ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଏତନ୍ମେ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ଚ ମେ

ଏହା ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଏବଂ ଏହା ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ କୌତୁହଳ।

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନଃ

ତାପରେ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣି, ବଦଳ ଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ଭଳି—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଦେଵା ଏତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ଯେ ଚ ଯୋଗଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ଦେବତାମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।'

ଏତଂ ଧର୍ମଂ ଵରାରୋହେ ମଙ୍ଗଲ୍ଯଂ ମୁଖନିଃସୃତମ୍

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଧର୍ମ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ମୋ ମୁଖରୁ କହାଯାଇଛି।

ଯଚ୍ଚ ପୃଚ୍ଛସି ମେ ଭଦ୍ରେ ଦୀକ୍ଷାଂ ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍

ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେହି ହେଉଛି ଦୀକ୍ଷା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କଥା।

ମଯୋକ୍ତାଂ ଲଭତେ କଶ୍ଚିଦ୍ଦୀକ୍ଷାଂ ଚୈଵ ସୁଖାଵହାମ୍ 127.

ମୁଁ କହିଥିବା ଦୀକ୍ଷା ଯିଏ ପାଉଛି, ସେ ସୁଖ ପାଇଥାଏ।

ହରନ୍ତି ମନୁଜା ଯେନ ଗର୍ଭସଂସାରସାଗରାତ୍

ଏହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଜନ୍ମ ଓ ସଂସାରର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି।

ଅଭିଗଚ୍ଛେଦ୍ଗୁରୁଂ ଦେଵି ଶାଧି ଶିଷ୍ଯୋଽସ୍ମି ମାଂ ଗୁରୋ

ହେ ଦେବୀ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କର; ମୋତେ ଶିଖାଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଶିଷ୍ୟ।

ଲାଜା ମଧୁ କୁଶାଶ୍ଚୈଵ ଘୃତଂ ଚାମୃତସନ୍ନିଭମ୍

ଭୁନା ଧାନ, ମଧୁ, କୁଶ ଏବଂ ଅମୃତ ସମାନ ଘୃତ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ।

କୃଷ୍ଣାଜିନଂ ଚ ପାଲାଶଂ ଦଣ୍ଡଂ ଚୈଵ କମଣ୍ଡଲୁମ୍

କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ, ପାଳାଶ କାଠ, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ କମଣ୍ଡଳୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯନ୍ତ୍ରିକାମର୍ଘପାତ୍ରଂ ଚ ଚରୁସ୍ଥାଲୀଂ ସଦର୍ଵିକାମ୍

ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର, ଚମଚ ଏବଂ ଚରୁ ଥାଲି ସହିତ ଏକ ଚମଚ ଦେବା ଉଚିତ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନ୍ନପାନଂ ଚ କର୍ମଣ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂଚଯାନ୍

ଖାଇବା ଓ ଉପଭୋଗ କରିବା ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯାନି କାନି ଚ ବୀଜାନି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ

ଯେଉଁଠି ମାନେ ବିଜ ଅଛି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣି ଦେବା ଉଚିତ।

ଏତାନ୍ଯେଵୋପହାର୍ଯାଣି ଗୁରୁମୂଲେ ତତଃ ପରମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନୁହେଁ।

ଗୁରୋସ୍ତୁ ଚରଣୌ ଗୃହ୍ଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ

ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଧରି, 'ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି କହ।

ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦୀକ୍ଷମାଣସ୍ତୁ ଚତୁରସ୍ରାଂ ତୁ ଷୋଡଶହସ୍ତାଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ଚ କଲଶୋପରି ଯୁଞ୍ଜେତ୍ ।। 127.

ଯିଏ ଦୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେ ଚତୁର୍କୋଣ ଏବଂ ଷୋଳ ହସ୍ତ ପରିମାଣର ଏକ ଅଞ୍ଚଳ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଉପରେ କଳଶ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଧାନ୍ଯୋପରିଦୃଢଂ ନଵମ୍

ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକ ନୂତନ ଧାନ ତଳା ଭଲ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ଯୋପରି ତିଲୈଃ ପୂର୍ଣପାତ୍ରଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଵିଧାନତଃ

ତାହାର ଉପରେ ତିଳ ଭରା ପାତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତତ୍ରାର୍ଚନଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ଗୁରୁଧର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ସେଠାରେ ପୂଜା ବିଧି କରି, ଗୁରୁଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ୟ କରାଯାଏ।

ଚତୁରଃ କଲଶାନ୍ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚତୁଷ୍ପାର୍ଶ୍ଵେଷୁ ସୁନ୍ଦରି

ଚାରିପାଖରେ ଚାରିଟି କଳଶ ରଖିବା ଉଚିତ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।

ସର୍ଵତଃ ଶୁକ୍ଲସୂତ୍ରେଣ ଵେଷ୍ଟଯେତ ତଥାନଘେ

ସମସ୍ତ ଚାରିପାଖରେ ଧଳା ସୂତରେ ବାନ୍ଧିବା ଉଚିତ, ହେ ନିର୍ମଳା।

ଏଵଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦୀକ୍ଷାପ୍ରଯୋଜକଃ

ଏପରି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ଦୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ।

ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଚ ସଂଗୃହ୍ଯ ଗୁରୁକର୍ମଵିନିଶ୍ଚିତଃ

ଯଥାନିୟମ ଭାବରେ ସମସ୍ତ କାମ କରି, ଗୁରୁଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପରେ,

ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଭୂତ୍ଵା ପୂର୍ଵମୁଖସ୍ତତଃ

ଯଥାନିୟମ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି,

ଯସ୍ତୁ ଭାଗଵତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଭାଗଵତଃ ଶୁଚିଃ

ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଭାଗବତଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଭାଗବତ,

କନ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନସ୍ତାଂସ୍ତୁ କର୍ମଣା ନୋପପାଦଯେତ୍ 127.

କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ ଦେବା ପରେ, ସେ ଲୋକମାନେ ଆଉ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଭାର୍ଯାଂ ପ୍ରିଯସଖୀଂ ଯସ୍ତୁ ସାଧ୍ଵୀଂ ହିଂସତି ନିର୍ଘୃଣଃ

ଯିଏ ନିର୍ଦୟ ଭାବରେ ନିଜ ଭଲ ପରିଚୟ ଭାର୍ଯା କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ସଖୀଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାଏ,

ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନଶ୍ଚ କୃତଘ୍ନଶ୍ଚ ଗୋଘ୍ନଶ୍ଚ କୃତପାତକାଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ, କୃତଘ୍ନ, ଗାଏ ହତ୍ୟାକାରୀ—ଏମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପୀ।

ବିଲ୍ଵଵୃକ୍ଷୋଦୁମ୍ବରୌ ଚ ତଥା ଚାନ୍ଯେ କଦାଚନ

ବିଳ୍ବ ଏବଂ ଉଦୁମ୍ବର ଗଛ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗଛମାନେ ଯେଉଁ କଣସି ସମୟରେ,