ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଥ ନୋ କୁପ୍ଯସେ ଦେଵ ଵରଂ ସମନୁଯାଚତେ

ତେଣୁ, ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ କ୍ରୋଧିତ ନୁହନ୍ତି, ମୁଁ ଏକ ଵର ମାଗିବି ।

ନ ଚାହଂ କାଂଚନଂ ଗାଵୋ ନ ଚ ସ୍ତ୍ରୀରାଜ୍ଯମେଵ ଚ

ମୁଁ ସୁନା, ଗାଈ, ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ ।

ତଥା ସ୍ଵର୍ଗସହସ୍ରାଣାମେକଂ ଚାପି ନ ରୋଚତେ 125.

ସହସ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ ନାହିଁ ।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସମଯା ତତ୍ର ଭାଷିତଃ

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରାଗଲା ।

ଦେଵା ଅପି ନ ଜାନନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିମୋହିତାଃ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି ।

ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାଯଯା ଚ ପ୍ରଚୋଦିତଃ

ମାୟାର ପ୍ରେରଣାରେ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ ।

ତଵ ଦେଵ ପ୍ରସାଦେନ ମମୈଵଂ ଦୀଯତାଂ ଵରଃ

ହେ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ଏହି ଵର ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ ।

ଗଚ୍ଛ କୁବ୍ଜାମ୍ରକେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାତୋ ମାଯାଂ ତୁ ଗଚ୍ଛସି କୁବ୍ଜାମ୍ରକେ ଦେଵି ଵିପ୍ରୋ ମମ ମାଯାଭିଲାଷୁକଃ

କୁବ୍ଜାମ୍ରକକୁ ଯାଅ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କର, ତୁମେ ମାୟାକୁ ପାଇବ । ହେ ଦେବୀ, କୁବ୍ଜାମ୍ରକରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ମାୟାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।

ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ତୀର୍ଥମାରାଧଯଦ୍ଯଥା

ଯଥାଯଥିଭାବେ ତୀର୍ଥକୁ ସ୍ଥାପନା କରି, ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ ।

ଅଵଗାହ୍ଯ ତତୋ ଗଙ୍ଗାଂ ସର୍ଵଗାତ୍ରେ ଚ କ୍ଲେଦିତେ

ତାପରେ ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଡୁବି ନିଜ ସରିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିଜାଇଲେ।

ହୃଦଯେଽଚିନ୍ତଯତ୍ତତ୍ର ଗର୍ଭକ୍ଲେଶେନ ପୀଡିତଃ

ଗର୍ଭର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଯୋଽହଂ ନିଷାଦଗର୍ଭେଽସ୍ମିନ୍ଵସାମି ନରକେଷୁ ଚ 125.

ମୁଁ ଏହି ନିଷାଦର ଗର୍ଭରେ ଓ ଏହି ନରକ ସମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ବସୁଛି—

ଯୋଽହଂ ନିଷାଦଗର୍ଭେଽସ୍ମିନ୍ପୀଡାସ୍ତି ମଲସଂକୁଲେ

ମୁଁ ଏହି ନିଷାଦର ଗର୍ଭରେ ମଳର ଭିତରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।

ପୁରୀଷମୂତ୍ରସଙ୍କୀର୍ଣେ ମାଂସଶୋଣିତକର୍ଦ୍ଦମେ

ମଳ ଓ ପେଶାବରେ ମିଶି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦରେ ଅଟକିଛି।

ବହୁରୋଗସମାକୀର୍ଣେ ବହୁଦୁଃଖତମାକୁଲେ

ଅନେକ ରୋଗରେ ଘେରାଯାଇ, ବହୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଛି।

କୁତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁତୋ ଵାହଂ କୁତୋ ଗଙ୍ଗାଜଲାନି ଚ

କେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ? କେଉଁଠି ମୁଁ? କେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଜଳ?

ଏଵଂ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରଂ ଗର୍ଭାଦ୍ଵିନିଃସୃତଃ

ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିଲେ।

ଅଜାଯତ ତତଃ କନ୍ଯା ନିଷାଦସ୍ଯ ଗୃହେ ତଦା

ତାହାପରେ, ସେଇ ସମୟରେ ନିଷାଦର ଘରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ନ ଚ ସଂଜ୍ଞାଯତେ କିଂଚିଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିମୋହିତା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ କିଛି ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ।

ପୁତ୍ରାନ୍ଦୁହିତରଶ୍ଚୈଵ ଜନଯାମାସ ମାଯଯା

ସେଇ ମାୟାରେ, ସେ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ଜୀଵାନି ଚୈଵ ସତତଂ ଘାତିତାନି ତତସ୍ତତଃ

ଏଠାରେ ସେଠାରେ ସଦା ଜୀବମାନେ ମରାଯାଉଥିଲେ।

ଗମ୍ଯାଗମ୍ଯଂ ନ ଜାନାତି ମାଯାଜାଲେନ ମୋହିତଃ 125.

ମାୟାର ଜାଳରେ ମୁହଁ ହୋଇ, କଣ କରିବା ଉଚିତ କି ନୁହେଁ, ସେ ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ।

ଘଟଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିଡ୍ଲିପ୍ତଵସ୍ତ୍ରକ୍ଷାଲନକାରଣାତ୍

ଏକ ଘଡ଼ା ନେଇ, ମେଳା ଜାମା ଧୋଇବା ପାଇଁ,

ସ୍ନାତୁଂ ଗଙ୍ଗାଜଲେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଗାହଯତି ଜାହ୍ନଵୀମ୍

ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ନିହାତିବା ପାଇଁ ଦଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଜାହ୍ନବୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଜାତସ୍ତପୋଧନସ୍ତତ୍ର ଦଣ୍ଡୀ କୁଣ୍ଡୀଧରଃ ପୁନଃ

ସେଠାରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦଣ୍ଡ ଓ କୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରି।

ଵସ୍ତ୍ରାଦି ଦର୍ଶିତଂ ଚୈଵ ଯତ୍ର ସଂସ୍ଥାପିତଂ ପୁରା

ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଜାମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ରଖାଯାଇଥିଲା—

ଵିପ୍ରେଣ ଜ୍ଞାତୁକାମେନ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ଯଥା ପୁରା

ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବର ଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାୟାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ।

ଵାସୋ ଗୃହ୍ଣାତି ସଵ୍ରୀଡୋ ଯୋଗଂ ଚ ପରିଚିନ୍ତଯନ୍

ସେ ଲଜ୍ଜାଭରା ହୋଇ ନିଜ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

ତତୋ ଵିନ୍ଦତି ଚାତ୍ମାନଂ ତପସା ଯତ୍ତଦା କୃତମ୍

ତାପରେ ସେ ସେଇ ସମୟରେ କରିଥିବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜଣାଇପାରିଲେ।