ଵରାହପୁରାଣମ୍

ହୃଦଯେଽଚିନ୍ତଯତ୍ତତ୍ର ଗର୍ଭକ୍ଲେଶେନ ପୀଡିତଃ

ଗର୍ଭର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଯୋଽହଂ ନିଷାଦଗର୍ଭେଽସ୍ମିନ୍ଵସାମି ନରକେଷୁ ଚ 125.

ମୁଁ ଏହି ନିଷାଦର ଗର୍ଭରେ ଓ ଏହି ନରକ ସମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ବସୁଛି—

ଯୋଽହଂ ନିଷାଦଗର୍ଭେଽସ୍ମିନ୍ପୀଡାସ୍ତି ମଲସଂକୁଲେ

ମୁଁ ଏହି ନିଷାଦର ଗର୍ଭରେ ମଳର ଭିତରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।

ପୁରୀଷମୂତ୍ରସଙ୍କୀର୍ଣେ ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦ୍ଦମେ

ମଳ ଓ ପେଶାବରେ ମିଶି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦରେ ଅଟକିଛି।

ବହୁରୋଗସମାକୀର୍ଣେ ବହୁଦୁଃଖତମାକୁଲେ

ଅନେକ ରୋଗରେ ଘେରାଯାଇ, ବହୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଛି।

କୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁତୋ ଵାହଂ କୁତୋ ଗଙ୍ଗାଜଲାନି ଚ

କେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ? କେଉଁଠି ମୁଁ? କେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଜଳ?

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରଂ ଗର୍ଭାଦ୍ଵିନିଃସୃତଃ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିଲେ।

ଅଜାଯତ ତତଃ କନ୍ଯା ନିଷାଦସ୍ଯ ଗୃହେ ତଦା

ତାହାପରେ, ସେଇ ସମୟରେ ନିଷାଦର ଘରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ନ ଚ ସଂଜ୍ଞାଯତେ କିଂଚିଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିମୋହିତା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ କିଛି ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ।

ପୁତ୍ରାନ୍ଦୁହିତରଶ୍ଚୈଵ ଜନଯାମାସ ମାଯଯା

ସେଇ ମାୟାରେ, ସେ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ଜୀଵାନି ଚୈଵ ସତତଂ ଘାତିତାନି ତତସ୍ତତଃ

ଏଠାରେ ସେଠାରେ ସଦା ଜୀବମାନେ ମରାଯାଉଥିଲେ।

ଗମ୍ଯାଗମ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି ମାଯାଜାଲେନ ମୋହିତଃ 125.

ମାୟାର ଜାଳରେ ମୁହଁ ହୋଇ, କଣ କରିବା ଉଚିତ କି ନୁହେଁ, ସେ ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ।

ଘଟଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିଡ୍ଲିପ୍ତଵସ୍ତ୍ରକ୍ଷାଲନକାରଣାତ୍

ଏକ ଘଡ଼ା ନେଇ, ମେଳା ଜାମା ଧୋଇବା ପାଇଁ,

ସ୍ନାତୁଂ ଗଙ୍ଗାଜଲେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଗାହଯତି ଜାହ୍ନଵୀମ୍

ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ନିହାତିବା ପାଇଁ ଦଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଜାହ୍ନବୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଜାତସ୍ତପୋଧନସ୍ତତ୍ର ଦଣ୍ଡୀ କୁଣ୍ଡୀଧରଃ ପୁନଃ

ସେଠାରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦଣ୍ଡ ଓ କୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରି।

ଵସ୍ତ୍ରାଦି ଦର୍ଶିତଂ ଚୈଵ ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥାପିତଂ ପୁରା

ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଜାମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ରଖାଯାଇଥିଲା—

ଵିପ୍ରେଣ ଜ୍ଞାତୁକାମେନ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ଯଥା ପୁରା

ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବର ଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ।

ଵାସୋ ଗୃହ୍ଣାତି ସଵ୍ରୀଡୋ ଯୋଗଂ ଚ ପରିଚିନ୍ତଯନ୍

ସେ ଲଜ୍ଜାଭରା ହୋଇ ନିଜ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

ତତୋ ଵିନ୍ଦତି ଚାତ୍ମାନଂ ତପସା ଯତ୍ତଦା କୃତମ୍

ତାପରେ ସେ ସେଇ ସମୟରେ କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜଣାଇପାରିଲେ।

ଏଵଂ ନିନ୍ଦତି ଚାତ୍ମାନଂ ଧିକ୍କୁର୍ଵନ୍ ସାଧୁଦୂଷିତମ୍

ଏଭଳି ସେ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରିଲେ, ନିଜ ଦୋଷକୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।

ନିଷାଦସ୍ଯ କୁଲେ ଜାତୋ ଭକ୍ଷ୍ଯାଭକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଚ ଭକ୍ଷିତାଃ

ମୁଁ ନିଷାଦ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଭଲ ଓ ଖରାପ ଯାହା ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଖାଇଛି।

ପେଯାପେଯଂ ଚ ମେ ପୀତଂ ଵିକ୍ରୀତାଶ୍ଚାପ୍ଯଵିକ୍ରେଯାଃ 125.

ପିବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅପିବାଯୋଗ୍ୟ ଯାହା ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ପିଇଛି; ବିକ୍ରୟ ଓ ଅବିକ୍ରୟ ଯାହା ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ବେଚିଛି ଓ କିଣିଛି।

ଵେଶ୍ମନ୍ଯଭୋଜ୍ଯଭୋଜ୍ଯଂ ଚ ଭୁକ୍ତଂ ଚୈଵ ନ ସଂଶଯଃ

ଘରେ ମୁଁ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ଦୁଇପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ତତଃ କିଂଚାପରାଧଂ ଵା କେନ ଵା ତଦ୍ଵିଚିନ୍ତଯେ

ତାପରେ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ—ଏଠି ଆଉ କିଛି ଅପରାଧ କିମ୍ବା କିଏ କରିଛି କି ନାହିଁ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭୂମେ ନିଷାଦଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ

ଏହି ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ନିଷାଦ କ୍ରୋଧରେ ଅଚେତନ ହେଉଛି।

ତତୋ ମୃଗଯତେ ଭାର୍ଯାଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଂ ଶୁଭେକ୍ଷଣାମ୍

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

କ୍ଵ ଗତାସି ପ୍ରିଯେଽସ୍ମାକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ ଗୃହେ ଚ ମାମ୍

ପ୍ରିୟା, ତୁମେ କେଉଁଠି ଗଲା? ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ମୋତେ ଘରେ ଛାଡ଼ି ଯାଇଛ।

କିଂ ନୁ ପଶ୍ଯଥ ଭାର୍ଯାଂ ମେ ଗଙ୍ଗାତୀରମୁପାଗତା

ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଆସିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ କିଏ ଦେଖିଛ?

ତତ୍ରୈଵ ଚ ନରାଃ ସର୍ଵେ ମାଯାତୀର୍ଥମୁପାଗତାଃ

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମାୟାତୀର୍ଥକୁ ଆସିଥିଲେ।