ଵରାହପୁରାଣମ୍

ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷୁ ଵର୍ଷେଷୁ ଚ ମଖୈର୍ହରିମ୍ । ଦେଵାଃ ସତ୍ରୈର୍ମହଦ୍ଭିସ୍ତେ ଯଜନ୍ତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽନ୍ଵିତାଃ । ତୋଷଯାମାସୁରତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ଵଂ ପୂଜ୍ଯଂ କର୍ତୁମୀପ୍ସଵଃ ।। ୧୦.

ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ଭୂଭାଗରେ, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଖୁସି କରିବାକୁ ଓ ନିଜ ପୂଜ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ।

ଏଵଂ ତୋଷଯତାଂ ତେଷାଂ ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ତ୍ରିକମ୍ । କାଲେ ଦେଵସ୍ତଦା ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତ୍ଵଂ ଜଗାମ ହ ।। ୧୦.

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ସେ ସମୟରେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।

ଅନେକବାହୂଦରଵକ୍ତ୍ରନେତ୍ରୋ ମହାଗିରେଃ ଶ୍ରୃଙ୍ଗମିଵୋଲ୍ଲିଖଂସ୍ତଦା । ଉଵାଚ କିଂ କାର୍ଯମଥୋ ସୁରେଶୋ ବ୍ରୂତାଂ ଵରଂ ଦେଵଵରା ଵରଂ ଵଃ ।। ୧୦.

ଅନେକ ହାତ, ପେଟ, ମୁଁହ ଓ ଆଖି ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ କହିଲେ: 'କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କହ, ତୁମେ କ'ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ?'

ଦେଵା ଊଚୁଃ । ଜଯସ୍ଵ ଗୋଵିନ୍ଦ ମହାନୁଭାଵ ତ୍ଵଯା ଵଯଂ ନାଥ ଵରେଣ ଦେଵାଃ । ମନୁଷ୍ଯଲୋକେଽପି ଭଵନ୍ତମାଦ୍ଯଂ ଵିହାଯ ନାସ୍ମାନ୍ଭଵତେ ହ କଶ୍ଚିତ୍ ।। ୧୦.

ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଜୟ ହେଉ, ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ! ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଆମେ ଦେବତା ଅଛୁ। ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଛାଡି ଆଉ କେହି ନାହିଁ।'

ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ଯେ ଚ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଽଶ୍ଵିନୌ ମରୁତଶ୍ଚୋଷ୍ମପାଶ୍ଚ । ସର୍ଵେ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ ସ୍ମ କୁରୁଷ୍ଵ ପୂଜ୍ଯାନିହ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ ।। ୧୦.

ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମରୁତ ଓ ପିତୃମାନେ—ସମସ୍ତେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ହେ ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି; ଆମକୁ ଏଠାରେ ପୂଜ୍ୟ କର।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତୈସ୍ତୁ ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ହରିଃ । କରୋମି ସର୍ଵାନ୍ ଵଃ ପୂଜ୍ଯାନିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ ।। ୧୦.

ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, ମହାଯୋଗେଶ୍ୱର ହରି କହିଲେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜ୍ୟ କରିଦେବି,' ବୋଲି କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଦେଵା ଅପି ନିଜୌକାଂସି ଗତଵନ୍ତଃ ସନାତନମ୍ । ସ୍ତୁଵନ୍ତଃ ପରମେଶୋଽପି ତ୍ରିଵିଧଂ ଭାଵମାସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଶାଶ୍ୱତ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ତିନି ପ୍ରକାର ଭାବ ଧାରଣ କଲେ।

ଏଵଂ ତ୍ରିଧା ଜଗଦ୍ଧାତା ଭୂତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଆରାଧ୍ଯ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ରାଜଂ ତାମସଂ ଚ ତ୍ରିଧା ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୧୦.

ଏଭଳି, ତିନି ଭାବରେ ଜଗତର ପାଳକ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱର ସାତ୍ତ୍ୱିକ, ରାଜସିକ ଓ ତାମସିକ ଭାବରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ।

ସାତ୍ତ୍ଵିକେନ ପଠେଦ୍ ଵେଦାନ୍ ଯଜେଦ୍ ଯଜ୍ଞେନ ଦେଵତାଃ । ଆତ୍ମନୋଽଵଯଵୋ ଭୂତ୍ଵା ରାଜସେନାପି କେଶଵଃ ।। ୧୦.

ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବରେ ବେଦ ପଢ଼ିବା ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; କେଶବ ନିଜ ଅଂଶ ହୋଇ ରାଜସିକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।

ସ କାଲରୂପିଣଂ ରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରକୃତ୍ଯା ଶୂଲପାଣିନମ୍ । ଆତ୍ମନୋ ରାଜସୀଂ ମୂର୍ତିଂ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ । ତାମସେନାପି ଭାଵେନ ଅସୁରେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ।। ୧୦.

ସେ କାଳର ରୂପରେ, ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ରାଜସିକ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ; ତାମସିକ ଭାବରେ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।

ଏଵଂ ତ୍ରିଧା ଜଗଦ୍ଧାତା ଭୂତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଆରାଧଯାମାସ ତତୋ ଲୋକୋଽପି ତ୍ରିଵିଧୋଽଭଵତ୍ ।। ୧୦.

ଏଭଳି, ତିନି ଭାବରେ ଜଗତର ପାଳକ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱର ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜା କଲେ; ତାପରେ ସଂସାର ମଧ୍ୟ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା।

ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶାନନାମ୍ନା ଗୃହ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ । ସ ଚ ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ କୃତେ ଯୁଗଵରେ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୧୦.

ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ନାମରେ ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏବଂ ସେଇ ଦେବତା ନାରାୟଣ କୃତଯୁଗରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଥିଲେ।

ତ୍ରେତାଯାଂ ରୁଦ୍ରରୂପସ୍ତୁ ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞମୂର୍ତିମାନ୍ । କଲୌ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ବହୁରୂପୋ ଵ୍ଯଜାଯତ ।। ୧୦.

ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସେ ରୁଦ୍ର ରୂପେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଦେବତା ନାରାୟଣ ବହୁ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।

ତସ୍ଯାଦିକୃତ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚରିତଂ ଭୂରିତେଜସଃ । ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ସର୍ଵଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ଗଦତୋ ମମ ଭାମିନି ।। ୧୦.

ଓ ମଧୁର କଟିଯୁକ୍ତେ, ଏବେ ମୋ ଉପରେ ମନ ଦେଇ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଯେପରି ହେଉଛି ସେଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବି, ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣ।

ଆସୀତ୍ କୃତଯୁଗେ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକୋ ମହାବଲଃ । ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଦ୍ଵଯଂ ଚାସୀଦଵିଶିଷ୍ଟଂ ମନୋରମମ୍ ।। ୧୦.

କୃତଯୁଗରେ ସୁପ୍ରତୀକ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ଦୁହେଁ ସମାନ ଭାବେ ଆକର୍ଷକ ଓ ମନୋହର।

ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭା କାନ୍ତିମତୀ ତଯୋରେତେ ତୁ ନାମନୀ । ତଯୋଃ ପୁତ୍ରଂ ସମଂ ରାଜା ନ ଲେଭେ ଯତ୍ନଵାନପି ।। ୧୦.

ସେ ଦୁଇ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ଓ କାନ୍ତିମତୀ। ରାଜା ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁହେଁଠାରୁ କୌଣସି ପୁଅ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଯଦା ତଦା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାତ୍ରେଯଂ ଵୀତକଲ୍ମଷମ୍ । ତୋଷଯାମାସ ଵିଧିନା ଚିତ୍ରକୂଟେ ନଗୋତ୍ତମେ ।। ୧୦.

ସେ ସମୟରେ, ରାଜା ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଅତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଉପାୟରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।

ସକ ଋଷିସ୍ତୋଷିତସ୍ତେନ ଦୀର୍ଘକାଲଂ ଵରାର୍ଥିନା । ଵରଂ ଦିଦିତ୍ସଯା ଯାଵଦବ୍ରଵୀଦତ୍ରିଜୋ ମୁନିଃ ।। ୧୦.

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରାଜା ଯେଉଁଠି ବର ପାଇବା ଆଶାରେ ଋଷିଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ, ତାହାରେ ଋଷି ଖୁସି ହୋଇ, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ସେ ମୁନି ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।

ତାଵଦିନ୍ଦ୍ରୋଽପି କରିଣା ଗତଃ ପାର୍ଶ୍ଵେନ ତସ୍ଯ ହ । ଦେଵସୈନ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତୂଷ୍ଣୀମେଵ ମହାବଲଃ ।। ୧୦.

ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତୀ ଉପରେ ବସି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽନ୍ତର୍ଗତପ୍ରୀତିମପ୍ରୀତିଂ ପ୍ରୀତଵାନ୍ ମୁନିଃ । ଚୁକୋପ ଦେଵରାଜାଯ ଶାପମୁଗ୍ରଂ ସସର୍ଜ ହ ।। ୧୦.

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁନି ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବାହାରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଦେଖାଇଲେ। ତେଣୁ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଉପରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଲେ।

ଯସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଯା ମମାଵଜ୍ଞା କୃତା ମୂଢ ଦିଵସ୍ପତେ । ତତସ୍ତ୍ଵଂ ଚାଲିତୋ ରାଜ୍ଯାଦନ୍ଯଲୋକେ ଵସିଷ୍ଯସି ।। ୧୦.

ହେ ଦିବସ୍ପତି, ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନ କରିଛ, ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ବସିବାକୁ ପଡିବ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽପି କୋପେନ ସୁରେଶଂ ତଂ ଚ ଭୂପତିମ୍ । ଉଵାଚ ରାଜନ୍ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ ।। ୧୦.

ଏଭଳି କହି ମୁନି କ୍ରୋଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମର ପୁଅ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ହେବ।'

ଇନ୍ଦ୍ରରୂପୋପମଃ ଶ୍ରୀମାନୁଦ୍ଯଚ୍ଛସ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଵିଦ୍ଯାପ୍ରଭାଵକର୍ମ୍ମଜ୍ଞଃ କ୍ରୂରକର୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି । ଦୁର୍ଜଯୋଽତିବଲୀ ରାଜା ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ମୁନିଃ ।। ୧୦.

ସେ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ରୂପଶୀଳୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଅତି ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଓ ଶସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କ କୌଶଳ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ଅଜୟ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହେବ। ଏଭଳି କହି ମୁନି ଚାଲିଗଲେ।

ସୋଽପି ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକୋ ଭାର୍ଯାଯାଂ ଗର୍ଭମାଵହତ୍ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପ୍ରଭାଯାଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଃ ସାଽପି କାଲେ ତ୍ଵସୂଯତ ।। ୧୦.

ତାପରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭାଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ କଲେ। ସମୟ ଆସିଲାପରେ ସେ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଃ ସମଭଵଦ୍ ଦୁର୍ଜଯାଖ୍ଯୋ ମହାବଲଃ । ଜାତକର୍ମାଦିସଂସ୍କାରଂ ତସ୍ଯ ଚକ୍ରେ ମୁନିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । (ଦୁର୍ଵାସା ନାମ ତପସୋ ତସ୍ଯ ଦେହମକଲ୍ମଷଃ ।। ୧୦.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ହେଲା ଦୁର୍ଜୟ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମୁନି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଂସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ଦୁର୍ବାସା, ନିର୍ମଳ ଦେହଧାରୀ।

) ତସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟେର୍ବଲେନାସୌ ମୁନେଃ ସୌମ୍ଯୋ ବଭୂଵ ହ । ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଦ୍ଯାଯାଂ ପାରଗୋ ଧର୍ମଵାନ୍ ଶୁଚିଃ ।। ୧୦.

ମୁନିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ସେ ପୁଅ ମୃଦୁ ହେଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମିକ ଓ ଶୁଚି।

ଯା ଦ୍ଵିତୀଯାଽଭଵତ୍ ପତ୍ନୀ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମହାତ୍ମନଃ । ନାମ୍ନା କୀର୍ତ୍ତିମତୀ ଧନ୍ଯା ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ । ନାମ୍ନା ସୁଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତ୍ଯେଵଂ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ ।। ୧୦.

ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାମ କୀର୍ତ୍ତିମତୀ, ଧନ୍ୟା। ତାଙ୍କର ପୁଅ ନାମ ସୁଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ସ ରାଜା ରାଜସତ୍ତମଃ । ସୁପ୍ରତୀକଃ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଜଯଂ ଯୋଗ୍ଯମନ୍ତିକେ ।। ୧୦.

ପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସୁପ୍ରତୀକ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟପାଳନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।

ଆତ୍ମନୋ ଵୃଦ୍ଧଭାଵଂ ଚ ଵାରାଣସ୍ଯାଧିପୋ ବଲୀ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜ୍ଯାର୍ଥଂ ଦୁର୍ଜଯଂ ପ୍ରତି ଭାମିନି ।। ୧୦.

ସେ ନିଜେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିବାବେଳେ, ବାରାଣସୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଧିପତି ରାଜ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଦୁର୍ଜୟଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, ହେ ଭାମିନୀ।