ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନ ହି କଶ୍ଚିଦ୍ଵିଜାନାତି ଶାସ୍ତ୍ରଂ ମମ ନ ଯଶ୍ଚ ଵୈ

ମୋର ଶାସ୍ତ୍ର କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏକଚିତ୍ତଂ ସମାଧାଯ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଵସୁନ୍ଧରେ

ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣ, ବସୁଧା।

ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥଂ ମହାଭାଗେ ଦୀପ୍ତମନ୍ତଂ ସଵୈଷ୍ଣଵମ୍

ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥ, ମହାଭାଗେ, ଦୀପ୍ତ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବୈଷ୍ଣବ।

ପ୍ରାପ୍ନୋତି ତନ୍ମହାଭାଗେ ସ୍ନାନମାତ୍ରାନ୍ନ ସଂଶଯଃ

ମହାଭାଗେ, ସେଠାରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ତାହାର ଫଳ ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଂଶତ୍ଯହୋରାତ୍ରାନ୍ମମ ଲୋକାଯ ଗଚ୍ଛତି

କେହି ଏଠାରେ କୁଂ ଶୁଣି, ଏଠାରେ ଉନିଶ ଦିନ ରାତି ରହିଲେ, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଯେନ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ପ୍ରାଜ୍ଞୈର୍ମମ ଭକ୍ତଂ ସୁଖାଵହମ୍

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମୋର ଭକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି, ଯାହା ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ।

ଉଷ୍ଣକାଲେ ଭଵେଚ୍ଛୀତମେଵଂ ଚିହ୍ନଂ ତୁ ତଦ୍ଭଵେତ୍

ଗରମ ପରିବେଶରେ ଏହା ଠଣ୍ଡା ହୋଇଯାଏ—ଏହି ଚିହ୍ନ ଅଟୁଟ।

ତରନ୍ତି ମାନଵା ଯେନ ଘୋରଂ ସଂସାରସାଗରମ୍

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।

ଵାଯଵ୍ଯମିତିଵିଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥଂ ଧର୍ମାଦ୍ଵିନିସ୍ସୃତମ୍ । ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ତୁ ଯଃ ସ୍ନାତଃ କୃତନିତ୍ଯୋଦକକ୍ରିଯଃ

ବାୟବ୍ୟ ନାମକ ତୀର୍ଥ, ଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ; ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରି ନିତ୍ୟ ଜଳକ୍ରିୟା କରିଥାଏ,

ଵାଜପେଯସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନିଷ୍କଲମ୍ 126.

ସେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପାଏ।

ଦିନାନି ଦଶ ପଂଚୈତତ୍କୃତମେଵ ହି ମାମକମ୍

ଦଶ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଦିନ ପାଇଁ, ଏହା ମୋର ନିୟମ।

ଜାଯତେ ଚ ଚତୁର୍ବାହୁର୍ମମ ଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ

ସେ ଚାରିଟି ହାତ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ମୋର ଲୋକରେ ବସିଥାଏ।

ଯେନ ଚିହ୍ନେନ ଵିଜ୍ଞେଯଂ ତୀର୍ଥଂ ତଚ୍ଚ ମହତ୍ତରମ୍

ଯେଉଁ ଚିହ୍ନରେ ତୀର୍ଥ ଚିହ୍ନି ଯାଏ—ସେ ତୀର୍ଥ ସବୁଠୁ ବଡ଼।

ଚତୁର୍ଵିଂଶତିର୍ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଯେନ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଖଲୁ

ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁ ଚିହ୍ନରେ ଏହା ଚିହ୍ନି ଯାଏ।

ଶକ୍ରତୀର୍ଥମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵସଂସାରମୋକ୍ଷଣମ୍

ଶକ୍ରତୀର୍ଥ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହା ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଶକ୍ରସ୍ତୁ ଵସତେ ଲୋକେ ଵଜ୍ରହସ୍ତୋ ନ ସଂଶଯଃ

ଶକ୍ର ଏହି ଲୋକରେ ବସିଥାଏ, ବଜ୍ରଧାରୀ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଉପୋଷ୍ଯ ଦଶରାତ୍ରାଣି ମମ ଲୋକାଯ ଗଚ୍ଛତି

ଦଶ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଏ।

ଏକଚିତ୍ତଂ ସମାଧାଯ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଶୁଣ ଶୁଣ୍ଦରୀ, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା।

ଶକ୍ରତୀର୍ଥସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ତେ ଵସୁଧେ ପରିକୀର୍ତ୍ତିତମ୍

ଶକ୍ର ତୀର୍ଥର ଚିହ୍ନ ତୁମକୁ, ମୃଦା, ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।

ଵରୁଣେନ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସହସ୍ରଂ ପଞ୍ଚ ସପ୍ତ ଚ 126.

ଏଠାରେ ବରୁଣ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଏବଂ ସାତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମୃତୋ ଵାପି ପୁରୁଷଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ସେ ଜୀବନରେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯାହା ପାଏ—

ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଗମନୋ ଭୂତ୍ଵା ଏଵମେଵ ନ ସଂଶଯଃ

ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଯାଏ, ଏହିପରି, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସର୍ଵସଙ୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମମ ଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସେ ମୋ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।

ତତ୍ର ଧାରା ପତତ୍ଯେକା ଏକରୂପା ସଦା ଭଵେତ୍

ସେଠାରେ ଏକ ଧାରା ସଦା ଏକା ଆକାରରେ ପଡ଼ିଥାଏ।

ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରକଂ ନାମ ତସ୍ମିନ୍କୁବ୍ଜାମ୍ରକେ ପରମ୍

ସେ କୁବ୍ଜାମ୍ର ଉଦ୍ୟାନରେ, ସପ୍ତସାମୁଦ୍ରକ ନାମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି।

ତ୍ରଯାଣାମଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ

ସେଠାରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ତିନି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ କୁଲଵାଞ୍ଜାଯତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ତାପରେ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ ହୋଇ, ବଂଶବାନ୍ତ ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

ଅଥାତ୍ର ମୁଞ୍ଚତେ ପ୍ରାଣାନ୍ମୁକ୍ତସଙ୍ଗୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

କିମ୍ବା ଏଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଥିବା ଲୋକ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ।

ତସ୍ଯ ଚିହ୍ନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥସ୍ଯ ଶୃଣୁ ସୁନ୍ଦରି

ସେ ତୀର୍ଥର ଚିହ୍ନ ମୁଁ କହିବି; ଶୁଣ, ଶୁଣ୍ଦରୀ।