ଵରାହପୁରାଣମ୍

ତତସ୍ତୀର୍ଥାଵଧିଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଭୂରିଶଃ 126.

ତାପରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ।

ନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ତୁ ସମାସାଦ୍ଯ ରାଜପୁତ୍ରୋ ମହାତପାଃ 126.

ନିର୍ମାଳ୍ୟ ପାଇଁ, ରାଜପୁତ୍ର ଯିଏ ମହାତପସ୍ବୀ—

ଯୁଧ୍ଯମାନା ତୁ ତେନୈଵ ନକୁଲେନ ନିପାତିତା 126.

ସେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ନକୁଳ ତାକୁ ପଡିଇଦେଲେ।

ତେଜସାଂ ଚ ମହତ୍ତେଜସ୍ତପସାଂ ଚ ମହତ୍ତପଃ 126.

ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ମହାଶକ୍ତି, ତପସ୍ବୀଙ୍କର ମହାତପ।

ଚତୁର୍ଭୁଜଶ୍ଚ ଜାଯେତ ମଲ୍ଲୋକେଷୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ ମମ ଭକ୍ତସୁଖାର୍ଥାଯ କିମନ୍ଯତ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି

ସେ ଚାରି ହାତରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସ୍ଥିତ ହେବେ, ମୋ ଭକ୍ତଙ୍କର ସୁଖ ପାଇଁ। ଆଉ କଣ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ଇତି ଶ୍ରୀଵରାହପୁରାଣେ ଭଗଵଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକ ମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରୈଭ୍ଯାନୁଗ୍ରହଣଂ ନାମ ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ

ଏଭଳି, ଶ୍ରୀବରାହପୁରାଣରେ, ଭଗବତ୍ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, କୁବ୍ଜାମ୍ରକର ମହିମାରେ, ରୈଭ୍ୟଙ୍କୁ କୃପା ଦେବା ନାମକ ଏହି ଏକଶ ଶତ ଛଅ ଅଧ୍ୟାୟ।

ଅଥ ବ୍ରାହ୍ମଣଦୀକ୍ଷାସୂତ୍ରଵର୍ଣନମ୍ ଏଵଂ ଧର୍ମାଂସ୍ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବହୁମୋକ୍ଷାର୍ଥକାରଣାତ୍

ଏବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୀକ୍ଷା ସୂତ୍ରର ବର୍ଣ୍ନନା: ଏଭଳି ଧର୍ମ ଶୁଣି, ମୁକ୍ତି ପାଇଁ—

ଅହୋ ପ୍ରଭାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ କଥ୍ଯମାନୋଽତିପୁଷ୍କଲମ୍ .

ହାଁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ ବଡ଼ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି।

ଵିମୋହା ଚ ଵିଶୁଦ୍ଧା ଚ ଶୃଣ୍ଵାନାହଂ ତ୍ଵିମାଂ ପ୍ରଭୋ

ମୁଁ ଏହି ଭ୍ରମ ଓ ପବିତ୍ରତା ଶୁଣୁଛି, ମୋ ପ୍ରଭୁ।

ପୁନଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତେ ଦେଵ ସଂଶଯଂ ଧର୍ମସଂହିତମ୍

ପୁନି ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ଦେବ, ଧର୍ମ ସଂପର୍କିତ ଏକ ସଂଶୟ।

ଏତନ୍ମେ ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ଚ ମେ

ଏହା ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ଏବଂ ଏହା ମୋର ସବୁଠୁ ବଡ଼ କୌତୁହଳ।

ତତୋ ମହୀଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନଃ

ତାପରେ ଭୂମିର କଥା ଶୁଣି, ବଦଳ ଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ଭଳି—

ଶ୍ରୀଵରାହ ଉଵାଚ ଦେଵା ଏତନ୍ନ ଜାନନ୍ତି ଯେ ଚ ଯୋଗଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତା

ଶ୍ରୀବରାହ କହିଲେ: 'ଦେବତାମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।'

ଏତଂ ଧର୍ମଂ ଵରାରୋହେ ମଙ୍ଗଲ୍ଯଂ ମୁଖନିଃସୃତମ୍

ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଧର୍ମ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ମୋ ମୁଖରୁ କହାଯାଇଛି।

ଯଚ୍ଚ ପୃଚ୍ଛସି ମେ ଭଦ୍ରେ ଦୀକ୍ଷାଂ ଭାଗଵତୀଂ କଥାମ୍

ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେହି ହେଉଛି ଦୀକ୍ଷା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ କଥା।

ମଯୋକ୍ତାଂ ଲଭତେ କଶ୍ଚିଦ୍ଦୀକ୍ଷାଂ ଚୈଵ ସୁଖାଵହାମ୍ 127.

ମୁଁ କହିଥିବା ଦୀକ୍ଷା ଯିଏ ପାଉଛି, ସେ ସୁଖ ପାଇଥାଏ।

ହରନ୍ତି ମନୁଜା ଯେନ ଗର୍ଭସଂସାରସାଗରାତ୍

ଏହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଜନ୍ମ ଓ ସଂସାରର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି।

ଅଭିଗଚ୍ଛେଦ୍ଗୁରୁଂ ଦେଵି ଶାଧି ଶିଷ୍ଯୋଽସ୍ମି ମାଂ ଗୁରୋ

ହେ ଦେବୀ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କର; ମୋତେ ଶିଖାଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ଶିଷ୍ୟ।

ଲାଜା ମଧୁ କୁଶାଶ୍ଚୈଵ ଘୃତଂ ଚାମୃତସନ୍ନିଭମ୍

ଭୁନା ଧାନ, ମଧୁ, କୁଶ ଏବଂ ଅମୃତ ସମାନ ଘୃତ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ।

କୃଷ୍ଣାଜିନଂ ଚ ପାଲାଶଂ ଦଣ୍ଡଂ ଚୈଵ କମଣ୍ଡଲୁମ୍

କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ, ପାଳାଶ କାଠ, ଦଣ୍ଡ ଏବଂ କମଣ୍ଡଳୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯନ୍ତ୍ରିକାମର୍ଘପାତ୍ରଂ ଚ ଚରୁସ୍ଥାଲୀଂ ସଦର୍ଵିକାମ୍

ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର, ଚମଚ ଏବଂ ଚରୁ ଥାଲି ସହିତ ଏକ ଚମଚ ଦେବା ଉଚିତ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯାନ୍ନପାନଂ ଚ କର୍ମଣ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵ ସଂଚଯାନ୍

ଖାଇବା ଓ ଉପଭୋଗ କରିବା ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଦେବା ଉଚିତ।

ଯାନି କାନି ଚ ବୀଜାନି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ

ଯେଉଁଠି ମାନେ ବିଜ ଅଛି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣି ଦେବା ଉଚିତ।

ଏତାନ୍ଯେଵୋପହାର୍ଯାଣି ଗୁରୁମୂଲେ ତତଃ ପରମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଉପହାର ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଦରକାର ନୁହେଁ।

ଗୁରୋସ୍ତୁ ଚରଣୌ ଗୃହ୍ଯ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ତେ

ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଧରି, 'ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?' ବୋଲି କହ।

ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦୀକ୍ଷମାଣସ୍ତୁ ଚତୁରସ୍ରାଂ ତୁ ଷୋଡଶହସ୍ତାଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ଚ କଲଶୋପରି ଯୁଞ୍ଜେତ୍ ।। 127.

ଯିଏ ଦୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ଯାଉଛି, ସେ ଚତୁର୍କୋଣ ଏବଂ ଷୋଳ ହସ୍ତ ପରିମାଣର ଏକ ଅଞ୍ଚଳ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାହାର ଉପରେ କଳଶ ରଖିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଧାନ୍ଯୋପରିଦୃଢଂ ନଵମ୍

ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏକ ନୂତନ ଧାନ ତଳା ଭଲ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ଯୋପରି ତିଲୈଃ ପୂର୍ଣପାତ୍ରଂ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଵିଧାନତଃ

ତାହାର ଉପରେ ତିଳ ଭରା ପାତ୍ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତତ୍ରାର୍ଚନଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ଗୁରୁଧର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ସେଠାରେ ପୂଜା ବିଧି କରି, ଗୁରୁଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ୟ କରାଯାଏ।