ଵରାହପୁରାଣମ୍

ନିଷାଦସ୍ଯ କୁଲେ ଜାତୋ ଭକ୍ଷ୍ଯାଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଭକ୍ଷିତାଃ

ମୁଁ ନିଷାଦ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଭଲ ଓ ଖରାପ ଯାହା ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଖାଇଛି।

ପେଯାପେଯଂ ଚ ମେ ପୀତଂ ଵିକ୍ରୀତାଶ୍ଚାପ୍ଯଵିକ୍ରେଯାଃ 125.

ପିବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅପିବାଯୋଗ୍ୟ ଯାହା ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ପିଇଛି; ବିକ୍ରୟ ଓ ଅବିକ୍ରୟ ଯାହା ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ବେଚିଛି ଓ କିଣିଛି।

ଵେଶ୍ମନ୍ଯଭୋଜ୍ଯଭୋଜ୍ଯଂ ଚ ଭୁକ୍ତଂ ଚୈଵ ନ ସଂଶଯଃ

ଘରେ ମୁଁ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଦୁଇପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତତଃ କିଂଚାପରାଧଂ ଵା କେନ ଵା ତଦ୍ଵିଚିନ୍ତଯେ

ତାପରେ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ—ଏଠି ଆଉ କିଛି ଅପରାଧ କିମ୍ବା କିଏ କରିଛି କି ନାହିଁ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭୂମେ ନିଷାଦଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ନିଷାଦ କ୍ରୋଧରେ ଅଚେତନ ହେଉଛି।

ତତୋ ମୃଗଯତେ ଭାର୍ଯାଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣାମ୍

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

କ୍ଵ ଗତାସି ପ୍ରିଯେଽସ୍ମାକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ ଗୃହେ ଚ ମାମ୍

ପ୍ରିୟା, ତୁମେ କେଉଁଠି ଗଲା? ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ମୋତେ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଯାଇଛ।

କିଂ ନୁ ପଶ୍ଯଥ ଭାର୍ଯାଂ ମେ ଗଙ୍ଗାତୀରମୁପାଗତା

ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ କିଏ ଦେଖିଛ?

ତତ୍ରୈଵ ଚ ନରାଃ ସର୍ଵେ ମାଯାତୀର୍ଥମୁପାଗତାଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମାୟାତୀର୍ଥକୁ ଆସିଥିଲେ।

ଇଦଂ ଵାସଶ୍ଚ କୁମ୍ଭଶ୍ଚ ନଦୀକୂଲେ ଚ ତିଷ୍ଠତି

ଏଠି ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଓ କୁମ୍ଭ ନଦୀ କୂଳରେ ରହିଛି।

ଅଥ କେନାପି ଗ୍ରାହେଣ ସ୍ନାଯମାନା ତପସ୍ଵିନୀ 125.

ତାପରେ, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବାବେଳେ କିଛି ମଗର ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା।

ନ ଚାପ୍ରିଯଂ ମଯାଽସ୍ଯୁକ୍ତା କଦାଚିଦପି ଵାଚକମ୍

ମୁଁ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହିନାହିଁ।

ଅଥଵାପି ପିଶାଚେନ ଭକ୍ଷିତା ଭୂତରାକ୍ଷସୈଃ

ନାହିଁଲେ କିଛି ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଭୂତ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇଥିବେ।

କିଂ କୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ମଯା କର୍ମ ସୁସଙ୍କଟମ୍

ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲି, କଣ ଭୟଙ୍କର କାମ କଲି?

ଏହି ମେ ସୁଭଗେ କାନ୍ତେ ମମ ଚିତ୍ତାନୁଵର୍ତ୍ତିନି

ମୋର ମନକୁ ସଦା ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ପ୍ରିୟା, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।

ମାଂ ପଶ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଵରାରୋହେ ତ୍ରୀନ୍ପୁତ୍ରାନତିବାଲକାନ୍

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତେ, ମୋତେ ଏବଂ ଏହି ମୋ ତିନିଟି ଛୋଟ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖ।

ମମ ପୁତ୍ରା ରୁଦନ୍ତ୍ଯେତେ ବାଲକାସ୍ତଵ ଲାଲସା

ମୋର ପୁଅମାନେ ଏଠି କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଏହି ଛୁଆମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।

କାମଂ ମାଂ କ୍ଷୁଧିତଂ ଚୈଵ ଜ୍ଞାସ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ପିପାସିତମ୍

ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଖା ଓ ତରସିଥିବା ବୋଲି ଜାଣିପାରିବ।

ଏଵଂ ଵିଲପମାନସ୍ଯ ନିଷାଦସ୍ଯ ତ୍ଵିତସ୍ତତଃ

ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଷାଦ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ—

ସୁଖଂ ଯୋଗଂ ଚ ତେ ନୀତ୍ଵା ସା ଗତା ହ୍ଯନିଵୃତ୍ତଯେ

ସେ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ ଓ ଏକତାରେ ରହି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।

ନିଷାଦଂ ଭାଷତେ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛ କିଂ ପରିକ୍ଲିଶ୍ଯସେ 125.

ସେଠାରେ ନିଷାଦଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଚାଲ, କାହିଁକି ଏମିତି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?'

ଏତେ ନ ତ୍ଯଜନୀଯାସ୍ତେ କଦାଚିଦପି ପୁତ୍ରକାଃ

ଏହି ପୁଅମାନେ କେବେ ବି ତ୍ୟାଗ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଦୁଃଖଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ

ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଇ, ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।

ସାନ୍ତ୍ଵିତୋଽସ୍ମି ତ୍ଵଯା ଵିପ୍ର ଵଚନୈର୍ମଧୁରାକ୍ଷରୈଃ

ତୁମ ମଧୁର କଥାରେ ମୁଁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।

ନିଷଦାସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ

ନିଷାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ମୁନି—

ମା ରୋଦୀର୍ଵଚ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତଵାହଂ ସା ପ୍ରିଯାଽଭଵତ୍

ମୁଁ କହୁଛି, କାନ୍ଦନିଅ—ତୁମର ଭଲ ହେଉ; ଯିଏ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ମୁଁ ହୋଇଛି।

ପରିଵ୍ରାଜଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିଷାଦୋ ଵିଗତଜ୍ଵରଃ

ପରିବ୍ରାଜକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ନିଷାଦଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂରିଗଲା।

କିମିଦଂ ଭାଷସେ ଵିପ୍ର ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯତ୍କଦାଚନ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜଣା କଥା କାହିଁକି କହୁଛ?

ନିଷାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦୁଃଖମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ

ନିଷାଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।