍ଷା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ମିଳିଛି।
ତତୋ ମୁଖପଦଂ କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତୋ ଗୁରୁଣା ତଥା
ତାପରେ, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୁରୁ ଏଭଳି ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଧୋଽଧୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଦ୍ଯହଂ ଭ୍ରାମ୍ଯଲ୍ଲଁବ୍ଧୋ ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଦୀକ୍ଷା ଚ ଲବ୍ଧା
ମୁଁ ଯଦି ତଳକୁ ତଳକୁ ଯାଇ ଘୁରିବି, ତେବେ ଗୁରୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୀକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।
ଏତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ମୁଖପଦଂ କାରଯେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଵୈ ଵାସ ଆଦତ୍ତେ ଗୃହ୍ଣ ଵତ୍ସ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ବସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରେ; ହେ ପୁତ୍ର, କମଣ୍ଡଳୁ ନେ।
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ଗନ୍ଧପାତ୍ରାଣି ସର୍ଵଗନ୍ଧଂ ସୁଖୋଚିତମ୍ 127.
ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ମନରଞ୍ଜକ ଗନ୍ଧପାତ୍ର ନେ।
ମଧୁପର୍କଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ତ୍ଵିମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍
ମଧୁପର୍କ ନେଇ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣୌ ଗୁରୋର୍ଯତ୍ନାତ୍ସୁତୋଷଯେତ୍ ଗୁରୂପଦିଷ୍ଟଂ ସନ୍ଧାର୍ଯ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍
ତାପରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ଯାହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି, ତାହା ମନେ ରଖି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ମନ୍ତ୍ରଃ – ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଭାଗଵତାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଗୁରୁଶ୍ଚ ମେ ସର୍ଵକାମକ୍ଷଯଂ ଚକାର
ମନ୍ତ୍ର: ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୋ ଗୁରୁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି।