ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦିନାନି ଦଶ ପଂଚୈତତ୍କୃତମେଵ ହି ମାମକମ୍

ଦଶ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପାଇଁ, ଏହା ମୋର ନିୟମ।

ଜାଯତେ ଚ ଚତୁର୍ବାହୁର୍ମମ ଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ଚାରିଟି ହାତ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମୋର ଲୋକରେ ବସିଥାଏ।

ଯେନ ଚିହ୍ନେନ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ତୀର୍ଥଂ ତଚ୍ଚ ମହତ୍ତରମ୍

ଯେଉଁ ଚିହ୍ନରେ ତୀର୍ଥ ଚିହ୍ନି ଯାଏ—ସେ ତୀର୍ଥ ସବୁଠୁ ବଡ଼।

ଚତୁର୍ଵିଂଶତିର୍ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯେନ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଖଲୁ

ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁ ଚିହ୍ନରେ ଏହା ଚିହ୍ନି ଯାଏ।

ଶକ୍ରତୀର୍ଥମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ଶକ୍ରତୀର୍ଥ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହା ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଶକ୍ରସ୍ତୁ ଵସତେ ଲୋକେ ଵଜ୍ରହସ୍ତୋ ନ ସଂଶଯଃ

ଶକ୍ର ଏହି ଲୋକରେ ବସିଥାଏ, ବଜ୍ରଧାରୀ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଉପୋଷ୍ଯ ଦଶରାତ୍ରାଣି ମମ ଲୋକାଯ ଗଚ୍ଛତି

ଦଶ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଏକଚିତ୍ତଂ ସମାଧାଯ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଶୁଣ ଶୁଣ୍ଦରୀ, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା।

ଶକ୍ରତୀର୍ଥସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ତେ ଵସୁଧେ ପରିକୀର୍ତ୍ତିତମ୍

ଶକ୍ର ତୀର୍ଥର ଚିହ୍ନ ତୁମକୁ, ମୃଦା, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।

ଵରୁଣେନ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସହସ୍ରଂ ପଞ୍ଚ ସପ୍ତ ଚ 126.

ଏଠାରେ ବରୁଣ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଏବଂ ସାତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମୃତୋ ଵାପି ପୁରୁଷଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ସେ ଜୀବନରେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯାହା ପାଏ—

ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗମନୋ ଭୂତ୍ଵା ଏଵମେଵ ନ ସଂଶଯଃ

ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଯାଏ, ଏହିପରି, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସର୍ଵସଙ୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।

ତତ୍ର ଧାରା ପତତ୍ଯେକା ଏକରୂପା ସଦା ଭଵେତ୍

ସେଠାରେ ଏକ ଧାରା ସଦା ଏକା ଆକାରରେ ପଡ଼ିଥାଏ।

ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରକଂ ନାମ ତସ୍ମିନ୍କୁବ୍ଜାମ୍ରକେ ପରମ୍

ସେ କୁବ୍ଜାମ୍ର ଉଦ୍ୟାନରେ, ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରକ ନାମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି।

ତ୍ରଯାଣାମଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ

ସେଠାରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତିନି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ କୁଲଵାଞ୍ଜାଯତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇ, ବଂଶବାନ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମୁକ୍ତସଙ୍ଗୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

କିମ୍ବା ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଥିବା ଲୋକ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ।

ତସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି

ସେ ତୀର୍ଥର ଚିହ୍ନ ମୁଁ କହିବି; ଶୁଣ, ଶୁଣ୍ଦରୀ।

ଵିମଲା ଗାଙ୍ଗତା ଯତ୍ର ଗଙ୍ଗାଜଲଵିମିଶ୍ରିତମ୍ 126.

ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଗାଙ୍ଗତା ଗଙ୍ଗା ଜଳ ସହ ମିଶିଥାଏ।

ଗଂଧମାଲ୍ଯୋପହାର୍ଯାଣି ଭକ୍ଷଯଂତୀ ଯଦୃଚ୍ଛଯା 126.

ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଫୁଲର ଅର୍ପଣ ଭୋଗ କରେ।

ରମତୋ ଧୂମକେତୋଶ୍ଚ ଵହ୍ନେଶ୍ଚୈଵ ଯଥା ତଥା 126.

ଯେପରି ଧୂମକେତୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି—

କୁପିତୋ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଵୈ ରାଜପୁତ୍ରୀମଭାଷତ 126.

କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ରାଜପୁତ୍ର ରାଜପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଦର୍ଶନୀଯଃ ସୁରୂପଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞାଂ ଯୋଗ୍ଯୋ ଗୃହେଷୁ ଚ ।। 126.

ସେ ଦେଖିବାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ରାଜା ଓ ଘରେ ଯୋଗ୍ୟ।

ସନ୍ମୁଖତ୍ଵେନ ଚ ସଦା ତଦ୍ଵଦ୍ଵାଂ ଯାଽଭଵତ୍ପୁରା 126.

ସେ ସଦା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ରହି, ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲେ।

ତତୋଽଭଵନ୍ମମ କ୍ରୋଧୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାତିତମଗ୍ରତଃ

ତାପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ପଡିଛି, ତେଣୁ ମୋ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉପଜିଲା।

ଵଧୂପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋସଲାନାଂ ଜନେଶ୍ଵରଃ 126.

ବଧୁ ଓ ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, କୋଶଳ ଜନଙ୍କର ରାଜା—

ଅଵଶ୍ଯମେଵ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ମମ ସନ୍ନିଧୌ 126.

ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ କହିବାକୁ ପଡିବ।

ତତଃ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରହସ୍ଯାହ କୁମାରଂ ସ ଜନାଧିପଃ ଵଦ ପୁତ୍ର ମହାଭାଗ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟଂ ମଯା ହି ଯତ୍ ।। 126.

ତାପରେ ରାଜା ହସି ନିଜ ପୁଅକୁ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆଗରୁ ମୁଁ ଯାହା ପଚାରିଥିଲି, ସେଥିରେ କହ।'