ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଥ କେନାପି ଗ୍ରାହେଣ ସ୍ନାଯମାନା ତପସ୍ଵିନୀ 125.

ତାପରେ, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବାବେଳେ କିଛି ମଗର ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା।

ନ ଚାପ୍ରିଯଂ ମଯାଽସ୍ଯୁକ୍ତା କଦାଚିଦପି ଵାଚକମ୍

ମୁଁ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହିନାହିଁ।

ଅଥଵାପି ପିଶାଚେନ ଭକ୍ଷିତା ଭୂତରାକ୍ଷସୈଃ

ନାହିଁଲେ କିଛି ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଭୂତ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇଥିବେ।

କିଂ କୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ମଯା କର୍ମ ସୁସଙ୍କଟମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲି, କଣ ଭୟଙ୍କର କାମ କଲି?

ଏହି ମେ ସୁଭଗେ କାନ୍ତେ ମମ ଚିତ୍ତାନୁଵର୍ତ୍ତିନି

ମୋର ମନକୁ ସଦା ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ପ୍ରିୟା, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।

ମାଂ ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ତ୍ରୀନ୍ପୁତ୍ରାନତିବାଲକାନ୍

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତେ, ମୋତେ ଏବଂ ଏହି ମୋ ତିନିଟି ଛୋଟ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖ।

ମମ ପୁତ୍ରା ରୁଦନ୍ତ୍ଯେତେ ବାଲକାସ୍ତଵ ଲାଲସା

ମୋର ପୁଅମାନେ ଏଠି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଏହି ଛୁଆମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।

କାମଂ ମାଂ କ୍ଷୁଧିତଂ ଚୈଵ ଜ୍ଞାସ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ପିପାସିତମ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଖା ଓ ତରସିଥିବା ବୋଲି ଜାଣିପାରିବ।

ଏଵଂ ଵିଲପମାନସ୍ଯ ନିଷାଦସ୍ଯ ତ୍ଵିତସ୍ତତଃ

ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଷାଦ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ—

ସୁଖଂ ଯୋଗଂ ଚ ତେ ନୀତ୍ଵା ସା ଗତା ହ୍ଯନିଵୃତ୍ତଯେ

ସେ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ ଓ ଏକତାରେ ରହି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।

ନିଷାଦଂ ଭାଷତେ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛ କିଂ ପରିକ୍ଲିଶ୍ଯସେ 125.

ସେଠାରେ ନିଷାଦଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଚାଲ, କାହିଁକି ଏମିତି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?'

ଏତେ ନ ତ୍ଯଜନୀଯାସ୍ତେ କଦାଚିଦପି ପୁତ୍ରକାଃ

ଏହି ପୁଅମାନେ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦୁଃଖଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ

ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଇ, ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।

ସାନ୍ତ୍ଵିତୋଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ର ଵଚନୈର୍ମଧୁରାକ୍ଷରୈଃ

ତୁମ ମଧୁର କଥାରେ ମୁଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ନିଷଦାସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ନିଷାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ମୁନି—

ମା ରୋଦୀର୍ଵଚ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଵାହଂ ସା ପ୍ରିଯାଽଭଵତ୍

ମୁଁ କହୁଛି, କାନ୍ଦନିଅ—ତୁମର ଭଲ ହେଉ; ଯିଏ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ମୁଁ ହୋଇଛି।

ପରିଵ୍ରାଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଷାଦୋ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ

ପରିବ୍ରାଜକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନିଷାଦଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରିଗଲା।

କିମିଦଂ ଭାଷସେ ଵିପ୍ର ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯତ୍କଦାଚନ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜଣା କଥା କାହିଁକି କହୁଛ?

ନିଷାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦୁଃଖମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ

ନିଷାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।

ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵକଂ ଦେଶମେତାନ୍ ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଵବାଲକାନ୍

ତୁମ ଛୁଆମାନେକୁ ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ।

ସ ତେନ ଚୋଦିତୋ ହ୍ଯେଵଂ ନିଷାଦୋ ନାଵଗଚ୍ଛତି 125.

ସେ ଏପରି କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଷାଦ ଏହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।

କିଂ ତ୍ଵଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ କର୍ମ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ପୁରାତନମ୍

ପୂର୍ବରୁ କେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲୁ ତୁମେ?

କେନ ଦୋଷେଣ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ଭୂତ୍ଵା ପୁମାନ୍ ପୁନଃ

କେଉଁ ଦୋଷରେ ତୁମେ ପୁର୍ବରୁ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଏବେ ନାରୀ ହେଲେ?

ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଋଷିଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧରିଥିବା ଋଷି ମନେ କଲେ।

ନିଷାଦ ଶୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵେନ ମତ୍କଥାଂ ଚ ପ୍ରଜଲ୍ପତଃ

ନିଷାଦ, ମୋ କଥା ମନ ଦେଇ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୋତେ ମୋ ଗଳ୍ପ କହୁଛି।

ଏକଭକ୍ତଂ ମଯାଚାରେ ଅଭକ୍ଷ୍ଯଂ ଚୈଵ ଵର୍ଜିତମ୍ କର୍ମଭିର୍ବହୁଭିଶ୍ଚୈଵ ମଯା ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣା

ମୁଁ ଦିନକୁ ଏକଥର ଖାଇଥିଲି, ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ିଥିଲି ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି।

ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ

ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି।

ମଯା ନାଭୀପ୍ସିତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦୀଯମାନୋ ଵରସ୍ତତଃ

ମୁଁ କୌଣସି ବର ଚାହିଁନଥିଲି, ତେଣୁ ଯେଉଁ ବର ଦିଆଯାଉଥିଲା, ସେଥିରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା।

ତତୋ ମାଂ ଭାଷତେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମାଯାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ଯଲଂ ଦ୍ଵିଜ

ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋର ମାୟା ଦେଖିଛ, ଏଠି ଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।'