ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଅଥ ଋତୂପସ୍କରମ୍ ଫାଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ତୁ ମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ଦ୍ଵାଦଶୀମ୍

ଏବେ ଋତୁପୂଜା ବିଧି: ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ—

ଶ୍ଵେତଂ ପାଣ୍ଡୁରକଂ ଚୈଵ ସୁଗନ୍ଧଂ ଶୋଭନଂ ବହୁ

ଧଳା, ଫିକା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ରୂପବତୀ ଓ ପ୍ରଚୁର ଫୁଲ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ତତ ଏଵଂ ଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ଭାଗଵତଂ ଶୁଚିଃ

ଏହିପରି ବିଧି ଅନୁସାରେ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତଦାହରତି କର୍ମାଣି ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା

ସେ ସମୟରେ ନିୟମିତ ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରେ।

ନମୋ ନାରାଯଣେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ଲୋକନାଥ ପ୍ରଵୀରାଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ

‘ନମୋ ନାରାୟଣ’ ବୋଲି କହି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ପଠିବା ଉଚିତ: ‘ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।’

ସପୁଷ୍ପିତସ୍ଯେହ ଵସନ୍ତକାଲେ ଵନସ୍ପତେର୍ଗର୍ନ୍ଧରସପ୍ରଯୁକ୍ତାଃ

ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଗଛ ଫୁଲେଇଥିବାବେଳେ, ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।

ଯଶ୍ଚୈତେନ ଵିଧାନେନ କୁର୍ଯାନ୍ମାସେ ତୁ ଫାଲ୍ଗୁନେ

ଯେଉଁଠି ଏହି ପଦ୍ଧତିରେ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ—

ଯତ୍ତୁ ପୃଚ୍ଛସି ସୁଶ୍ରୋଣି ମାସେ ଵୈଶାଖ ଉତ୍ତମେ

ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ମଧୁର ନିତମ୍ଭା, ଉତ୍ତମ ବୈଶାଖ ମାସ ବିଷୟରେ—

କୃତ୍ଵା ତୁ ମମ କର୍ମାଣି ଶୁଭାନି ତରୁଣାନି ଚ 124.

ମୋର ଶୁଭ ଏବଂ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରିବା ପରେ,

ଋଷଯଃ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରେଣ ଵେଦୋକ୍ତେନ ଚ ମାଧଵି

ଋଷିମାନେ, ମାଧବୀ, ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵଲୋକାଶ୍ଚ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ସ୍ୱର୍ଗର ଅବସ୍ଥାନକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରାତନ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵଂ ଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଚେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵଦେଵେଶଂ ଯୁଗାନାଂ ସଂକ୍ଷଯେଽକ୍ଷଯମ୍

ସେମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ନାଥ, ଯୁଗର ଶେଷରେ ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି କେଶଵଂ ଦେଵମାଦିକାଲମଯଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ନାଥଂ ଭୂତାନାଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ କେଶବ, ସମୟର ଆରମ୍ଭର ମୂଳ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହାନ ନାଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ନାରଦଃ ପର୍ଵତଶ୍ଚୈଵ ଅସିତୋ ଦେଵଲସ୍ତଥା

ନାରଦ, ପର୍ବତ, ଅସିତ ଏବଂ ଦେବଳ ମଧ୍ୟ—

ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ମିତ୍ରାଵସୁପରାଵସୂ

ଏହାସହ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ, ମିତ୍ରାବସୁ ଏବଂ ପରାବସୁ ମଧ୍ୟ—

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରତିନିର୍ଘୋଷଂ ଦେଵାନାଂ ତୁ ମହୌଜସାମ୍

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି,

କିମଯଂ ଶ୍ରୂଯତେ ଶବ୍ଦୋ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷେଣ ସଂଯୁତଃ

‘ଏହି ଶବ୍ଦ କଣ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ଗାନ ସହିତ ଶୁଣାଯାଉଛି?’

ତତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ ସର୍ଵରୂପଗୁଣାନ୍ଵିତା 124.

ତାପରେ, କମଳପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ—

ଦେଵାଃ କାଂକ୍ଷନ୍ତି ତେ ଦେଵ ଵାରାହୀଂ ରୂପସଂସ୍ଥିତିମ୍

ଦେବମାନେ, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ବାରାହୀ ରୂପକୁ ଚାହାନ୍ତି।

ତତୋ ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ପୃଥିଵୀଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ଦେବତା ନାରାୟଣ ପୃଥିବୀ ସହ କଥା କହିଲେ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ ଧାରିତାସି ଵସୁନ୍ଧରେ

ଓ ଧରା, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଉପରେ ଧରି ରହିଛ।

ଇହାଗଚ୍ଛାମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମା ଦିଵୌକସଃ

ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସୁଛି, ତୁମର ଭଲ ହେଉ। ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାଧଵସ୍ଯ ଵସୁନ୍ଧରା

ମାଧବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ଧରା ଚିତ୍ତ ଦେଇ ଶୁଣିଲେ।

ଵାରାହଂ ପୁରୁଷଂ ଦେଵଂ ଵିଜ୍ଞାପଯତି ସା ଧରା

ସେ ଧରା, ବାରାହ ଆକାରର ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନାହଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତା ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପ୍ରଭୁଃ

ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତା। ତୁମେ ମୋର ଗତି ଓ ପ୍ରଭୁ।

କଥଂ ଵା ତୁଷ୍ଯସେ ଦେଵ ପୂଜ୍ଯସେ କେନ କର୍ମଣା

ହେ ଦେବତା, କେଉଁ ଉପାୟରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ପୂଜିତ ହୁଅ?

ନ ଚ ମେଽସ୍ତି ଵ୍ଯଥା କାଚିତ୍ତଵ କର୍ମଣି ନିତ୍ଯଶଃ

ତୁମର ସଦା କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ କେହି ପୀଡା ନାହିଁ।

ସର୍ଵେ ସୁରାସୁରା ଲୋକାଃ ସରୁଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରପିତାମହାଃ 124.

ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବ ଲୋକ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତାମହ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।