ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅହଂ ମାଯାପ୍ରଲୋଭେନ ଗଙ୍ଗାତୀରମୁପାଗତଃ ତତଃ ସ୍ନାନଵିଧାନେନ ନିମଗ୍ନସ୍ତଜ୍ଜଲେଽମଲେ ।। 125.

ମାୟାର ଭ୍ରମରେ, ମୁଁ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଆସିଲି; ତାପରେ ସ୍ନାନର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ସେ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଡୁବିଲି।

ନ ତତ୍ର କିଂଚିଜ୍ଜାନାମି କିମିଦଂ କିଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ

ସେଠାରେ, ମୁଁ କିଛି ଜାଣିପାରିଲି ନାହିଁ—ଏହା କ’ଣ, କ’ଣ ଘଟୁଛି?

କେନଚିତ୍କାରଣେନାତ୍ର ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଜାହ୍ନଵୀଜଲେ

କିଛି କାରଣରେ, ମୁଁ ଜାହ୍ନବୀ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି।

ନିଷାଦ ପଶ୍ଯ କୁଣ୍ଡୀଂ ଚ ମାତ୍ରାଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଯଥା ପୁରା ଦଣ୍ଡଵସ୍ତ୍ରାଦି ଯତ୍କିଂଚିନ୍ନ ଜୀର୍ଣଂ ଗଙ୍ଗଯା ହୃତମ୍

ନିଷାଦ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଦେଖ କୁଣ୍ଡି, ଚଟାଇ, କପଡ଼ା; ଦଣ୍ଡ ଓ ବସ୍ତ୍ର—ଯାହା ଖରାପ ହୋଇନଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗଙ୍ଗା ନେଇଗଲା।

ଏଵଂ ତେନ ତତଶ୍ଚୋକ୍ତା ନିଷାଦୋଽଦୃଶ୍ଯତାଂ ଗତଃ

ଏଭଳି କହି, ନିଷାଦ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ସ ତତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦେଵି ତପସ୍ତପତି ନିଶ୍ଚିତମ୍

ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିତ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠମାନସ୍ଯ ଅପରାହ୍ଣଂ ତୁ ଜାଯତେ

ସେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ବିକାଳ ସମୟ ଆସିଗଲା।

କର୍ମଣ୍ଯାନି ଚ ପୁଷ୍ପାଣି ଆହୃତ୍ଯ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ

ପୂଜା ପାଇଁ ଫୁଲ ଆଣି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଵୃତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ମୁଖ୍ଯୈର୍ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନେଷୁ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ

ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କଲେ।

ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାତ୍ର ମାତ୍ରାଂ କୁଣ୍ଡୀଂ ତ୍ରିଦଣ୍ଡକମ୍ ଵିସ୍ମୃତଂ କିଂ ତ୍ଵଯା ସ୍ଥାନଂ କଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନ ଚାଗତଃ

ପ୍ରଭାତରେ ଏଠାରେ ଚଟାଇ, କୁଣ୍ଡି ଓ ଦଣ୍ଡ ରଖିଦେଲେ—କି ଭୁଲିଗଲୁ? ଏଠିକୁ ତୁମେ ତ୍ୱରିତ କାହିଁକି ଆସିନାହା?

ତତୋ ଵିପ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀମାସୀନ୍ମୁନିସ୍ତଦା 125.

ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ସେତେବେଳେ ଚୁପ୍ଚାପ ବସି ରହିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ସ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଂଗଵଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ—

କଥମେତାଵତଙ୍କାଲଂ ମାମୂଚୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ କିମ୍ କଥଂ କାଲେଽନୁସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ କିମେତଦିତି ଭାଷତେ

ଏତେ ସମୟ କିପରି ଗଲା? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କଣ କହିଲେ? ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିପରି ଆସିଲା? ଏହା କଣ? ସେ ଏଭଳି କହିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତତୋ ମଯା

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ—

କିମିଦଂ ଭ୍ରାଂତରୂପୋଽସି କିଂ ଵା ତ୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନସି

ଏହା କଣ, ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ଦେଖାଯାଉଛ? କିମ୍ବା ତୁମେ କଣ ଦେଖିଛ?

ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ତୁ ମଯା ଭୂମୌ କୃତ୍ଵା ଶିରଃ ସ୍ଵକମ୍

ମୁଁ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ନିଜର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ।

ଅହୋ ଦେଵ ଦ୍ଵିଜା ଏତେ ମାଂ ଵଦନ୍ତି ଜଗଦ୍ଗୁରୋ ଆଗତୋଽସ୍ଯପରାହ୍ନେ କିଂ ସ୍ଥଲଂ ଵିସ୍ମୃତଵାନସି

ଅହୋ ଦେବ, ଦ୍ୱିଜ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ କହୁଛନ୍ତି, ଜଗଦ୍ଗୁରୁ: ତୁମେ ଅପରାହ୍ନରେ ଆସିଛ, କଣ ସ୍ଥାନ ଭୁଲିଗଲା?

ଅହଂ ଵ୍ଯାଧସ୍ଯ ଵୈ ଭୂତ୍ଵା ଭାର୍ଯା ଚ ଵ୍ଯାଧଯୋନିଜା

ମୁଁ ଏକ ଶିକାରୀ ହୋଇଥିଲି, ମୋ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଶିକାରୀ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ।

ତସ୍ମାଚ୍ଚୈଵ ତ୍ରଯଃ ପୁତ୍ରାସ୍ତିସ୍ରଶ୍ଚାପି ଚ କନ୍ଯକାଃ

ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ତିନି ପୁଅ ଓ ତିନି ଝିଅ ଜନ୍ମିଲେ।

ସ୍ନାତୁଂ କଦାଚିଦ୍ଗଙ୍ଗାଯାଂ ଗତୋଽହଂ ତୀରଭୂମିଗଃ ଉନ୍ମଜ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାପ୍ତୋ ରୂପଂ ମୁନିସ୍ତୁତମ୍

କେବେ ମୁଁ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲି, ତୀରରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ମଣିଷ ଭଳି; ଦେହରୁ ବାହାରି, ମୁଁ ପୁନି ସେ ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ରୂପକୁ ପାଇଲି।

କିଂ ମଯା ଵିକୃତଂ କର୍ମ ସେଵମାନେନ ମାଧଵ 125.

ମୁଁ ମାଧବଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ କଣ ଅପରାଧ କରିଛି?

ଭକ୍ଷିତଂ କିମକର୍ମଣ୍ଯଂ ସେଵମାନେନ ଚାଚ୍ଯୁତ

ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ କଣ ଅନୁଚିତ କିଛି ଖାଇଛି?

ଏତଦାଚକ୍ଷ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯେନାହଂ ନରକଂ ଗତଃ

ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନରକକୁ ଗଲି।

ମାଯାଲୁବ୍ଧେନ ହି ମଯା ପୂର୍ଵଂ ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ହ୍ଯସି

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲି।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାରୁଣ୍ଯପରିଦେଵିତମ୍

ତାଙ୍କର କରୁଣା ଭରା ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି—

ମା ଦୁଃଖଂ କୁରୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଆତ୍ମଦୋଷସମୁଦ୍ଭଵମ୍ ଯେନ ଦୁଃଖମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଚ ଵୈ ଗତଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଦୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଛ ଓ ପଶୁ ଜନ୍ମକୁ ପାଇଛ।

ଉକ୍ତମେଵ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ଶୃଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵ

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଣ।

ଦଦାମି ଦିଵ୍ଯଭୋଗାନ୍ଵୈ ଭୌମାନ୍ଵାପି ତଵେପ୍ସିତମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଦେଉଛି, କିମ୍ବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ପୃଥିବୀର ଭୋଗ ମଧ୍ୟ।

ଦୃଷ୍ଟା ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ମାଯା ଯା ତ୍ଵଯା ବ୍ରାହ୍ମଣେପ୍ସିତା ଵର୍ଷାଣି ଚୈଵ ପଂଚାଶାନ୍ନିଷାଦସ୍ଯ ଗୃହେଽପି ନ

ବୈଷ୍ଣବୀ ମାୟା ଦେଖିଯାଇଛି, ଯାହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲ; ଏବଂ ପଚାଶ ବର୍ଷ ହେଲା, ଶିକାରୀ ଘରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।