ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଯସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଯା ମମାଵଜ୍ଞା କୃତା ମୂଢ ଦିଵସ୍ପତେ । ତତସ୍ତ୍ଵଂ ଚାଲିତୋ ରାଜ୍ଯାଦନ୍ଯଲୋକେ ଵସିଷ୍ଯସି ।। ୧୦.

ହେ ଦିବସ୍ପତି, ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନ କରିଛ, ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ବସିବାକୁ ପଡିବ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽପି କୋପେନ ସୁରେଶଂ ତଂ ଚ ଭୂପତିମ୍ । ଉଵାଚ ରାଜନ୍ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ ।। ୧୦.

ଏଭଳି କହି ମୁନି କ୍ରୋଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମର ପୁଅ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ହେବ।'

ଇନ୍ଦ୍ରରୂପୋପମଃ ଶ୍ରୀମାନୁଦ୍ଯଚ୍ଛସ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଵିଦ୍ଯାପ୍ରଭାଵକର୍ମ୍ମଜ୍ଞଃ କ୍ରୂରକର୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି । ଦୁର୍ଜଯୋଽତିବଲୀ ରାଜା ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ମୁନିଃ ।। ୧୦.

ସେ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ରୂପଶୀଳୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଅତି ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କ କୌଶଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ଅଜୟ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହେବ। ଏଭଳି କହି ମୁନି ଚାଲିଗଲେ।

ସୋଽପି ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକୋ ଭାର୍ଯାଯାଂ ଗର୍ଭମାଵହତ୍ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାଯାଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଃ ସାଽପି କାଲେ ତ୍ଵସୂଯତ ।। ୧୦.

ତାପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ କଲେ। ସମୟ ଆସିଲାପରେ ସେ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଃ ସମଭଵଦ୍ ଦୁର୍ଜଯାଖ୍ଯୋ ମହାବଲଃ । ଜାତକର୍ମାଦିସଂସ୍କାରଂ ତସ୍ଯ ଚକ୍ରେ ମୁନିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । (ଦୁର୍ଵାସା ନାମ ତପସୋ ତସ୍ଯ ଦେହମକଲ୍ମଷଃ ।। ୧୦.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ଦୁର୍ଜୟ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମୁନି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଂସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ଦୁର୍ବାସା, ନିର୍ମଳ ଦେହଧାରୀ।

) ତସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟେର୍ବଲେନାସୌ ମୁନେଃ ସୌମ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ । ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଦ୍ଯାଯାଂ ପାରଗୋ ଧର୍ମଵାନ୍ ଶୁଚିଃ ।। ୧୦.

ମୁନିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ସେ ପୁଅ ମୃଦୁ ହେଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମିକ ଓ ଶୁଚି।

ଯା ଦ୍ଵିତୀଯାଽଭଵତ୍ ପତ୍ନୀ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମହାତ୍ମନଃ । ନାମ୍ନା କୀର୍ତ୍ତିମତୀ ଧନ୍ଯା ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ । ନାମ୍ନା ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତ୍ଯେଵଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ।। ୧୦.

ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାମ କୀର୍ତ୍ତିମତୀ, ଧନ୍ୟା। ତାଙ୍କର ପୁଅ ନାମ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ସ ରାଜା ରାଜସତ୍ତମଃ । ସୁପ୍ରତୀକଃ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଜଯଂ ଯୋଗ୍ଯମନ୍ତିକେ ।। ୧୦.

ପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟପାଳନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।

ଆତ୍ମନୋ ଵୃଦ୍ଧଭାଵଂ ଚ ଵାରାଣସ୍ଯାଧିପୋ ବଲୀ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜ୍ଯାର୍ଥଂ ଦୁର୍ଜଯଂ ପ୍ରତି ଭାମିନି ।। ୧୦.

ସେ ନିଜେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିବାବେଳେ, ବାରାଣସୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଧିପତି ରାଜ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, ହେ ଭାମିନୀ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଦଦୌ ନୃପଃ । ସ୍ଵଯଂ ଚ ଚିତ୍ରକୂଟାଖ୍ଯଂ ପର୍ଵତଂ ସ ଜଗାମ ହ ।। ୧୦.

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ ଓ ନିଜେ ଚିତ୍ରକୂଟ ନାମକ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଦୁର୍ଜଯୋଽପି ମହଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥଵାଜିଭିଃ । ସଂଯୋଜ୍ଯ ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜ୍ଯଵୃଦ୍ଧିଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୦.

ଦୁର୍ଜୟ ମହାନ ରାଜ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ସେନା ସହିତ ପାଇ, ରାଜ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କିପରି ହେବ, ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ମେଧାଵୀ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥପତ୍ତିଭିଃ । ସମେତାଂ ଵାହିନୀଂ କୃତ୍ଵା ଉତ୍ତରାଂ ଦିଶମାଶ୍ରିତଃ । ତସ୍ଯ ଚୋତ୍ତରତୋ ଦେଶାଃ ସର୍ଵେ ସିଦ୍ଧା ମହାତ୍ମନଃ ।। ୧୦.

ଏପରି ଭାବି, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମଣିଷ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ମିଶାଇ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତର ପଟେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେଶ ସିଦ୍ଧମାନେ ଅଧିକୃତ କରିଥିଲେ।

ଭାରତାଖ୍ଯମିଦଂ ଵର୍ଷଂ ସାଧଯିତ୍ଵା ସୁଦୁର୍ଜଯଃ । ତତଃ କିଂପୁରୁଷଂ ନାମ ଵର୍ଷଂ ତେନାପି ସାଧିତମ୍ ।। ୧୦.

ଭାରତ ନାମକ ଏହି ଦୁର୍ଜୟ ଦେଶକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ପୁନି କିମ୍ପୁରୁଷ ନାମକ ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିନ କରିଲେ।

ତତଃ ପରତରଂ ଚାନ୍ଯଦ୍ଧରିଵର୍ଷଂ ଜିଗାଯ ସଃ । ରମ୍ଯଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଚାପି କୁରୁଭଦ୍ରାଶ୍ଵମେଵ ଚ । ଇଲାଵୃତଂ ମେରୁମଧ୍ଯମେତତ୍ ସର୍ଵଂ ଜିଗାଯ ସଃ ।। ୧୦.

ତାପରେ ସେ ଆଉ ଏକ ଦେଶ, ହରିବର୍ଷ ନାମକ ମଧୁର ଓ ସୁନାର ଦେଶ, କୁରୁଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଓ ଇଳାବୃତ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ। ଏହି ଇଳାବୃତ ହେଉଛି ମେରୁ ପର୍ବତର ମଧ୍ୟଭାଗ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଅଧିନ କଲେ।

ଜିତ୍ଵା ଜମ୍ବ୍ଵାଖ୍ଯମେତଦ୍ଧି ଦ୍ଵୀପଂ ଯାଵଦସୌ ନୃପଃ । ଜଗାମ ଦେଵରାଜାନଂ ଜେତୁଂ ସର୍ଵସୁରାନ୍ଵିତମ୍ ।। ୧୦.

ଏହି ଭଳି ଜମ୍ବୁ ନାମକ ଦ୍ୱୀପକୁ ଜିତିବା ପରେ, ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଯାଇଲେ।

ମେରୁପର୍ଵତମାରୁହ୍ଯ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଦାନଵାନ୍ । ଗୁହ୍ଯକାନ୍ କିଂ ନରାନ୍ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ମୁନିଃ । ନାରଦୋ ଦୁର୍ଜଯଜଯଂ ଦେଵରାଜାଯ ଶଂସତ ।। ୧୦.

ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଚଢ଼ି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୁନି ନାରଦ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ, ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନର ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କ ଜୟ ସମ୍ବାଦ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ତତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତୋ ଲୋକପାଲୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ । ଜଗାମ ଦୁର୍ଜଯଂ ହନ୍ତୁଂ ସୋଽଚିରେଣାସ୍ତ୍ରନିର୍ଜ୍ଜିତମ୍ । ଵିହାଯ ପର୍ଵତଂ ମେରୁଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକମିହାଗତଃ ।। ୧୦.

ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଜିତା ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ଛାଡ଼ି ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସିଲେ।

ପୂର୍ଵଦେଶେ ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଲୋକପାଲୈଃ ସମଂ ପ୍ରଭୁଃ । ସ୍ଥିତଵାଂସ୍ତସ୍ଯ ସୁମହଚ୍ଚରିତଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୧୦.

ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ରହିଲେ; ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ବଡ଼ ଘଟଣା ଘଟିବ।

ଦୁର୍ଜଯଶ୍ଚ ସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଯାଵତ୍ ପ୍ରତିନିଵର୍ତ୍ତତେ । ଗନ୍ଧମାଦନପୃଷ୍ଠେ ତୁ ସ୍କନ୍ଧାଵାରନିଵେଶନମ୍ । କୃତ୍ଵାଽଵସ୍ଥିତସଂଭାରମାଗତଂ ତାପସୌ ତୁ ତମ୍ ।। ୧୦.

ଦୁର୍ଜୟ ଦେବମାନେକୁ ଜିତି ଫେରିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତର ଢାଳାଣୀରେ ଶିବିର ଗଠନ କରି, ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଚିଢ଼ାଇ ରଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଇ ତାପସ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।

ତାଵଗତାଵଥାବ୍ରୂତାଂ ରାଜନ୍ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯ ଲୋକପାଃ । ନିଵାରିତାସ୍ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ଲୋକପାଲୈର୍ଵିନା ଜଗତ୍ । ନ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତ ତସ୍ମାନ୍ ନୌ ଦେହି ତତ୍ପଦମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇଜଣ ଆସି, ରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ କହିଲେ: "ତୁମେ ସମସ୍ତ କିଛି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛ; ଲୋକପାଳମାନେ ବିନା ଏହି ସଂସାର ଚାଲେନି। ତେଣୁ ଆମକୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ତତସ୍ତୌ ତୁ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯଃ ପ୍ରାହ ଧର୍ମଵିତ୍ । କୌ ଭଵନ୍ତାଵିତି ତତସ୍ତାଵୂଚତୁରରିଂଦମୌ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୁଵିଦ୍ଯୁନ୍ନାମାନାଵସୁରାଵିତି ମାନଦ ।। ୧୦.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁର୍ଜୟ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ?" ତେବେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କହିଲେ: "ମୁଁମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ସୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ନ ନାମକ ଦାନବ।"

ତ୍ଵଯା ସମ୍ପ୍ରତି ଚେଚ୍ଛାମୋ ଧର୍ମ୍ଯଂ ସତ୍ସୁ ସୁସଂସ୍କୃତୌ । ଲୋକପାଲମତଂ ସର୍ଵମାଵାଂ କୁର୍ମ ସୁଦୁର୍ଜଯ ।। ୧୦.

"ଏବେ ଯଦି ତୁମେ ଚାହଁ, ଦୁର୍ଜୟ, ଆମେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଭଲ ଭାବରେ ଲୋକପାଳଙ୍କ କାମ ସମସ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।"

ଏଵମୁକ୍ତେ ଦୁର୍ଜ୍ଜଯେନ ତୌ ସ୍ଵର୍ଗେ ସନ୍ନିଵେଶିତୌ । ଲୌକପାଲୌ କୃତୌ ସଦ୍ଯସ୍ତତୋଽନ୍ତର୍ଧାନଂ ଜଗ୍ମତୁଃ ।। ୧୦.

ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୁର୍ଜୟ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଲୋକପାଳ ଭାବେ ବସାଇଲେ; ସେମାନେ ସହସା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ତଯୋରପି ମହତ୍କର୍ମ ଚରିତଂ ଚ ଧରାଧରେ । ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାରାଜୋ ଦୁର୍ଜଯୋ ମନ୍ଦରୋପରି ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଘଟିଥିଲା; ମହାରାଜା ଦୁର୍ଜୟ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ରହିବେ।

ଧନଦସ୍ଯ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦନସନ୍ନିଭମ୍ । ମୁଦା ବଭ୍ରାମ ରମ୍ଯେଽସ୍ମିନ୍ ସ ଯାଵଦ୍ରାଜସତ୍ତମଃ ।। ୧୦.

ଧନଦଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବନ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସଦୃଶ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିଲେ।

ତାଵତ୍ସୁଵର୍ଣଵୃକ୍ଷାଧଃ କନ୍ଯାଦ୍ଵଯମପଶ୍ଯତ । ଅତୀଵରୂପସଂପନ୍ନମତୀଵାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନମ୍ ।। ୧୦.

ସେଠାରେ ସୁନା ଗଛ ତଳେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଅତି ରୂପବତୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ କ ଇମେ ଶୁଭଲୋଚନେ । ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ଯାଵତ୍ ସ କ୍ଷଣମେକଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ତସ୍ମିନ୍ ଵନେ ତାଵଦୁଭୌ ତାପସୌ ସୋଽଵଲୋକଯତ୍ ।। ୧୦.

ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ଭାବିଲେ—'ଏମିତି ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଏମାନେ କିଏ?' ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଥମିଲେ। ସେଇ ବନରେ ସେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।

ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ରାଜା ଯଯୌ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରାଂ ମୁଦମ୍ । ଅଵତୀର୍ଯ ଦ୍ଵିପାତ୍ ତୂର୍ଣଂ ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ତଯୋଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୧୦.

ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଦ୍ୱିପରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ନିଜେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଉପଵିଷ୍ଟଃ ସ ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ କୌଶ୍ଯେ ଦତ୍ତେ ଵରାସନେ । ପୃଷ୍ଟଃ କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତଶ୍ଚାସି କସ୍ଯ ଵା କିମିହ ସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ସେ କୌଶେୟରେ ତିଆରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଦୁଇ ତାପସ ସହ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ? କାହାର? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛ?"