ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦୁର୍ଜଯୋଽପି ମହଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥଵାଜିଭିଃ । ସଂଯୋଜ୍ଯ ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜ୍ଯଵୃଦ୍ଧିଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୦.

ଦୁର୍ଜୟ ମହାନ ରାଜ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସେନା ସହିତ ପାଇ, ରାଜ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କିପରି ହେବ, ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ମେଧାଵୀ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥପତ୍ତିଭିଃ । ସମେତାଂ ଵାହିନୀଂ କୃତ୍ଵା ଉତ୍ତରାଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ । ତସ୍ଯ ଚୋତ୍ତରତୋ ଦେଶାଃ ସର୍ଵେ ସିଦ୍ଧା ମହାତ୍ମନଃ ।। ୧୦.

ଏପରି ଭାବି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଣିଷ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ମିଶାଇ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତର ପଟେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେଶ ସିଦ୍ଧମାନେ ଅଧିକୃତ କରିଥିଲେ।

ଭାରତାଖ୍ଯମିଦଂ ଵର୍ଷଂ ସାଧଯିତ୍ଵା ସୁଦୁର୍ଜଯଃ । ତତଃ କିଂପୁରୁଷଂ ନାମ ଵର୍ଷଂ ତେନାପି ସାଧିତମ୍ ।। ୧୦.

ଭାରତ ନାମକ ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ଦେଶକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ପୁନି କିମ୍ପୁରୁଷ ନାମକ ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିନ କରିଲେ।

ତତଃ ପରତରଂ ଚାନ୍ଯଦ୍ଧରିଵର୍ଷଂ ଜିଗାଯ ସଃ । ରମ୍ଯଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଚାପି କୁରୁଭଦ୍ରାଶ୍ଵମେଵ ଚ । ଇଲାଵୃତଂ ମେରୁମଧ୍ଯମେତତ୍ ସର୍ଵଂ ଜିଗାଯ ସଃ ।। ୧୦.

ତାପରେ ସେ ଆଉ ଏକ ଦେଶ, ହରିବର୍ଷ ନାମକ ମଧୁର ଓ ସୁନାର ଦେଶ, କୁରୁଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଓ ଇଳାବୃତ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ଏହି ଇଳାବୃତ ହେଉଛି ମେରୁ ପର୍ବତର ମଧ୍ୟଭାଗ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଅଧିନ କଲେ।

ଜିତ୍ଵା ଜମ୍ବ୍ଵାଖ୍ଯମେତଦ୍ଧି ଦ୍ଵୀପଂ ଯାଵଦସୌ ନୃପଃ । ଜଗାମ ଦେଵରାଜାନଂ ଜେତୁଂ ସର୍ଵସୁରାନ୍ଵିତମ୍ ।। ୧୦.

ଏହି ଭଳି ଜମ୍ବୁ ନାମକ ଦ୍ୱୀପକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଯାଇଲେ।

ମେରୁପର୍ଵତମାରୁହ୍ଯ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଦାନଵାନ୍ । ଗୁହ୍ଯକାନ୍ କିଂ ନରାନ୍ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ମୁନିଃ । ନାରଦୋ ଦୁର୍ଜଯଜଯଂ ଦେଵରାଜାଯ ଶଂସତ ।। ୧୦.

ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୁନି ନାରଦ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ, ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନର ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କ ଜୟ ସମ୍ବାଦ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ତତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତୋ ଲୋକପାଲୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ । ଜଗାମ ଦୁର୍ଜଯଂ ହନ୍ତୁଂ ସୋଽଚିରେଣାସ୍ତ୍ରନିର୍ଜ୍ଜିତମ୍ । ଵିହାଯ ପର୍ଵତଂ ମେରୁଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକମିହାଗତଃ ।। ୧୦.

ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଜିତା ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଛାଡ଼ି ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସିଲେ।

ପୂର୍ଵଦେଶେ ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଲୋକପାଲୈଃ ସମଂ ପ୍ରଭୁଃ । ସ୍ଥିତଵାଂସ୍ତସ୍ଯ ସୁମହଚ୍ଚରିତଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୧୦.

ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ରହିଲେ; ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ବଡ଼ ଘଟଣା ଘଟିବ।

ଦୁର୍ଜଯଶ୍ଚ ସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଯାଵତ୍ ପ୍ରତିନିଵର୍ତ୍ତତେ । ଗନ୍ଧମାଦନପୃଷ୍ଠେ ତୁ ସ୍କନ୍ଧାଵାରନିଵେଶନମ୍ । କୃତ୍ଵାଽଵସ୍ଥିତସଂଭାରମାଗତଂ ତାପସୌ ତୁ ତମ୍ ।। ୧୦.

ଦୁର୍ଜୟ ଦେବମାନେକୁ ଜିତି ଫେରିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଢାଳାଣୀରେ ଶିବିର ଗଠନ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଚିଢ଼ାଇ ରଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଇ ତାପସ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।

ତାଵଗତାଵଥାବ୍ରୂତାଂ ରାଜନ୍ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯ ଲୋକପାଃ । ନିଵାରିତାସ୍ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ଲୋକପାଲୈର୍ଵିନା ଜଗତ୍ । ନ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତ ତସ୍ମାନ୍ ନୌ ଦେହି ତତ୍ପଦମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇଜଣ ଆସି, ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ କହିଲେ: "ତୁମେ ସମସ୍ତ କିଛି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ; ଲୋକପାଳମାନେ ବିନା ଏହି ସଂସାର ଚାଲେନି। ତେଣୁ ଆମକୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ତତସ୍ତୌ ତୁ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯଃ ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍ । କୌ ଭଵନ୍ତାଵିତି ତତସ୍ତାଵୂଚତୁରରିଂଦମୌ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୁଵିଦ୍ଯୁନ୍ନାମାନାଵସୁରାଵିତି ମାନଦ ।। ୧୦.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁର୍ଜୟ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ?" ତେବେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କହିଲେ: "ମୁଁମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ନ ନାମକ ଦାନବ।"

ତ୍ଵଯା ସମ୍ପ୍ରତି ଚେଚ୍ଛାମୋ ଧର୍ମ୍ଯଂ ସତ୍ସୁ ସୁସଂସ୍କୃତୌ । ଲୋକପାଲମତଂ ସର୍ଵମାଵାଂ କୁର୍ମ ସୁଦୁର୍ଜଯ ।। ୧୦.

"ଏବେ ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ଦୁର୍ଜୟ, ଆମେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭଲ ଭାବରେ ଲୋକପାଳଙ୍କ କାମ ସମସ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯେନ ତୌ ସ୍ଵର୍ଗେ ସନ୍ନିଵେଶିତୌ । ଲୌକପାଲୌ କୃତୌ ସଦ୍ଯସ୍ତତୋଽନ୍ତର୍ଧାନଂ ଜଗ୍ମତୁଃ ।। ୧୦.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୁର୍ଜୟ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲୋକପାଳ ଭାବେ ବସାଇଲେ; ସେମାନେ ସହସା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ତଯୋରପି ମହତ୍କର୍ମ ଚରିତଂ ଚ ଧରାଧରେ । ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାରାଜୋ ଦୁର୍ଜଯୋ ମନ୍ଦରୋପରି ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଘଟିଥିଲା; ମହାରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ରହିବେ।

ଧନଦସ୍ଯ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦନସନ୍ନିଭମ୍ । ମୁଦା ବଭ୍ରାମ ରମ୍ଯେଽସ୍ମିନ୍ ସ ଯାଵଦ୍ରାଜସତ୍ତମଃ ।। ୧୦.

ଧନଦଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବନ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସଦୃଶ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିଲେ।

ତାଵତ୍ସୁଵର୍ଣଵୃକ୍ଷାଧଃ କନ୍ଯାଦ୍ଵଯମପଶ୍ଯତ । ଅତୀଵରୂପସଂପନ୍ନମତୀଵାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍ ।। ୧୦.

ସେଠାରେ ସୁନା ଗଛ ତଳେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତି ରୂପବତୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ କ ଇମେ ଶୁଭଲୋଚନେ । ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଯାଵତ୍ ସ କ୍ଷଣମେକଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ତସ୍ମିନ୍ ଵନେ ତାଵଦୁଭୌ ତାପସୌ ସୋଽଵଲୋକଯତ୍ ।। ୧୦.

ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ଭାବିଲେ—'ଏମିତି ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଏମାନେ କିଏ?' ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥମିଲେ। ସେଇ ବନରେ ସେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।

ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ରାଜା ଯଯୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରାଂ ମୁଦମ୍ । ଅଵତୀର୍ଯ ଦ୍ଵିପାତ୍ ତୂର୍ଣଂ ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ତଯୋଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୧୦.

ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଦ୍ୱିପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ନିଜେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଉପଵିଷ୍ଟଃ ସ ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ କୌଶ୍ଯେ ଦତ୍ତେ ଵରାସନେ । ପୃଷ୍ଟଃ କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତଶ୍ଚାସି କସ୍ଯ ଵା କିମିହ ସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ସେ କୌଶେୟରେ ତିଆରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଦୁଇ ତାପସ ସହ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? କାହାର? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛ?"

ତୌ ପ୍ରହସ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ । ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଦୁର୍ଜଯୋ ନାମ ନାମତଃ ।। ୧୦.

ସୁପ୍ରତୀକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ହସି କହିଲେ, "ମୋର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ତାହାର ନାମ ହେଉଛି ଦୁର୍ଜୟ।"

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସର୍ଵରାଜାନୋ ଜିଗୀଷନ୍ନିହ ସତ୍ତମୌ । ଆଗତୋଽସ୍ମି ଧ୍ରୁଵଂ ଚୈଵ ସ୍ମର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋଽହଂ ତପୋଧନୌ । ଭଵନ୍ତୌ କୌ ସମାଖ୍ଯାତଂ ମମାନୁଗ୍ରହକାଙ୍କ୍ଷଯା ।। ୧୦.

ମୁଁ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ହେ ମହାନ ଋଷିମାନେ, ଆପଣମାନେ ସଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ କିଏ, ମୋ ଉପକୃତି ଆଶା କରି ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, କହନ୍ତୁ।

ତାପସାଵୂଚତୁଃ । ଆଵାଂ ହେତୃପ୍ରହେତ୍ରାଖ୍ଯୌ ମନୋଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଃ ସୁତୌ । ଆଵାଂ ଦେଵଵିନାଶାଯ ଗତୌ ସ୍ଵୋ ମେରୁପର୍ଵତମ୍ ।। ୧୦.

ଏହି ଦୁଇ ତାପସ କହିଲେ, "ଆମେ ହେତୃ ଓ ପ୍ରହେତୃ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କର ପୁଅ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଆସିଥିଲୁ।"

ତତ୍ରାଵଯୋର୍ମହାସୈନ୍ଯଂ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂକୁଲମ୍ । ଜିଗାଯ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ ।। ୧୦.

ସେଠାରେ ଆମର ବଡ଼ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶତେ ଶତେ ଓ ହଜାରେ ହଜାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିଦେଲା।

ତେ ଚ ଦେଵା ମହତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵଂ ନିପାତିତମ୍ । ଅସୁରୈରୁଜ୍ଝିତପ୍ରାଣଂ ତତସ୍ତେ ଶରଣଂ ଗତାଃ ।। ୧୦.

ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବଡ଼ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବା ଓ ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇଯିବା ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶରଣ ନେଲେ।

କ୍ଷୀରାବ୍ଧୌ ଯତ୍ର ଦେଵେଶୋ ହରିଃ ଶେତେ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ । ତତ୍ର ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍ ।। ୧୦.

ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ ହରି ନିଜେ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭକ୍ତି ସହିତ ଯାଇ ନମସ୍କାର କରି ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଦେଵଦେଵ ହରେ ସର୍ଵଂ ସୈନ୍ଯଂ ତ୍ଵସୁରସତ୍ତମୈଃ । ପରାଜିତଂ ପରିତ୍ରାହି ଭୀତଂ ଵିହ୍ଵଲ୍ଲୋଚନମ୍ ।। ୧୦.

"ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ହରି, ଆମର ସମସ୍ତ ସେନା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସୁରମାନେ ହାରାଇଦେଲେ; ଆମେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତିର ହୋଇଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।"

ତ୍ଵଯା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରାତାଃ ସ୍ମ କେଶଵ । ସହସ୍ତ୍ରବାହୋଃ କ୍ରୂରସ୍ଯ ସମରେ କାଲନେମିନଃ ।। ୧୦.

"ପୂର୍ବେ ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ କେଶବ, ଆପଣ ହଜାର ହାତ ଥିବା କ୍ରୂର କାଳନେମିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।"

ଇଦାନୀମପି ଦେଵେଶ ଅସୁରୌ ଦେଵକଣ୍ଟକୌ । ହେତୃପ୍ରହେତୃନାମାନୌ ବହୁସୈନ୍ଯପରିଚ୍ଛଦୌ । ତୌ ହତ୍ଵା ତ୍ରାହି ନଃ ସର୍ଵାନ୍ ଦେଵଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ ।। ୧୦.

"ଏବେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଏହି ଦୁଇ ଅସୁର, ହେତୃ ଓ ପ୍ରହେତୃ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଓ ବଡ଼ ସେନା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ।"

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଅହଂ ଯାସ୍ଯାମି ତୌ ହନ୍ତୁମିତ୍ଯୁଵାଚ ଜଗତ୍ପତିଃ ।। ୧୦.

ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା ନାରାୟଣ ବୋଲିଲେ, "ମୁଁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଯିବି," ଏହିପରି ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ।